ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ...

สามปีต่อมา...ประเทศไทย (เชียงใหม่)

คาเรนเทียได้พาครอบครัวและคนสนิทเดินทางมาพักผ่อนยังโครงการวิลล่าหรูที่เพิ่งจะสร้างเสร็จไปเมื่อปีก่อน โดยมีวิลล่าทั้งหมด 5 หลังใหญ่ๆ บนเนื้อที่ 50 ไร่ ซึ่งเป็นสถานที่ส่วนบุคคลเฉพาะกลุ่มฟีนิกซ์ มีเรือนรับรองสำหรับแม่บ้านกับเหล่าบอดี้การ์ดที่ติดตาม โดยบริเวณรอบๆ ปลูกต้นไม้ และดอกไม้นานาสายพันธุ์

ส่วนอีก 100 ไร่ก็จะปลูกผลไม้ต่างๆ พร้อมกับสร้างวิลล่าหลังเล็กๆ เปิดให้ผู้คนเข้ามาพักผ่อน ซึ่งมีทั้งสปา ฟิตเนส สระว่ายน้ำ ห้องอาหาร และสถานที่จัดเลี้ยงคล้ายๆ กับไร่สิรันยากรณ์ของแดเนียล ร็อฟเวลล์ ที่อยู่ห่างไปประมาณ 20 กิโลเมตร

“ว้าว! สวยจังเลยนะคะ” เมลิสสาจ้องมองบ้านหลังใหญ่อย่างรู้สึก ตื่นตาตื่นใจขณะที่อุ้มลูกสาวตัวน้อย มิแรนด้า หรือ มิรัน วัย 2 ขวบที่เกิดหลังไลลา บุตรสาวของไมย่าและแอนดรู หนึ่งเดือน

“นั่นสิจ้ะ! สงสัยเราต้องมาพักผ่อนที่ไทยทุกๆ ปี ซะแล้ว” เอลลีบอก

“อืม...เห็นว่าด้านหลังมีอ่างเก็บน้ำด้วยใช่ไหม?” วินเซ่นถามอย่างสนใจ

“ครับ! ปีก่อนผมสั่งให้คนงานปล่อยปลาเอาไว้เยอะเลย” คาเรนเทียหันไปบอกบิดา

“เยี่ยม! พรุ่งนี้พ่อจะไปตกปลา” วินเซ่นบอกพลางมองหน้าหลานชายที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ผมไปด้วยครับ” โรฮานรีบบอก

“โอเค! ว่าแต่ตอนนี้เราเข้าไปชมด้านในกันเถอะ” วินเซ่นเอ่ยชวนเมื่อเห็นคนติดตามลงจากรถกันครบหมดแล้ว

“ผมจองห้องที่สวยที่สุดครับ” โรฮานบอกก่อนจะวิ่งเข้าไปในบ้านหลังใหญ่อย่างตื่นเต้น

“แอนดรู!” คาเรนเทียเอ่ยเรียกคนสนิทที่กำลังอุ้มบุตรสาวตัวน้อย เตรียมจะเดินตามคนอื่นๆ เข้าไปในบ้าน

“ครับบอส” แอนดรูหันกลับมามองผู้เป็นนายทันใด

“หลังนั้นของนาย” คาเรนเทียบอกพร้อมกับชี้ไปยังบ้านอีกหลังที่อยู่ใกล้ๆ พร้อมกับส่งกุญแจให้

“จริงเหรอครับบอส?” แอนดรูถามอย่างไม่เชื่อหู

“พูดเล่นมั้ง” คาเรนเทียบอกก่อนจะหัวเราะเบาๆ

“ขอบคุณนะคะท่าน ขอบคุณค่ะคุณมิรา” ไมย่าก้มหัวนิดๆ ให้กับทั้งสองอย่างซาบซึ้งและดีใจ

“ขอบคุงค่ะ” หนูน้อยไลลาเอ่ยตามมารดา

“เรื่องเล็กครับ อีกสองชั่วโมงเจอกันนะไลลา” คาเรนเทียก้มลงหอมแก้มของหนูน้อยไลลาที่น่ารักไม่แพ้มิแรนด้าบุตรสาวของตนเบาๆ

“โอเคค่ะ” หนูน้อยไลลาพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้

“โอเค้” หนูน้อยมิแรนด้ายิ้มตอบก่อนจะโบกมือให้เพื่อนสาวที่เติบโตมาด้วยกัน

“เดี๋ยวเจอกันนะไมย่า” เมลิสสาบอกก่อนจะส่งลูกสาวตัวน้อยให้สามีที่ส่งมือมาขออุ้ม

“ค่ะคุณมิรา” ไมย่าพยักหน้ารับแล้วรีบเดินตามสามีไปยังบ้านพักหลังใหม่อย่างตื่นเต้น

“เข้าบ้านกันเถอะค่ะคุณแม่” เมลิสสาเอ่ยชวนแม่สามีที่ตอนนี้กำลังดื่มด่ำกับความงดงามของธรรมชาติด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม

“จ้ะ” เอลลีขานรับก่อนจะเดินเข้าไปด้านในบ้านพร้อมกับลูกสะใภ้แสนสวยและบุตรชาย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...ห้องนั่งเล่น หลังจากที่สำรวจวิลล่าหลังใหญ่และแบ่งห้องนอนกันลงตัวแล้วทุกคนก็พากันจัดของใช้ต่างๆ ที่หอบหิ้วมาจากอังกฤษ เข้าตู้เสื้อผ้า โดยที่คาเรนเทียกับบุตรชายอาสาดูสาวน้อยมิแรนด้าให้

โรฮานวัย 7 ขวบ นั่งดูบิดาหยอกล้อน้องสาวตัวน้อยมาเกือบยี่สิบนาที จึงเอ่ยขออย่างทนไม่ไหว “พ่อครับ! ขอฮานอุ้มมิรันหน่อยได้ไหมครับ”

“น้องตัวหนักนะ” คุณพ่อจอมขี้หวง วัย 43 ปี ที่ยังคงความหล่อเหลา บอกอย่างไม่ค่อยวางใจ กลัวว่าบุตรชายจะทำนางฟ้าตัวน้อยหลุดมือ

“ถ้าพ่อไม่ให้ฮานอุ้ม ฮานจะแอบกัดต้นขาน้อง” โรฮานบอกพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์

“โอเค อย่ากัดน้อง ไม่งั้นพ่อตีจริงๆ ด้วย” คาเรนเทียแอบคาดโทษบุตรชายที่ชอบปีนเกลียวเกินวัย ก่อนจะส่งนางฟ้าตัวน้อยไปให้อย่างไม่ค่อยเต็มใจ

“ครับ” โรฮานขานรับก่อนจะหอมที่แก้มแดงๆ ทั้งสองข้างอย่างอดใจไม่ไหว “จุ๊บ! จุ๊บ!”

“ฮาน! อย่าหอมแก้มน้องแรงสิลูก” คาเรนเทียรีบบอกพร้อมกับทำท่าจะเข้าไปอุ้มนางฟ้าตัวน้อยคืน แต่ก็ถูกภรรยาสุดที่รักเปิดประตูห้องนอนเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

“คุยอะไรกันอยู่คะ” เมลิสสาเอ่ยถามเมื่อเห็นสามีและลูกชายต่างทำหน้ามุ่ยใส่กัน

“ก็ฮานน่ะสิ หอมแก้มมิรันแรง” คาเรนเทียบอกพร้อมกับรีบส่งมือไปแย่งนางฟ้าตัวน้อยคืนมาอย่างหวงๆ

“โธ่! ทำไมพ่อขี้ฟ้องจังครับ” คนที่อุ้มน้องได้ไม่ถึงสองนาทีโวยวายและเริ่มจะอารมณ์เสียขึ้นมานิดๆ

“ก็มันจริงนี่” คาเรนเทียบอกก่อนจะก้มลงหอมแก้มของสาวน้อยจ้ำม่ำเบาๆ อย่างหลงใหล

“อ๊ะ! อย่าหอมแรงสิครับพ่อ” โรฮานลุกขึ้นท้วงอย่างไม่พอใจ

“พ่อหอมเบาๆ โอเค้!” คาเรนเทียกลอกตาอย่างเซ็งๆ ที่ถูกกล่าวหา

“เมื่อกี้ฮานหอมเบากว่านี้อีก” โรฮานมองค้อนอย่างรู้สึกนอยด์ๆ ปกติตนกับบิดาจะเข้ากันได้ดีในทุกๆ เรื่อง ยกเว้นเรื่องของมิรัน

“ไม่จริง” คาเรนเทียส่ายหน้าปฏิเสธ เมื่อก่อนมีคนว่าให้เขาหวงเมียจนอาการหนัก แต่ตอนนี้มีแต่คนบอกว่าเขาหวงลูกสาวจนเป็นบ้า

“คาเรนส่งมิรันมาให้แม่” เอลลีที่เพิ่งจะเปิดประตูเดินเข้ามาบอกด้วยสีหน้าจริงจัง

“แต่ผมเพิ่งจะได้อุ้มเองนะครับ” คนที่รู้สึกว่าได้ใช้เวลากับลูกสาวน้อยเกินไป หันไปบอกบิดากับมารดาที่มารอรับช่วงต่อด้วยสีหน้าหงุดหงิด

“พ่ออุ้มมาตั้งนานแล้วครับ ฮานต่างหากที่ได้อุ้มแค่แป๊บเดียว” โรฮานรีบแก้

“หมดเวลาแล้ว ตอนนี้เป็นคิวของปูกับย่า โอเค้!” วินเซ่นบอกก่อนจะส่งมือไปรับนางฟ้าตัวน้อยมาอุ้ม

“โธ่! เอาฮานไปอุ้มก่อนสิครับ” คาเรนเทียรีบขยับตัวลูกน้อยหนี

“ฮานตัวโตแล้วจะอุ้มได้ยังไง หลังพ่อได้หักกันพอดี” วินเซ่นต่อว่าก่อนจะเข้าไปแย่งหลานสาวตัวน้อยมาอุ้มอีกครั้ง

เมลิสสายืนมองคนนั้นที คนนี้ทีอย่างไม่รู้จะช่วยใคร เพราะทุกคนต่างก็แสดงจุดยืนกันอย่างชัดเจน

“อีกหนึ่งชั่วโมงแม่จะพามาสั่ง ลูกกับฮานไปนั่งเล่นเกมรอก่อนแล้วกัน” เอลลีบอกก่อนจะรีบเดินตามสามี ที่พอได้อุ้มนางฟ้าตัวน้อย ก็รีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ากลัวบุตรชายจะลุกตามไปเอาคืน

“ก็ได้ครับ ฮานจับเวลาด้วยนะ” คาเรนเทียตะโกนตามหลังของมารดาอย่างเซ็งๆ

“ครับพ่อ” โรฮานขานรับก่อนจะกดตั้งเวลาที่มือถือ

“เอ่อ...งั้นหนูไปดูอาหารก่อนนะคะ” เมลิสสารีบบอก เพราะกลัวว่าสามีจะดราม่าใส่ แล้วแอบพาเธอหลบไปปลอบใจด้วยบทรักที่เร่าร้อนที่ไหนสักแห่ง เหมือนเช่นทุกครั้ง