70

เชฟเฮาส์แห่งหนึ่งในกรุงมอสโก...

“เรามาที่นี่ทำไมคะ” ไมย่าเอ่ยถามอย่างมึนงงเมื่อรถแล่นเข้ามาจอดที่บ้านหลังหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่ค่อนข้างห่างไกลผู้คน

“แหม...เธอก็ถามเหมือนไม่รู้ความต้องการของฉันนะไมย่า อีกตั้งหลายวันกว่าที่อันนาจะกลับมา ฉันไม่อยากจะแอบเข้าหาเธอในห้องพัก ที่คฤหาสน์ เพราะกลัวคนอื่นจะเห็น แล้วจะแอบนินทาเธอเสียๆ หายๆ” คนที่ขอเปิดใช้เซฟเฮาส์ส่วนตัวของผู้เป็นนาย บอกด้วยสายตาสื่อความหมาย

“แต่การที่เรามานอนค้างข้างนอกด้วยกันแบบนี้ ก็อาจจะถูกคนที่คฤหาสน์นินทาเอาได้เหมือนกันนะคะ” ไมย่าบอกอย่างรู้สึกไม่ค่อยดี

“ไม่หรอกเพราะฉันบอกคนอื่นๆ ว่าเธอนอนค้างที่กระท่อมกลางป่า หากอันนาโทร.มา บอสและคุณมิราจะออกรับให้” แอนดรูบอกก่อนจะออกจากรถไปเปิดประตูบ้าน

“พระเจ้า! ทะ...ท่านรู้เรื่องของเราแล้วเหรอคะ?” ไมย่ารีบเปิดประตูรถลงไปถามด้วยสีหน้าตื่นๆ เพราะตอนที่กินข้าวด้วยกัน ทุกคนยังคงทำตัวปกติดีทุกอย่าง

“รู้สิ! แล้วก็สั่งสร้างเรือนหอให้เราหลังหนึ่งด้วยนะ” แอนดรูบอกก่อนจะเดินมาโอบสาวเจ้าให้ออกเดินตาม

“จริงเหรอคะ” ไมย่าถามอย่างรู้สึกอึ้ง

“จริงสิ! ทีนี้ก็ไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว” แอนดรูจ้องมองใบหน้างามของสาวซื่อที่เริ่มจะแดงขึ้นมานิดๆ

“ค่ะ” ไมย่าเอ่ยรับคำเบาๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมเสือยิ้มยากถึงได้ขยันส่งยิ้มให้เธอบ่อยๆ ทั้งที่เมื่อก่อนออกจะเย็นชายิ่งกว่าอะไร

แอนดรูเดินไปกดเปิดประตู แล้วช้อนอุ้มสาวเจ้าตรงไปยังห้องนอนที่ตนเคยมาพักเป็นประจำ ไมย่าอมยิ้มอย่างรู้สึกเขินอาย ไม่อาจจะต้านทานความต้องการของคนตรงหน้าได้

สามเดือนต่อมา...

งานแต่งของแอนดรูกับไมย่าถูกจัดขึ้นในโบสถ์เล็กๆ ตามความต้องการของเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ก่อนจะมาเลี้ยงฉลองต่อที่เรือนหอหลังใหม่ ที่เพิ่งจะตกแต่งเสร็จไปเมื่ออาทิตย์ก่อน

บรรยากาศเป็นไปชื่นมื่นท่ามกลางคนรู้จักที่เดินทางมาร่วมอวยพรและดื่มสังสรรค์ กระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงห้าทุ่ม ทุกคนต่างก็พากันไปส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ห้องหอ

“ยินดีด้วยนะ แอนดรู ไมย่า / ยินดีด้วยนะคะ” คาเรนเทียกับเมลิสสาอวยพรพร้อมกับส่งเช็คเงินสดและของขวัญให้เจ้าบ่าวเจ้าสาว

“ขอบคุณครับบอส คุณมิรา / ขอบคุณค่ะท่าน คุณมิรา” แอนดรูและไมย่ายิ้มอย่างเต็มไปด้วยความสุขเมื่อเห็นตัวเลขหลายหลักบนเช็ค

“ฝากดูแลไมย่าด้วยนะคะ” อันนาขยับเข้าไปบอก หลังจากที ผู้เป็นนายทั้งสองเดินออกไป

“ผมสาบานว่าจะดูแลด้วยชีวิต” แอนดรูตอบพร้อมส่งมือไปจับเพื่อทำสัญญากับแม่บ้านใหญ่ ขณะที่เจ้าสาวคนสวยเริ่มจะน้ำตาคลอขึ้นมานิดๆ

จากนั้นเหล่าเบญจามินทั้งสี่ก็เข้ามาอวยพร ให้ของขวัญและหยอกล้อนู่นนั่นนี่ กว่าที่จะพากันออกไปได้เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบเที่ยงคืน

แอนดรูหันไปถามเจ้าสาวคนสวยที่นั่งยิ้มอยู่ข้างเตียงขนาดใหญ่ ซึ่งมีกลีบดอกกุหลาบสีแดงทำเป็นรูปหัวใจดวงโตๆ “เหนื่อยหรือเปล่าไมย่า”

“นิดหน่อยค่ะ แล้ว...คะ...คุณแอนดรูล่ะคะ” ไมย่าถามเจ้าบ่าว สุดหล่ออย่างอายๆ เกือบหนึ่งอาทิตย์ที่เธอกับเขาไม่ได้เจอหน้ากัน เพราะถูกน้าสาว (อันนา) สั่งกักบริเวณก่อนจัดงานแต่ง แต่เจ้าบ่าวของเธอก็ขยันโทร. หาเกือบทุกชั่วโมง

“ไม่หรอก วันนี้ฉันคึกยันเช้าเลยล่ะ” คนที่ตั้งอกตั้งใจว่าจะไม่หลับไม่นอนบอกด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

“เอ่อ...ขะ...ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ” ไมย่ารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าเมื่อเห็นสายตาหื่นๆ ของเจ้าบ่าวจับจ้องมายังเธอ

“เดี๋ยว! ขอฉันอาบด้วยคนสิ” แอนดรูอุ้มเจ้าสาวคนสวยเดินตรงไปยังห้องน้ำ แล้วจัดการรับขวัญยกแรกเบาๆ จากนั้นก็มาต่อยกสองที่เตียงอย่างหนักหน่วง ตามด้วยยกสามที่โซฟาตัวใหญ่ ยกสี่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง และยกห้าที่เตียงนอน ก่อนจะหลับในอ้อมกอดของกันและกันไปอย่างมีความสุข

หนึ่งปีต่อมา...ลอนดอน (ประเทศอังกฤษ) คาเรนเทียในวัย 40 ปี ที่ใบหน้ายังคงหล่อเหลาและมีเสน่ห์ ขณะที่เมลิสสาก็สวยขึ้นยิ่งกว่าในวันวาน ทั้งรูปร่างที่อรชรอ้อนแอ้น ใบหน้าที่งดงามดุจสาวอายุยี่สิบต้นๆ แม้ว่าอายุจริงจะก้าวเข้าสู่วัย 25 ปี แล้วก็ตาม

หนุ่มน้อยโรฮานวัย 4 ขวบ ที่ฉายแววหล่อตั้งแต่ยังเด็ก ได้เข้าเรียนที่เดียวกับทายาทของ ฟีนิกซ์, R&R และไคเลอร์ โดยชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่อังกฤษกับคุณปู่คุณย่า ขณะที่บิดามารดานั้นอยู่ที่มอสโก ซึ่งจะเดินทางมาเยี่ยมเยือนเดือนละหนึ่ง-สองครั้ง