บทที่ 62

ในที่สุดเจี่ยนอันอันก็หัวเราะออกมาจนพอใจแล้ว นางหยิบกระจกทองแดงออกมาจากห้วงมิติ ก่อนจะส่งให้กับเหวินอิง

ในตอนที่เหวินอิงมองไปยังกระจกทองแดงนั้น ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นทันที

กรอบกระจกทองแดงนี้ประดับล้อมรอบไปด้วยไพลิน เพียงแค่มองก็รู้ว่ามูลค่าไม่อาจประเมินได้

บนกายสาวน้อยคนนี้ กลับหลบซ่อนสมบัติล้ำค่าเช่นนี้เอาไว้

เหวินอิงหยิบกระจกทองแดงไป ก่อนจะชั่งน้ำหนักในมือ ดูเหมือนจะหนักไม่เบาเลย

นางหันกายกลับไป พูดออกมาด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “พวกเจ้าทำอะไรกันแน่? เสื้อผ้าของพวกเจ้าดูมีมูลค่า หรือว่าพวกเจ้าล้วนเป็นพ่อค้ากัน?”

เจี่ยนอันอันไม่ได้ตอบคำเหวินอิง แต่พูดเร่งเร้าออกมาต่อ

“รีบจัดการทรงผมเข้า ท่านเจ้าเมืองยังรอพวกเรากันอยู่ในห้องโถง”

เมื่อได้ยินเจี่ยนอันอันเรียกเจ้าเมืองออกมาทุกคำ เหวินอิงก็ขมวดคิ้วออกมา

นางรู้ว่าท่านเจ้าเมืองที่เจี่ยนอันอันเรียกนั้นก็คือเซิ่งฟาง

เพียงแต่เซิ่งฟางบอกความลับนี้กับนางเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น

ภายในฐานที่มั่นมีสามร้อยกว่าคน นอกจากนางแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดรู้ความลับนี้

ทว่าสาวน้อยตรงหน้านี้ กลับเรียกเซิ่งฟางว่าเจ้าเมืองทุกคำ

ตอนนี้พวกเขามีความพันธ์ใดกัน?

เหตุใดนางเพียงแค่ถูกวางยาสลบไปเพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาถึงได้เปลี่ยนเป็นใกล้ชิดกันถึงเพียงนี้เสียแล้ว?

เหวินอิงตัดสินใจ อีกสักครู่หลังจากออกไปแล้ว นางจะต้องถามเซิ่งฟางให้ดีๆ

เมื่อในใจคิดออกมาเช่นนี้ เหวินอิงก็รีบจัดการทรงผมของตนเองอย่างรวดเร็ว

ก่อนจะยัดกระจกทองแดงกลับเข้าไปอ้อมแขนของเจี่ยนอันอัน แล้วเดินออกจากห้องไปด้วยความโกรธ

เจี่ยนอันอันยิ้มออกมาอย่างจนใจ กระจกทองแดงบานนี้ นางพบมันจากห้องส่วนตัวของเจี่ยนหลิงเยว่

ส่วนในห้วงมิติของนางนั้น ยังมีกระจกทองแดงที่ดียิ่งกว่านี้อีกหลายบาน

นางตอนนี้ร่ำรวยและมั่งคั่ง ไม่ได้ขาดแคลนกระจกเช่นนี้

เจี่ยนอันอันไม่ได้เก็บกระจกทองแดงเข้าไปในห้วงมิติ แต่กลับโยนมันลงไปบนเตียง