บทที่16 - จุดต่ำสุดในชีวิต

ตอนที่ 16

"ไม่ใช่ว่าศิลาโทรมาบอกพ่อแล้วเหรอคะ" น้ำหนาวตอบกลับผู้เป็นพ่ออย่างรู้ทัน

"พ่อเป็นห่วง..หนาวเป็นผู้หญิงจะไปนอนค้างอ้างแรมบ้านผู้ชายมันดูไม่ดีถึงจะเป็นแฟนกันก็เถอะ...แล้วเมื่ออาทิตย์ก่อนไปก่อเรื่องอะไรไว้ที่คลับ"

"หนาวตบสั่งสอนเพื่อนเลวค่ะ"

"เพื่อนเลว?"

"อีวาวากับผู้ชายคนนั้นมีอะไรกันแล้ว" คำพูดของน้ำหนาวทำให้ภูวดลนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ผู้ชายคนนั้น?หมายถึงศิลา?"

"ค่ะ"

"ทำไมถึงเรียกพี่เขาเเบบนั้น"

"ทำไมจะเรียกไม่ได้คะก็เราเลิกกันแล้ว"

"อะไรนะ!หนาวเลิกกับศิลาแล้วเหรอ" ภูวดลเบิกตาโพลงด้วยความตกใจด้วยศิลาเองเป็นคนช่วยให้กิจการของเขาให้อยู่รอดมาได้ตลอดหากน้ำหนาวเลิกกับศิลาหนี้สินที่ตนหยิบยืมมาจากศิลาคงจะต้องหามาใช้คืนศิลาทั้งหมดซึ่งนั่นไม่ใช่เงินน้อยๆ

"หนาวจะเลิกกับศิลาไม่ได้นะ"

"ทำไมหนาวถึงจะเลิกกับมันไม่ได้คะ?" น้ำหนาวเอ่ยถามผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงดุดัน

"ศิลาคือบ่อเงินบ่อทองของเรา..ถ้าลูกเลิกกับศิลาไปครอบครัวของเราจะแย่เอานะ"

"หมายความว่าไงคะครอบครัวของเรากำลังจะล้มละลายจริงๆเหรอคะ" น้ำหนาวเอ่ยถามผู้เป็นพ่ออย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน "ที่ผู้ชายคนนั้นบอกหนาวมันคือเรื่องจริงเหรอคะ"

"ศิลาเล่าอะไรให้ลูกฟัง"

"เขาบอกว่าบริษัทของครอบครัวเรากำลังมีปัญหา นี่เรื่องจริงเหรอคะ"

"ตอนนี้พ่อกำลังแก้ปัญหาอยู่..ลูกอย่าเพิ่งเลิกกับศิลาได้ไหม"

"เหอะ" น้ำหนาวมองใบหน้าคมคายของผู้เป็นพ่อแ้วยความผิดหวังผ่านม่านน้ำตาพร่ามัวก่อนจะเดินผ่านหน้าผู้เป็นพ่อขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านทันที

"คุณคะมีเรื่องอะไรรึเปล่าทำไมลูกถึงได้ทำหน้าบูดบึ้งขนาดนั้น" ซิตาเดินเข้ามาหาผู้เป็นสามีพร้อมกับถ้วยกาแฟในมือ

"คุณช่วยพูดกับลูกให้หน่อยได้ไหม"

"เรื่องอะไรเหรอคะ" ซิตาเอ่ยถามพลางวางแก้วกาแฟไว้บนโต๊ะตรงด้านหน้าของผู้เป็นสามี

"ลูกของเราเลิกกับศิลาแล้ว"

"ตายจริง" ซิตายกมือบางขึ้นมาป้องปากพลางเอ่ยอุทานออกมาเสียงเบา ภูวดลจ้องมองใบหน้าสะสวยของภรรยาครู่หนึ่งก่อนจะลอบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อเรียกความกล้าให้กับตัวเองก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ซิตาแทบช็อก

"ตอนนี้บริษัทของเรากำลังมีปัญหาเราต้องพึ่งศิลา"

"คะ..คุณพูดว่าอะไรนะคะ" ซิตาเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่หูได้ยิน

"เรากำลังจะล้มละลายผมอยากให้ลูกหมั้นกับศิลาหรือแต่งไปเลยก็ได้ทางนั้นเขาอยากได้ลูกสาวของเราเป็นสะใภ้ยิ่งกว่าอะไร"

"คุณคะ..คุณจะขายลูกกินเหรอ" ซิตาเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อหูว่าภูวดลจะมีความคิดที่เห็นแก่ตัวเช่นนี้