บทที่ 13 ดุสั่งสอนซูหว่านเอ้อร์

"ล้างปากอันสกปรกของเจ้าให้สะอาดเสีย มิเช่นนั้นหากว่ามีครั้งต่อไป ความบริสุทธิ์อันแทบจะมีหลงเหลือที่เจ้าและคุณนายเซี่ยซื่อกล่าวนั้น คงจะถูกทำลายอย่างแน่นอน"

ซูหนานอียังคงออกแรงไปที่ข้อมือของนาง จนกระทั่งใบหน้าของซูหว่านเอ้อร์เริ่มซีดขาว นางจึงได้ปล่อยมือ

ซูหว่านเอ้อร์อ่อนแรงล้มลงสู่พื้น นางนำมือขึ้นกุมคอของตนและเริ่มหอบสำลัก ไออย่างรุนแรง

"แค่กๆๆๆๆ！"

เสียงไอของนางปลุกสาวรับใช้ทั้งสองให้ได้สติกลับคืนมา "คุณหนู เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะคุณหนู?"

ซูหว่านเอ้อร์เงยหน้าขึ้นอย่างมิพอใจ แต่สายตาของนางก็ประสานเข้ากับแววตาสีเข้มของซูหนานอี ก็ทำให้นางตัวสั่นอย่างเยือกเย็น

ขนตางอนยาวกะพริบปริบๆ ซูหว่านเอ้อร์กำหมัดแน่น "หากมิใช่เพราะใบหน้านี้ ข้าคงสงสัยว่าท่านพี่คือคนอื่นมาสวมรอย"

ดวงตาของซูหนานอีชะงักลงเล็กน้อย แล้วจางหายไปอย่างรวดเร็ว

"ข้าปฏิบัติต่อคนที่ประสงค์จะทำลายข้าเช่นนี้ โดยมิคิดฆ่าเจ้าก็ดีเพียงไรแล้ว ดังนั้นนับแต่นี้เจ้าควรระมัดระวังตัวเอาไว้บ้าง"

หลังจากนั้นซูหนานอีก็มองไปยังถุงหอมที่ซูหว่านเอ้อร์ห้อยเอาไว้ตรงเอวของนางด้วยท่าทีเย็นชา "หากเจ้าต้องการจะใช้แผนการเดิมอีกละก็ ข้าก็มิรังเกียจที่จะก่อความวุ่นวายอีกครั้งเช่นกัน"

ซูหว่านเอ้อร์ตกใจ ดวงตาของนางสั่นคลอนเล็กน้อย

ซูหนานอีก้าวถอยหลังออกไปเล็กน้อย "ข้ามิอยากเห็นหน้าเจ้าอีก เจ้าไปได้แล้ว"

"คุณหนูใหญ่เจ้าคะ เหตุใดจึงทำกับคุณหนูของพวกเราเช่นนี้?"

"คุณหนูรองทำทุกสิ่งอย่างเพื่อคุณหนูใหญ่เสมอมา แม้แต่วันนี้ตำแหน่งพระชายาอันสูงส่งเยี่ยงนี้ คุณหนูรองก็หาได้แย่งชิงกับคุณหนูใหญ่ไม่ แล้วเหตุใด......"

สาวรับใช้ทั้งสองพากันเข้ามาพยุงทั้งซ้ายและขวา เมื่อพยุงนางขึ้นมาได้ ปากของพวกนางก็เริ่มกล่าวสั่งสอนซูหนานอีเช่นเคย

"บ่าวที่มิรู้จักที่ต่ำที่สูงสมควรจะฆ่าทิ้งเสีย น้องพี่ เจ้าคิดว่าอย่างไร?"

ดวงตาของซูหนานอีช่างเย็นชา ชักจูงให้ซูหว่านเอ้อร์มองมาที่นาง

ซูหว่านเอ้อร์รู้สึกว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้านี้มีบางอย่างผิดปกติไป นางรู้ดีว่ามิควรแข็งกร้าวกลับ จึงทำน้ำเสียงอ่อนลงว่า "อย่าโกรธเลยท่านพี่ บ่าวทั้งสองนี้ถูกข้าตามใจจนเคยชินเสียแล้ว อย่างไรเสียพวกนางก็เป็นบ่าวรับใช้ในจวนข้า ข้าควรจะลงโทษพวกนางด้วยตนเองจึงจะถูก"

"พวกเจ้าทั้งสอง เหตุใดยังมิมิรีบขอโทษท่านพี่อีก?"

สาวใช้ทั้งสองหันมามองหน้ากัน พวกนางนับว่าฉลาดพอควร "บ่าวปากพล่อยจนเกินไปเจ้าค่ะ ขอคุณหนูใหญ่โปรดอภัยด้วย"