บทที่ 19

เจี่ยนอันอันกล่าวอีกครั้งว่า “หากท่านหัวหน้าทหารรักษาพระองค์อยากลองลิ้มรสการถูกเข็มพิษปักดู ก็เชิญมารับไปได้เลย”

“ข้าคิดว่าท่านหัวหน้าคงทราบดีว่า อยู่ในป่ารกร้างเช่นนี้ หากทหารรักษาพระองค์ตายไปสักสองสามคน ฮ่องเต้ก็คงไม่สนใจอะไร”

คำพูดของเจี่ยนอันอันทำให้เหล่าทหารรักษาพระองค์ตกใจไม่น้อย

สิ่งที่นางพูดนั้นถูกต้อง แม้พวกเขาจะเป็นทหารรักษาพระองค์

แต่ในสายตาของฮ่องเต้ พวกเขาเทียบไม่ได้แม้แต่มดตัวหนึ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น ในระหว่างทางเนรเทศ ย่อมมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้เสมอ

หากทหารรักษาพระองค์ตายไปสักสองสามคนระหว่างทาง ก็ไม่มีใครสนใจ

และกลุ่มคนชุดดำเมื่อครู่ก็ถูกเจี่ยนอันอันฆ่าตายทั้งหมด

ไม่มีใครรู้ว่าในมือนางยังมีเข็มเงินอีกเท่าไร และไม่มีใครอยากเสี่ยงที่จะขัดใจเจี่ยนอันอัน

คำพูดของเจี่ยนอันอันทำให้หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ตระหนักได้

เขาเริ่มรู้สึกหวาดกลัว เมื่อนึกได้ว่าที่ผ่านมาเขาหงุดหงิดมากจนลืมไปว่าบนเข็มเงินนั้นมีพิษ

กลุ่มนักโทษเนรเทศเหล่านี้ ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับกลุ่มโจรปล้นฆ่า

หากไปยั่วยุพวกเขา ในป่ารกร้างเช่นนี้ แม้ทหารรักษาพระองค์ทั้งหมดจะถูกฆ่า เกรงว่าคงไม่มีใครรู้ว่าเป็นฝีมือของผู้ใด

เมื่อเห็นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ไม่กล้าเข้ามาใกล้อีก เจี่ยนอันอันจึงแสยะยิ้ม ก่อนจะเก็บเข็มเงินในมือเข้าไป

นางมองไปที่หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ด้วยสายตาเย็นชาและพูดด้วยน้ำเสียงที่เหนือกว่า

“ท่านหัวหน้าทหารรักษาพระองค์จะยืนเฉยทำไม รีบสั่งคนให้จัดการกับศพพวกนี้สิ”

“ท่านจะให้พวกเรานอนเฝ้าศพพวกนี้หรือ?”

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์โกรธจนควันออกหู

เดิมทีเขาก็โมโหอยู่แล้ว ตอนนี้ยังต้องมาโดนนังเด็กเจี่ยนอันอันชี้นิ้วสั่งการอีก

เขากัดฟันกรอดและตะคอกใส่ทหารรักษาพระองค์คนอื่นว่า “พวกเจ้ายังยืนเฉยอยู่ทำไม รีบลากศพพวกนี้ออกไปให้หมด!”

ทหารรักษาพระองค์รีบเข้ามาลากศพของกลุ่มคนชุดดำออกไป

เจี่ยนอันอันไม่สนใจทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นอีก นางหันกลับไปย่อตัวนั่งลง

ใบหน้าแสดงความเป็นห่วง พลางถามฮูหยินใหญ่ว่า “ฮูหยินใหญ่ตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้างเจ้าคะ อาการดีขึ้นหรือไม่?”