68

ด้านแอนดรูที่หลังจากผู้เป็นนายเข้าสู่ประตูวิวาห์เสร็จก็รีบต่อสายหาไมย่าอย่างร้อนใจ

[ว่าไงคะคุณแอนดรู] ปลายสายเอ่ยถามเสียงสั่นๆ

[เธออยู่ไหน?]

[กำลังรอขึ้นเครื่องบินค่ะ]

[คุณคาเรนจะบินกลับมอสโกพรุ่งนี้]

[อ้าว! คะ...คนขับรถที่มาส่งเพิ่งจะกลับไปค่ะ]

[เดี๋ยวฉันจะไปรับ] แอนดรูรีบบอกก่อนจะกดวางสาย แล้วรีบขับรถตรงไปยังสนามบินนอกเมือง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา...London Heathrow Airport (LHR)

“จะยืนแจกยิ้มอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม?” แอนดรูลดกระจกลงถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เมื่อเห็นสาวเจ้าส่งยิ้มตอบหนุ่มๆ ที่หันมาส่งยิ้มให้

“คะ...ค่ะ” ไมย่ารีบเข้าไปนั่งในรถกับบอดี้การ์ดหน้ายักษ์ เอ๊ย! บอดี้การ์ดหน้านิ่ง

“หิวหรือเปล่า?” แอนดรูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“นิดหน่อยค่ะ” ไมย่าบอกอย่างรู้สึกอึดอัดนิดๆ เพราะไม่เคยอยู่กับอีกฝ่ายตามลำพังมาก่อน

“ทำไมต้องทำเสียงสั่นทุกครั้งที่คุยกับฉัน” แอนดรูถามอย่างสงสัย

“เอ่อ...ขอโทษค่ะ” คนที่ไม่อยากมีปัญหากับใครรีบบอก

“ขอโทษทำไม ฉันแค่ถามดูก็เท่านั้น”

“อ๊ะ! คุณแอนดรูจะไปไหนเหรอคะ” ไมย่าถามอย่างตกใจเมื่อเห็น อีกฝ่ายเลี้ยวรถไปคนละทางกับคฤหาสน์เกรซ

“ไปห้องพักของฉัน” แอนดรูบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ที่ไหนคะ?” ไมย่าถามอย่างเริ่มใจคอไม่ดี

“ใกล้ๆ นี่แหละ” แอนดรูหันไปมองค้อนคนที่เอาแต่ถามไม่หยุด

“ไมย่าคิดว่าคุณแอนดรูจะกลับไปที่งานแต่งซะอีก” ไมย่าเอ่ยท้วงอย่างไม่เข้าใจ

“ไปทำไม คุณคาเรนกับคุณมิรานอนที่วิลล่าด้านหลังกาสิโน”

“อ้าว! ถ้าอย่างนั้นไมย่าจะนอนที่ไหนคะ”

“ก็นอนกับฉันไง”

“ไม่ได้ค่ะ ระ...เรานอนด้วยกันไม่ได้” ไมย่ารีบบอกเสียงสั่น

“ทำไมจะไม่ได้ เธอนอนห้องหนึ่ง ฉันนอนห้องหนึ่ง ไม่เห็นจะเป็นไรเลย” แอนดรูบอกอย่างรู้สึกขำขึ้นมานิดๆ กับท่าทางตื่นกลัวของของเมดสาว ที่ตนแอบมองมานานหลายปี

“แต่ว่า...” คนที่ไม่เคยนอนค้างอ้างแรมกับผู้ชายมาก่อน พยายามจะเอ่ยท้วง

“อย่าเรื่องมากน่า ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว อยากจะหาอะไรกินแล้วรีบเข้านอน ไม่รู้พรุ่งนี้คุณคาเรนจะออกเดินทางแต่เช้าหรือเปล่า” แอนดรูบอกด้วยท่าทางขึงขังทำเอาคนที่นั่งข้างถึงกับเงียบไปทันใด

1928 Condo เป็นคอนโดในโครงการของออร์แลนโด้ ซึ่งอยู่ห่างจาก 1929 condo ที่เหล่าแก๊งมือขวาของ R&R พากันซื้อยกชั้น แล้วแบ่งเป็นห้าห้องพัก เช่นเดียวกับพวกเขา ห้าหนุ่มเบญจามินที่ซื้อและจ้างให้ออกแบบห้องพักตามสไตล์ความชอบของแต่ละคน เพื่อจะเอาไว้พักตอนที่เดินทางมา ทำธุระให้ผู้เป็นนายที่ลอนดอน แต่หากเดินทางมาพร้อมกับผู้เป็นนายก็จะพักตามวิลล่า โรงแรมใหญ่หรือคฤหาสน์ตามผู้เป็นนาย ซึ่งแปลว่าคืนนี้ทั้งชั้นจะมีแค่เขากับไมย่าพักอยู่ด้วยกันสองคน เพราะคนอื่นๆ น่าจะไปพักตามคฤหาสน์ของเจ้านาย

“ว้าว! ชะ...ชั้นนี้มีกี่ห้องคะ” ไมย่าเอ่ยถามอย่างรู้สึกตื่นเต้น เมื่อเห็นระยะห่างของประตูห้อง

“5 ห้องรวมทั้งของฉัน ที่เหลือก็เป็นของเบญจามินอีกสี่คน ตามชื่อที่ติดอยู่บนประตู” แอนดรูบอกก่อนจะเปิดประตูห้องของตนให้สาวเจ้าเข้า ไปก่อน

“เอ่อ...คุณแอนดรูเป็นสายเลือดเดียวกับ คุณชาร์ลี คุณบรูค คุณไบรตัน แล้วก็คุณบอนด์เหรอคะ” คนที่สงสัยมานาน อดถามไม่ได้

“แล้วเธอคิดว่าใช่หรือเปล่าล่ะ?” แอนดรูถามกลับก่อนจะปิดประตูห้อง

“ไมย่าคิดว่าไม่ใช่ค่ะ เพราะพวกคุณหน้าไม่เหมือนกัน” สาวซื่อตอบตามตรง ไม่ใช่แค่เธอที่คิดแบบนี้นะ แต่เมดสาวคนอื่นๆ ที่คฤหาสน์ก็คิดเช่นกัน

“แล้วเธอคิดว่าใครหล่อที่สุด” แอนดรูถอดเสื้อสูทออกมาวางพาด ที่เก้าอี้

“เอ่อ...” สาวซื่ออึกอักอย่างอายๆ

“เร็วสิ! ฉันอยากจะรู้” แอนดรูเอ่ยเร่งด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ดูดีคนละแบบค่ะ” สาวซื่อตอบอย่างเป็นกลาง

“ฉันถามว่าใครหล่อที่สุด” คนที่เก็บอาการมานานถามอีกครั้ง

“เอ่อ...คือว่า...” สาวซื่อเหลือบมองหนุ่มตรงหน้าอย่างรู้สึกลังเล

“ถ้าไม่ตอบ ฉันจะจับเธอทำเมียนะ” แอนดรูขู่ด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“คุณชาร์ลีค่ะ” ไมย่ากลั้นใจตอบ

“นี่เธอชอบชาร์ลีอย่างนั้นเหรอ!” แอนดรูถามเสียงดังอย่างไม่พอใจ ‘พระเจ้า! อุตส่าห์ส่งสายตามองมาตั้งนาน แต่ดันมาบอกว่าไอ้ชาลีหล่อที่สุด ซะงั้น’

“ไม่ได้ชอบค่ะ ก็แค่...” คนที่กลัวจนรน เริ่มจะทำตัวไม่ถูก

“มองหน้าฉัน! แล้วบอกมาว่าตรงส่วนไหนของฉันที่มันด้อยกว่าชาลี” แอนดรูเดินเข้าไปใกล้แล้วจับใบหน้างามให้เงยขึ้นมองใบหน้าของตน

“คุณแอนดรูก็หล่อค่ะ” ไมย่าบอกน้ำตาคลอหน่วย

“หล่อจริงเหรอ” แอนดรูถามย้ำ