69

สองวันต่อมา...กรุงมอสโก (รัสเซีย) หลังจากที่ลงจากเครื่องบินส่วนตัวเสร็จ คาเรนเทียก็สั่งให้คนขับรถขับตรงมายังกระท่อมกลางป่า

ขณะเดียวกันก็แอบสัมผัสได้ถึงสายตาที่เปลี่ยนไปของคนสนิทกับใช้สาวที่ส่งผ่านกันไปมาระหว่างอยู่บนเครื่อง พอเมลิสสาเข้าครัวทำอาหารกับไมย่า เขาจึงเอ่ยชวนคนสนิทไปเก็บเห็ดในป่าด้วยกัน

“นายกับไมย่า?” คาเรนเทียหันไปถามหลังจากที่ออกเดินมาได้ไม่ถึงห้านาที

“ใช่ครับ!” แอนดรูรับสารภาพด้วยสีหน้าแดงก่ำ

“พระเจ้า! อันนาต้องฆ่านายแน่ๆ” คาเรนเทียเอ่ยหยอก

“โธ่! บอสอย่าเพิ่งบอกอันนานะครับ ผมขอเวลาหน่อย ยังไงผมก็รับผิดชอบไมย่าแน่นอน” คนที่ผ่านเรื่องเลวร้ายและสูญเสียคนในครอบครัวไปจนหมด ทำให้ไม่คิดอยากจะหาสาวคนไหนมาอยู่เคียงข้าง แต่แล้ววันหนึ่งความตั้งใจนั้นก็เปลี่ยนไป เมื่อได้เจอกับไมย่า สาวซื่อหน้าตาจิ้มลิ้มที่มักจะหลบสายตาของตนทุกครั้งที่เจอหน้า

“ห้ามเกินหนึ่งเดือน” คาเรนเทียขีดเส้นตาย เพราะคิดว่าคนสนิทคงจะแอบรวบรัดหญิงสาวไปแล้ว

“ครับ” แอนดรูพยักหน้ารับอย่างรู้สึกเขินๆ

“จริงๆ ฉันรู้นะว่านายชอบไมย่ามานานแล้ว แต่ที่ไม่เข้าใจคือทำไมต้องวางเฉยเวลาอยู่ต่อหน้าเธอ”

“ก็ผมอายนี่ครับ เกิดมายังไม่เคยจีบสาวที่ไหนเลย” แอนดรูบอก ตามตรง

“ฮ่าๆๆๆ” คาเรนเทียหัวเราะอย่างรู้สึกขำกับคำตอบของอีกฝ่าย

“แหม...แล้วบอสเคยจีบสาวมาก่อนเหรอครับ” แอนดรูมองค้อน ผู้เป็นนายทันใด

“เคยสิ! ก็มิราไง” คาเรนเทียยักไหล่ทั้งสองข้างขึ้นนิดๆ อย่างคนที่มีประสบการณ์มากกว่า

“แต่บอสลักพาตัวคุณมิรามามอสโกนะครับ แบบนี้เรียกว่าจีบได้ด้วยเหรอ?” แอนดรูทวนความจำให้ผู้เป็นนาย

“โธ่! พูดจาแบบนี้ฉันว่าฉันต่อสายหาอันนาเลยดีกว่า” คาเรนเทีย ชักสีหน้าใส่ แล้วล้วงมือถือขึ้นมาเตรียมจะกดต่อสายหาแม่บ้านคนสนิท

“ว้ากกก ผมขอโทษครับ” แอนดรูรีบห้ามด้วยสีหน้าตื่นๆ เพราะยังไม่อยากจะถูกจับแยกห่างกับไมย่าในตอนนี้

“ตกลงจะแต่งกันเมื่อไหร่” คาเรนเทียถามเข้าเรื่องด้วยสีหน้าจริงจัง

“อีกสามเดือนครับ จะเชิญแค่คนรู้จักมาร่วมงาน”

“ฉันจะสร้างบ้านให้นายหลังหนึ่งใกล้ๆ กับคฤหาสน์ จะได้อยู่กับไมย่าแบบส่วนตัว” คาเรนเทียบอกพร้อมกับตบที่ไหล่คนสนิทเบาๆ

“พระเจ้า! ขอบคุณมากๆ ครับบอส” แอนดรูน้ำตาคลอขึ้นมาทันใด ไม่คิดว่าผู้เป็นนายจะใจดีกับตนถึงเพียงนี้

เมื่อหลายปีก่อน...ตอนที่ตนกับพวกอีก 4 คนถูกทางการตามล่าตัว เพราะไปปิดบัญชีแค้นกับนายทหารยศใหญ่ โชคดีที่ได้มหาเศรษฐีอย่างโดมินิก ซาเก้ ร็อฟเวลล์กับเลโอนาดท์ โรคาซานเดอร์ ยื่นมือเข้ามาช่วย และพาเดินทางออกจากอังกฤษมาเก็บตัวที่มอสโก โดยฝากให้ท่านนายพลวินเซ่นช่วยดูแล

ต่อมา...พวกเขาก็ได้ทำงานรับใช้เหล่าฟีนิกซ์ที่จ่ายค่าตอบแทนให้สูง ทำให้คนที่ไม่เหลืออะไรในชีวิต กลับมามีตัวตน มีหน้าที่การงาน มีเงินเก็บในบัญชีหลายสิบล้าน แถมยังเดินทางเข้า-ออกอังกฤษได้อย่างสบายๆ ภายใต้นามสกุลใหม่ เบญจามิน ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง นั่นจึงทำให้พวกเขาทั้ง 5 คน ทำงานรับใช้ 5 หนุ่มฟีนิกซ์แบบที่...พร้อมจะแลกด้วยชีวิต

“เรื่องเล็กน่า พรุ่งนี้ไปเลือกแบบมาได้เลย ฉันจะให้คนสร้างให้เสร็จก่อนงานแต่ง” คาเรนเทียกลอกตา เมื่อเห็นคนสนิทเริ่มจะดราม่า

“ขอบคุณครับ ฮึก...” แอนดรูโผเข้ากอดผู้เป็นนาย แล้วปล่อยโฮออกมาอย่างตื้นตันใจ

“ให้ตาย! อะ...อายผีสางนางไม้บ้างก็ดีนะ” คาเรนเทียแสร้งทำเป็นบ่น ทั้งที่ตัวเองก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

“ผมขอบคุณบอสมากๆ ครับ ฮือๆๆ” แอนดรูบอกพร้อมกับร้องไห้ออกมาเต็มๆ เสียงอย่างไม่อาย

“ฉันก็ต้องขอบคุณนายเหมือนกันแอนดรู หลายปีมานี้ถ้าไม่มีนายฉันคงแย่แน่ๆ” คาเรนเทียลูบหลังให้คนสนิทเบาๆ

แอนดรูร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยายามตั้งสติ แล้วผละออกจากผู้เป็นนายอย่างรู้สึกเขินนิดๆ

คาเรนเทียยิ้มก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำที่ไหลเปรอะเปื้อนใบหน้าของตนเองทิ้งลวกๆ แล้วเอ่ยชวนคนสนิทไปเก็บเห็ดป่าที่ออกตามทางต่อ

เวลา 20:04 น. หลังจากที่ทานข้าวเสร็จแอนดรูก็พาไมย่ากลับ เมลิสสาก็ตรงดิ่งไปอาบน้ำที่ห้องนอนกับสามี

“เอ่อ...ขะ...ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ” เมลิสสาเอ่ยถามก่อนจะลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่กับสามี