บทที่ 6

หลังจากที่คนในตระกูลคนอื่นได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ ก็รู้สึกประหลาดใจในตัวตนคุณหนูใหญ่ของเจี่ยนอันอันเป็นอย่างมาก

นางไม่ใช่คุณหนูรองที่ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้หรอกหรือนี่

แต่หลังจากได้ยินเจี่ยนอันอันยืนกรานว่าจะไม่แต่งด้วยหากไม่ใช่เยียนอ๋อง พวกเขาก็รู้สึกประทับใจในความจริงใจของเจี่ยนอันอัน

ช่างเป็นแม่นางที่จิตใจดีงามเหลือเกิน ยอมออกเรือนแทนน้องสาวของตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ เลือกแต่งเข้ามาในจวนเยียนอ๋องของพวกเขา

ยอมรับโทษเนรเทศไปตกระกำลำบากกับพวกตน

อาศัยเพียงความจริงใจนี้ของนาง พวกเขาก็จะปฏิบัติต่อนางเสมือนสมาชิกในครอบครัวของตัวเองแล้ว

ขณะนั้นเอง เหล่าทหารรักษาพระองค์ที่ได้รับคำสั่งให้ไปตรวจค้นก็กลับมากันแล้ว

พวกเขายืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ รายงานต่อหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ว่า “รายงานท่านหัวหน้า คลังสมบัติในจวนเยียนอ๋องว่างเปล่าขอรับ”

“ในห้องของเยียนอ๋องก็ว่างเปล่าเช่นกัน”

“ในห้องของคนอื่นๆ ในตระกูลก็ว่างเปล่าเช่นกันขอรับ”

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์นิ่งอึ้งไป คนในจวนเยียนอ๋องต่างก็อึ้งเช่นกัน

นี่มันเรื่องอะไรกัน พวกเขาเก็บทรัพย์สินไว้ที่เดิมโดยไม่ได้ไปแตะต้องเลยนี่ แต่กลับไม่ถูกฝ่ายตรงข้ามขนออกมา

ทหารรักษาพระองค์เหล่านี้ครู่ก่อนยังบังคับให้พวกเขาปลดเอาสิ่งของมีค่าบนตัวลงมาอยู่เลย

กล่าวได้ว่าพวกเขาในตอนนี้ไม่มีเงินติดตัวแม้แต่แดงเดียว

แต่เหตุใดทหารรักษาพระองค์ที่มายึดทรัพย์เหล่านี้กลับพูดว่าห้องของพวกเขาว่างเปล่ากันเล่า?

หรือมีคนฉวยโอกาสตอนที่กำลังวุ่นวายแอบเข้ามาในจวนเยียนอ๋อง แล้วปล้นทรัพย์สมบัติของพวกเขาไปจนหมด?

แต่ใครเล่าจะมีความสามารถถึงเพียงนั้น สามารถยกเค้าทั้งจวนเยียนอ๋องโดยที่เทพไม่รู้ผีไม่เห็นก่อนที่จะถูกตรวจค้นยึดทรัพย์ได้?

เจี่ยนอันอันลอบยิ้มในใจ หากทหารรักษาพระองค์พวกนี้สามารถขนสมบัติออกมาได้สิจึงจะนับว่าพวกเขามีความสามารถ

ในเวลานั้นเอง ผู้คุมหลายคนก็หามเยียนอ๋องฉู่จวินสิงที่หายใจรวยรินเข้ามาในจวน

พวกเขาวางฉู่จวินสิงลงแล้วก็จากไป