บทที่ 102

ท่านปู่เฉินกล่าวพลางเหลือบมองเงินแท่งในมือตัวเอง

เขาส่งเงินไปตรงหน้าเจี่ยนอันอันแล้วกล่าวอีกครั้ง “เงินนี้ข้าคืนให้เจ้า ถือเสียว่าชดใช้เงินให้เจ้าแทนอวี้เฟิ่งก็แล้วกัน”

เจี่ยนอันอันไม่คิดจะปล่อยอวี้เฟิ่งไปเช่นนี้

นางกล่าวอย่างเย็นชา “ท่านปู่เฉิน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน ท่านอย่าเข้ามายุ่งจะดีกว่า”

“เงินของท่าน ข้าก็จะไม่รับไว้ บอกแล้วว่านี่เป็นเงินที่ซื้อบ้านของท่าน”

“ท่านเก็บไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้ท่านป้าผู้นี้ขโมยไปได้เชียวนะเจ้าคะ”

ท่านปู่เฉินเห็นเจี่ยนอันอันไม่ยอมรับเงิน เขาจึงกวาดสายตามองไปทางฉู่จวินสิงและคนในครอบครัว

ฮูหยินใหญ่เดินเข้ามาดึงตัวเจี่ยนอันอันมากระซิบว่า “ข้าว่าเลิกแล้วกันเท่านี้ดีกว่า”

“อย่างไรเสียวันหน้าพวกเราก็ยังต้องอาศัยอยู่ที่นี่ ถ้าพวกเราผูกความแค้นกับคนที่นี่ก็คงไม่ดี”

เจี่ยนอันอันมองฮูหยินใหญ่ แล้วหันไปมองท่านปู่เฉิน

สุดท้าย สายตานางก็ไปตกที่ร่างอวี้เฟิ่ง

“ในเมื่อฮูหยินใหญ่ของพวกข้าช่วยพูดแทนท่าน วันนี้ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป”

“ถ้าต่อไปเจ้ามาทำเรื่องที่เป็นผลร้ายต่อคนในครอบครัวข้าอีก ข้าจะทำให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตาย!”

อวี้เฟิ่งจ้องเจี่ยนอันอันอย่างอึ้งๆ เนิ่นนานก็ยังพูดอะไรไม่ออก

เซิ่งฟางออกแรงผลักอวี้เฟิ่งไปหนึ่งทีแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “เจ้าหูหนวกแล้วใช่ไหม เจ้าไม่ได้ยินคำพูดของพระชายาเยียนอ๋องงั้นรึ?”

อวี้เฟิ่งค่อยได้สติคืนมา นางพยักหน้ารัวๆ “ได้ยินแล้วๆ ขอบคุณพระชายาเยียนอ๋องที่ไม่เอาเรื่อง”

“ต่อไปข้าจะสงบเสงี่ยมเจียมตัว ไม่มาก่อความวุ่นวายให้พวกท่านอีกแล้ว”

เจี่ยนอันอันกล่าวกับอวี้เฟิ่ง “จำคำพูดของเจ้าเอาไว้ให้ดี ถ้ากล้ามาก่อเรื่องอีกครั้ง ข้าจะไม่คุยด้วยง่ายเหมือนวันนี้หรอกนะ”

อวี้เฟิ่งกุมข้อมือที่เจ็บระบมพลางกล่าวคำขอบคุณติดต่อกัน

“ไปได้แล้ว” เจี่ยนอันอันพูดแล้วก็ไม่สนใจอวี้เฟิ่งอีก

อวี้เฟิ่งรีบวิ่งหนีไปอย่างลนลาน

เจี่ยนอันอันกวาดสายตามองคนอื่นๆ บริเวณนั้น