บทที่ 128

ซ่างชิวไม่เคยดื่มน้ำที่ชื่นใจและหวานล้ำเช่นนี้มาก่อน

น้ำจากบ่อน้ำในหมู่บ้านชิงสุ่ยมักมีกลิ่นและรสชาติประหลาดที่ยากจะอธิบาย

พวกเขาในฐานะชาวบ้านชิงสุ่ยก็ชินกับการดื่มน้ำที่มีกลิ่นนี้ไปนานแล้ว

ทว่าชามน้ำนี้กลับไม่มีกลิ่นแปลก ๆ นั่นเลย อีกทั้งยังใสสะอาดหวานล้ำชวนให้ดื่มเป็นอย่างยิ่ง

คนอีกสี่คนที่เหลือเมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของซ่างชิว พวกเขาก็พากันสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

เจี่ยนอันอันรู้ดีว่าซ่างชิวตกตะลึงกับอะไร นางจึงหันไปบอกกับคนอีกสี่คนว่า “พวกท่านยังยืนงงอยู่ทำไม รีบดื่มเร็วเข้าสิ”

ทั้งสี่คนรีบยกชามขึ้นดื่มน้ำ ทันทีที่เข้าปากน้ำในชามเย็นสดชื่น แถมยังมีรสหวานนิด ๆ

พวกเขาทั้งสี่คนก็ไม่ต่างจากซ่างชิว มองเจี่ยนอันอันด้วยความตื่นตะลึง แล้วก้มมองน้ำในชามอีกครั้ง

พวกเขาไม่เคยดื่มน้ำที่อร่อยเช่นนี้มาก่อนเลย

พวกเขาจึงรีบยกชามดื่มน้ำจนหมดในรวดเดียว

พวกเขาเช็ดมุมปาก ก่อนจะส่งรอยยิ้มซื่อ ๆ ให้เจี่ยนอันอัน

“แม่นาง น้ำนี้ไยจึงเย็นสดชื่นและหวานเช่นนี้?”

ในที่สุดซ่างชิวก็เอ่ยถามความสงสัยที่ค้างคาอยู่ในใจ

เจี่ยนอันอันยิ้มพลางตอบอย่างอารมณ์ดี “นี่คือน้ำที่ข้าตักมาจากบ่อน้ำ พวกท่านดื่มได้ตามสบาย”

ซ่างชิวกับพวกพ้องหันมองหน้ากัน แล้วจึงเหลือบมองเจี่ยนอันอันด้วยท่าทีเก้อเขิน

“ขอแม่นางช่วยตักน้ำให้พวกเราอีกสักหน่อยได้หรือไม่?”

เจี่ยนอันอันตักน้ำให้พวกเขาอย่างไม่หวงแหน

พวกเขาดื่มน้ำอึกใหญ่จากชามอย่างกระหาย พอดื่มจนหมดก็กล่าวขอบคุณเจี่ยนอันอันไม่หยุด

หลังจากดื่มน้ำเสร็จ พวกเขาก็กลับไปทำงานต่อที่ลานหลังบ้าน

ขณะทำงานพวกเขาก็พูดคุยกันไปอย่างอารมณ์ดี

“ข้าคิดว่าคนของจวนเยียนอ๋องพวกนี้ไม่น่าจะเป็นคนเลว พวกเขาไม่เหมือนกับราชวงศ์ที่เคยสังหารผู้คนล้างเมืองเลยสักนิด”

“เจ้าพูดถูก โดยเฉพาะแม่นางคนนั้น ไม่เพียงรูปโฉมงดงาม แต่ยังมีจิตใจที่เมตตายิ่งนัก”

“นั่นน่ะสิ เมื่อวานที่พวกเราปฏิบัติกับพวกเขาเช่นนั้น พวกเขาก็ไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองอะไร”

“แถมแม่นางคนนั้นยังบอกอีกว่าพอทำงานเสร็จจะให้ค่าจ้างพวกเราด้วย”