บทที่44 - สมควรตาย

ตอนที่ 44

สองชั่วโมงต่อมา

"กลับมาแล้วเหรอ" ศิลาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าน้ำหนาวเดินเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังจากที่เธอขอออกไปเจอเพื่อนสนิทอย่างพรีมเมื่อหลายชั่วโมงก่อน

"ค่ะ"

"ทานอะไรมารึยัง" ศิลาเอ่ยถามเสียงเรียบพลางเดินเข้ามาสวมกอดร่างบางที่ยืนอยูตรงหน้าเอาไว้หลวมๆ

"ทานมานิดหน่อยแล้วค่ะ" น้ำหนาวตอบพลางคลี่ยิ้มบางๆที่มุมปากแล้วซบใบหน้าสวยหวานแนบชิดกับแผงอกแกร่งอย่างออดอ้อนเหมือนที่เธอชอบทำเป็นประจำ

"มานั่งนี่สิ" ศิลาเดินจูงมือน้ำหนาวเข้ามาภายในห้องอาหารก่อนจะหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้หัวโต๊ะพร้อมกับรั้งเอวคอดกิ่วของน้ำหนาวให้นั่งลงบนตักแกร่งของตัวเอง

"วันนี้มีแกงเขียวหวานหมูกับแกงมัสมั่นไก่ของโปรดของนายหญิงค่ะ นายใหญ่เป็นคนเข้าครัวทำอาหารเองเลยนะคะ" อุ่นใจแม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยบอกน้ำหนาวด้วยท่าทางอารมณ์ดี

"ศิลาเข้าครัวทำอาหารให้หนูเองเลยเหรอคะ" น้ำหนาวแหงนหน้าขึ้นมามองปลายคางของศิลาตาแป๋ว

"ครับ ลองทานดูเฮียเพิ่งเคยทำครั้งแรกไม่รู้ว่าจะอร่อยถูกปากหนูรึเปล่า" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นพลางประทับจูบลงที่ปลายจมูกเชิดรั้นของน้ำหนาวเบาๆต่อหน้าเหล่าบรรดาแม่บ้านที่ยืนมองกันอยู่นับสิบคนเพื่อรอเสิร์ฟอาหาร

"ตอนที่นายหญิงออกไปหาเพื่อน นายใหญ่ออกไปซื้อของมาทำอาหารให้นายหญิงด้วยตัวเองด้วยนะคะ" อุ่นใจเอ่ยเสริมขึ้นมา

"ขอบคุณนะคะสำหรับอาหาร" น้ำหนาวเอ่ยขอบคุณเสียงหวานก่อนจะประทับจูบลงที่ริมฝีปากหยักได้รูปของศิลาเป็นการให้รางวัล

"ครับ ลองทานดูก่อนว่าถูกปากไหม ถ้าไม่อร่อยก็บอกเฮียตามตรงได้เลยเดี๋ยวเฮียไปทำมาให้ใหม่"

"อร่อยดีค่ะ" น้ำหนาวที่ได้ชิมแกงเขียวหวานฝีมือของศิลาก็รู้สึกอร่อยถูกปากอย่างบอกไม่ถูกจึงเอ่ยชมไปตามความจริง

"อร่อยก็กินเยอะๆ" ริมฝีปากเอ่ยหากแต่จมูกโด่งกลับสูดดมกลิ่นหอมจากเส้นผมดำขลับเข้าปอดฟอดใหญ่ "เฮียรักหนาวนะครับ"

"เป็นอะไร" ศิลาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าน้ำหนาวนิ่งเงียบไป

"เปล่าค่ะ" น้ำหนาวตอบเสียงเบาอย่างขอไปทีก่อนจะหยิบแก้วน้ำดื่มบนโต๊ะขึ้นมาดื่มล้างปาก

"วันนี้ออกไปเจอเพื่อนเป็นยังไงบ้าง เดินเยอะรึเปล่า"

"นิดหน่อยค่ะ"

"เมื่อยเท้าไหม" ไม่เพียงแค่เอ่ยถามแต่ศิลายังอุ้มน้ำหนาวขึ้นมานั่งบนโต๊ะอาหารก่อนจะนั่งย่อเข่าใช้มือหนานวดคลึงเบาๆที่ฝ่าเท้าเล็กของน้ำหนาวการกระทำที่ดูอบอุ่นและใส่ใจของศิลาทำให้น้ำหนาวเกิดความรู้สึกสับสนในใจ

"เท้าเล็กกว่ามือเฮียอีกนะ" ศิลาเอ่ยพลางคลี่ยิ้มบางๆก่อนจะประทับจูบลงบนเท้าเล็กของน้ำหนาวอย่างไร้ความรังเกียจต่อหน้าบรรดาเหล่าแม่บ้านนับสิบอย่างที่ไม่เคอะเขินที่จะทำ

เขาแสดงออกให้ลูกน้องทุกคนได้เห็นว่าน้ำหนาวคือผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดและเขายอมทำทุกอย่างเพื่อเธอและยกย่องน้ำหนาวให้มีอำนาจอยู่เหนือเขาทุกคนที่เคารพเขาต้องเคารพเธอด้วย

"หนูไม่เมื่อยแล้วค่ะ ศิลาลุกขึ้นมาทานข้าวกับหนูนะ" น้ำหนาวเอ่ยบอกพลางดึงเท้าเล็กของตัวเองออกมาจากมือหนาของศิลา

"นวดให้หนูก่อน หนูกินข้าวก่อนเลยเดี๋ยวเฮียค่อยกินทีหลัง" ศิลาเอ่ยบอกพลางนวดเท้าให้เธออย่างนุ่มนวลเบามือน้ำหนาวที่เห็นอย่างนั้นจึงเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นเป็นเส้นตรงพลางจับกระเป๋าเสื้อของตัวเองที่มีขวดแก้วขนาดเล็กบรรจุยาพิษเอาไว้แน่นด้วยหัวใจที่เริ่มสับสน

วันต่อมา

"นายหญิงจะทำอะไรคะเดี๋ยวอุ่นทำให้ค่ะ" อุ่นใจเดินเข้ามาอาสาจะช่วยเหลือเมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายหญิงกำลังสาละวนอยู่คนเดียวบนเคาน์เตอร์ห้องครัวใหญ่ของคฤหาสน์