บทที่ 7

FAKE LOVE #7

“เรียกบริษัทฯตกแต่งภายในมาหน่อยนะ กูอยากปรับอะไรหลายอย่างเลย” คินพูดกับลูกน้องคนสนิทอย่างจงใจให้หญิงสาวที่เดินตามมาด้านหลังได้ยินด้วย “ของเก่าๆ มันถึงเวลาต้องโละทิ้งได้แล้ว เก็บไว้ก็ไม่มีค่าอะไร”

“ได้ครับนาย” ธีระพยักหน้ารับแล้วเดินนำไปเปิดประตูให้เจ้านายตนเอง “เชิญครับ” แล้วหันไปส่งยิ้มให้เอวาเล็กน้อย “เชิญครับคุณ...”

“ใครจ่ายเงินเดือนให้มึง” คินเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงกลางห้องประชุม “ว่าไง กูถามว่าใครจ่ายเงินเดือนให้มึง”

“นายครับ” ธีระตอบด้วยสีหน้าสงสัย

“แล้วมึงไปรับใช้คนอื่นทำไม” คินปรายตาไปมองเอวา “จะยืนอีกนานมั้ย? ฉันมีอย่างอื่นจะต้องไปทำต่อนะ” ก่อนจะหันไปสบตากับธีระ “มึงไปเรียกวิศวกรแต่ละโปรเจ็กท์ที่บริษัทฯนี้ถืออยู่มาพบกู กูให้เวลา 5 นาที ถ้าใครไม่พร้อมก็ไล่แม่งออกไปให้หมด”

“ครับนาย” ธีระพยักหน้ารับด้วยสีหน้าลำบากใจแต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี

“พี่นัดคุยกับผู้ถือหุ้นไม่ใช่หรอคะ แล้วอยู่ดีๆจะมาเปลี่ยนมานัดหัวหน้าโครงการ แบบนี้ใครมันจะตั้งตัวทันล่ะ”

“ฉันเป็นเจ้าของบริษัทฯ” คินยิ้มแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ “ฉันจะทำอะไรก็ได้”

“พี่คิน ไม่ควรสูบบุหรี่ในห้องประชุมแบบนี้นะคะ”

คินพ่นควันบุหรี่แล้วมองหน้าเอวาอย่างท้าทาย “แล้วไง ใครจะทำอะไรฉัน?”

“...” เอวายืนเงียบแล้วเดินไปกระแทกแฟ้มลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าไม่พอใจ “แล้วเอวาต้องเข้าประชุมอยู่มั้ยคะ”

“ฉันสั่งให้ทำอะไรก็ทำแบบนั้นแหละ” คินเอ่ยเสียงนิ่ง “นางบำเรอแบบเธอ อย่าออกความคิดเห็นเยอะมันเปลืองพื้นที่ในสมองของฉัน”

“มันก็แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ” เอวาจ้องหน้าคินอย่างไม่ยอม “ถือว่าทำทานให้หมามันล่ะกัน”

คินพยักหน้ากวน “ใจบุญจังเลยนะ เพราะทำทานนี่เองรสชาติมันถึงได้จืดชืดน่าเบื่อขนาดนั้น แต่ก็เอาเถอะ ของฟรีมันก็แบบนี้”

“สารเลว”

“ใช่ ฉันสารเลว แล้วยังไง” คินหยักไหล่ “เธอจะทำอะไรฉัน หื้ม หน้าอย่างเธอจะทำอะไรฉันได้ แค่ฉันสร้างภาพว่ารักผู้หญิงแบบเธอก็เชื่อจนแทบจะถอนตัวไม่ขึ้น ไง ลืมไปแล้วหรอว่าฉันนี่แหละพี่คินที่แสนดีของเธอ”

“พี่คินคนนั้นเค้าตายไปจากใจฉันแล้ว”

“ดีแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็ยินดีด้วย เพราะเธอจะไม่มีทางได้มันคนนั้นกลับคืนมา”

“...”

“ถ้าอยากจะโกรธ ก็โกรธตัวเองที่เกิดมาเป็นรูปมัน” คินมองไปที่อนันต์ด้วยแววตาโกรธแค้น

“ถ้าเอวาจะโกรธ เอวาจะโกรธตัวเองที่โง่”

“...”

“โง่ที่มองคนแบบพี่ผิดไป!”

เอวาจ้องหน้าคินอย่างไม่ยอมก่อนจะเปลี่ยนเป็นมองไปทางอื่นเมื่อหัวหน้าวิศวะกรทยอยกันเดินเข้ามาในห้องประชุมด้วยความรีบร้อน

“ขออนุญาตครับ”