บทที่40 - แหลกสลาย

ตอนที่ 40

"อึก" น้ำหนาวสะอื้นไห้อย่างหนักจนตัวโยนหัวใจของเธอแหลกสลายอย่างละเอียดไม่มีชิ้นดีศิลาในตอนนี้ก็เสียใจไม่ต่างกันกับเธอ

"เฮียขอโทษ" ริมฝีปากหยักได้รูปเอ่ยขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความสำนึกผิดพลางกดจูบลงที่ขมับบางด้วยความหวงแหน

"ฮือๆ!ฮือๆ!ผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหน อึก หล่อนไม่สมควรที่จะมีชีวิตอยู่ อึก หล่อนสมควรตาย" น้ำหนาวทุบกำปั้นเล็กเข้าที่แผงอกแกร่งอย่างไม่แรงนัก

พลางซบใบหน้าเปื้อนน้ำตาเข้าหาแผงอกแกร่งร้องไห้ราวกับจะขาดใจ ในความทรงจำใหม่และในความทรงจำเก่าของเธอก็โกรธแค้นวาวาไม่ต่างกัน

"มันตายแล้ว" คำตอบของศิลาทำให้น้ำหนาวสงบลง

"อึก แต่ลูกไม่อยู่แล้ว"

"เฮียขอโทษ" ถ้อยคำขอโทษที่ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากของศิลานับครั้งไม่ถ้วนไม่ได้ทำให้น้ำหนาวหยุดร้องไห้ได้เลยสักนิด ยิ่งเธอร้องไห้เขาก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

หลายวันต่อมา

@วัด

"เดี๋ยวมันก็ผ่านไป" ศิลาเอ่ยบอกน้ำหนาวหลังจากที่เพิ่งทำบุญให้ลูกของเธอและเขาเสร็จเมื่อครู่มือหนาลูบศีรษะทุยเล็กเบาๆพลางใช้มืออีกข้างเช็ดหยาดน้ำตาออกจากดวงหน้าของเธออย่างเบามือ

"..." น้ำหนาวยังคงนิ่งเงียบมีเพียงแค่หยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตากลมโตคู่สวย

"เฮียขอโทษ"

"..."

"เรายังมีโอกาส"

"หนูยังไม่พร้อม" น้ำหนาวตอบในลำคอเสียงเบาใบหน้าของเธอยังคงเศร้าหมองไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน

"เฮียเข้าใจ" ศิลาจ้องมองดวงหน้าเศร้าสร้อยของแฟนสาวเงียบๆตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาพยายามที่จะชวนเธอพูดคุยทำให้เธอยิ้มแต่ก็ไม่สามารถทำให้เธอกลับมาร่าเริงได้อีก คงต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าที่สภาพจิตใจของเธอจะกลับมาดีขึ้นบ้าง

หนึ่งเดือนต่อมา

@คฤหาสน์ของศิลา

"พาน้องออกไปเที่ยวหน่อยไหม จะได้ไม่ต้องนั่งซึมอยู่แบบนี้ น้องเป็นแบบนี้มาเป็นเดือนแล้วนะ" ดาริณคุณแม่ของศิลาเอ่ยขึ้นพลางจ้องมองใบหน้าเศร้าสร้อย

ของว่าที่ลูกสะใภ้ที่เอาแต่นอนอยู่บนเตียงนอนด้วยความเห็นใจ น้ำหนาวไม่ยอมออกไปเจอโลกภายนอกบ้างตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาลก็มีเพียงแค่วัดที่เธอจะไปทำบุญให้ลูกอาทิตย์ละหลายครั้ง

"ผมชวนแล้ว แต่หนาวไม่ยอมไป"

"น้องคงเสียใจมาก ให้เวลาน้องหน่อย" ครามคุณพ่อของศิลาเอ่ยแทรกขึ้นมาพลางลูบแผ่นหลังแกร่งของลูกชายเบาๆอย่างปลอบโยนก่อนจะเดินจูงมือภรรยาออกมาจากห้องนอนของลูกชายเงียบๆ

"หนาว" ศิลาเดินเข้ามาหย่อนสะโพกนั่งลงข้างกายของน้ำหนาวอย่างแผ่วเบา

"..."

"ไปพักผ่อนที่ทะเลสักอาทิตย์ไหมครับ"

"หนาวอยากอยู่บ้าน"

"คู่หมั้นกูท้อง" น้ำเสียงทุ่มต่ำของใครคนหนึ่งดังเข้ามาใกล้ๆกับศิลาและน้ำหนาวทำให้ทั้งคู่หันไปมองที่เสียงนั้นอัตโนมัติรวมถึงสมิงและคีตะที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างเตียงนอนของศิลาก็หันไปมองที่เสียงไร้มารยาทนั้นเช่นกัน

"เมื่อกี้มึงบอกว่าอะไรนะ?" สมิงที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างเตียงนอนของศิลาเอ่ยถามอัคคีที่เดินส่งเสียงดังมาแต่ไกล

"คู่หมั้นกูท้อง"

"อะไรนะ?" คีตะที่นั่งอยู่ข้างๆกับสมิงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจพลางขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่ง

"พวกมึงหูหนวกกันรึไง"

"นิสาท้อง?" สมิงเลิกคิ้วขึ้นเอ่ยถาม

"อย่าบอกว่าหนึ่งเดือนที่มึงไม่อยู่ไทย เพราะมึงไปนอนกกคู่หมั้น?" คีตะเป็นเจ้าของคำถามนั้น "ท้องกี่เดือนแล้ว"

"สามเดือน"

"ไอ้เหี้ยอัคคีมึงนำไอ้ศิลา" สมิงเอ่ยอย่างที่ไม่ทันได้คิดก่อนทำให้น้ำหนาวที่เพิ่งลุกขึ้นมานั่งฟังบทสนทนาของพวกเขาทำหน้าสลดในทันที