บทที่ 11 คนในจวนเทียนอี

ณ จวนอ๋องเป่ยลี้......

"จิ่งเอ้อร์หลับไปแล้วงั้นรึ?"

"ทูลองค์หญิง ท่านอ๋องหลับแล้วเพคะ ก่อนเข้านอนทรงสั่งให้บ่าวไปยังจวนซูในวันรุ่งขึ้น เพื่อเชิญคุณหนูซูเล่นด้วย"

ด้านในตำหนักชางยัง เหยียนโมโม่ห่มผ้าให้แก่นายหญิงของนางพลางตอบอย่างอ่อนโยน

"อืม นอนหลับไปแล้วก็ดี ยาในร่างกายขับออกมาหมดแล้วหรือ?"

เหยียนโมโม่กล่าวว่า "ร่างกายของท่านอ๋องแทบจะมิมีพิษใดรุกรานได้แล้ว พิษเพียงเล็กน้อยเท่านี้มิสามารถทำร้ายเขาได้เพคะ"

นัยน์ตาของไท่เฟยกู้ดูเย็นชาเล็กน้อย "แต่ถึงเช่นนั้นก็ควรระมัดระวังมากขึ้นกว่านี้ หากว่าพวกเขาทำร้ายบุตรชายของข้า ข้ามิสนว่าพวกเขาจะทำนายไว้อย่างไร ก็จะจัดการกับตระกูลซูให้จงได้！"

"องค์หญิงเพคะ ในวันนี้ทรงถูกชะตากับคุณหนูซูจริงๆ หรือทรงเปลี่ยนใจเพราะคำทำนายนั้น?"

เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ ดวงตาของไท่เฟยกู้ก็ดูค่อนข้างซับซ้อน "ข้าเองก็มิรู้ว่าท่านอาจารย์กล่าวได้ตรงหรือไม่ ในเมืองซินเยว่นี้ ข้าจักต้องตามหาสตรีสกุลซูเพื่อบุตรชายของข้าในการทำให้เขาได้กลับมาเป็นปกติ มิเช่นนั้น ข้าจะให้โอกาสแม่นางซูหว่านเอ้อร์นั่นมาทำร้ายบุตรชายข้าหรือ?"

"องค์หญิงทรงทำทุกสิ่งอย่างก็เพื่อท่านอ๋อง เทพคุณบนฟ้าคงต้องมองเห็นเป็นแน่ ท่านอ๋องของพวกเราจะหายดีอย่างแน่นอนเพคะ"

"หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น เฮ้อ แต่มิว่าอย่างไรก็ตาม แม่นางซูหนานอีมิเลวเลยทีเดียว เดิมทีในวันนี้นางคือคนที่ถูกทำร้าย แต่นางกลับสามารถเล่นงานซูหว่านเอ้อร์ให้อยู่ในกำมือของนางได้ นางฉลาดเฉลียว หน้าตางดงาม กิริยามารยาทก็งาม ข้าพอใจยิ่งนัก"

เหยียนโมโม่ยิ้มขึ้นเมื่อได้ยินเรื่องนี้ "ดีจริงนะเพคะที่องค์หญิงทรงโปรด บุตรสาวคนโตของตระกูลซูมิเคยก้าวออกจากจวน คนนอกมีมิกี่คนที่รู้จักนาง คาดมิถึงว่าจะเป็นคนอ่อนไหวเช่นนี้ อีกทั้ง ท่านอ๋องยังชื่นชอบนางอีกด้วย"