บทที่ 22 อย่าให้ข้าต้องพูดอีกเป็นครั้งที่สาม!

เช้าวันต่อมา เสี่ยวเถายืนปลุกซูหนานอีอยู่ใกล้ ๆ หัวเตียง

"คุณหนู ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ วันนี้เราต้องออกไปข้างนอกแต่เช้านะเจ้าคะ"

เดิมทีซูหนานอีต้องการไปซื้อส่วนผสมของยา เมื่อฟังที่เสี่ยวเถาพูดก็อดสงสัยไม่ได้ "ออกไปข้างนอก?"

"ใช่เจ้าค่ะคุณหนู คุณหนูลืมไปแล้วหรือ?" เสี่ยวเถานำดอกไม้มาเทใส่ขันทองแดง "วันนี้เป็นวันที่ต้องไปกราบไหว้ที่วัดหลิงไงเจ้าคะ"

ซูหนานอีจำไม่ได้แล้วจริง ๆ เสี่ยวเถากล่าวอีกว่า "โธ่ เดือนที่แล้วเพิ่งเลือกวันไปเอง คุณหนูลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ?"

ซูหนานอีไม่ได้อยากจะไป เหล่าผู้หญิงชนชั้นสูงที่ไปกันก็มักไปขอเนื้อคู่ หากมีเวลามากเช่นนั้นจริงไปหาซื้อส่วนผสมของยาเพื่อมาวินิจฉัยสัญญาณชีจรของหยุนจิ่งจะดีซะกว่า

"ไม่ไปดีกว่า เดี๋ยวกินข้าวเสร็จจะออกไปหาซื้อของ"

เสี่ยวเถาเบิกตาโต และกล่าวด้วยเสียงต่ำว่า "คุณหนูล้อเล่นใช่ไหมเจ้าคะ? ทำแบบนี้ได้อย่างไร? พระสนมเอกบอกให้คุณหนูไปนะเจ้าคะ มีคุณหนูจากหลายจวนต่างก็ไปกัน คุณหนูรองก็ไปนะเจ้าคะ "

ซูหนานอีถามซ้ำ "เจ้าบอกว่าใครนะ?"

"พระสนมเอกเจ้าค่ะ วันที่สิบห้าเมื่อเดือนที่แล้ว พระสนมเอกส่งคนมาแจ้งข่าวที่จวน คุณหนูและคุณหนูรอง และยังมีคุณหนูจากจวนอื่นอีกรวมเป็นหกท่าน ไปไหว้พระจุดธูปขอพรที่วัดหลิงไงเจ้าคะ"

"เพียะ!" ซูหนานอีทำด้ามดินสอเขียนคิ้วในมือหักลง

พระสนมเอก?!

"คุณหนู คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ?" เสี่ยวเถาเห็นว่านางมีสีหน้าไม่ดีนัก

ซูหนานอีรีบเก็บและกดอารมณ์ความรู้สึกโกรธแค้นนั้นไว้ "ไม่เป็นไรนะ รีบแต่งตัวเถอะ"

เสี่ยวเถาทำอย่างคล่องแคล่วและมีไหวพริบดี ไม่นานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย ซูหนานอีไม่ได้รู้สึกหิวอะไร แต่ก็ฝืนใจกินไปนิดหน่อย

"คุณหนู ใกล้ได้เวลาแล้ว พวกเราไปกันเถอะเจ้าค่ะ รถม้ามารออยู่แล้วเจ้าค่ะ"

ซูหนานอีพยักหน้า และเดินออกไปยังหน้าจวน เดิมนางคิดว่ารอเวลา และรอให้มีโอกาสได้พบคนในราชวงศ์ ไม่คิดเลยว่าจะหลบหนีไม่พ้น

ไม่เป็นไร ไม่ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้าย ต่อให้เป็นโชคร้ายก็หนีไม่พ้น!

เมื่อซูหนานอีเดินมาถึงที่ประตู ซูหว่านเอ้อร์และชุนหลิงก็ได้เข้าไปนั่งในรถม้าเรียบร้อยแล้ว

ซูหว่านเอ้อร์ใส่ชุดสีแดงที่มีดอกไม้ปักอยู่ที่กระโปรง และมีแถบสีทองพลิ้วไหวอยู่ข้าง ๆ ดอกไม้สะท้อนใบหน้าสีขาวและสวยงามของเธอที่ละเอียดอ่อน ช่างน่าเป็นที่ดึงดูดยิ่งนัก

นางยังใส่เครื่องประดับทับทิมสีแดง ดูแล้วช่างเย้ายวนชวนมอง เปล่งประกายระยิบระยับ และดูมีราคา

ชุนหลิงที่อยู่ข้างนางก็คอยพูดจาประจบสอพลอ "คุณหนู คุณหนูสวยงามมากเจ้าค่ะ จะต้องโดดเด่นที่สุดแน่นอนเจ้าค่ะ! คุณหนูที่จวนอื่นไม่สามารถมาเทียบกับคุณหนูได้แน่นอน ขอพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดอีกนะเจ้าคะ เกรงว่าพระสนมเอกก็ไม่อาจสู้คุณหนูของบ่าวได้เจ้าค่ะ"

"พูดมั่วไป" ซูหว่านเอ้อร์พูดตำหนิเบา ๆ แต่ก็แอบหัวเราะยิ้มด้วยความชอบใจ และไม่มีทีท่าว่าจะเอาผิดเลยสักนิด "ช่างปากหวาน ข้าจะไปเทียบกับพระสนมเอกได้อย่างไรกัน?"

ชุนหลิงกล่าว "บ่าวไม่ได้พูดต่อหน้าคนอื่นนะเจ้าค่ะ"

ซูหว่านเอ้อร์โบกพัดในมือไปมา วันนี้นางตั้งใจประแป้งบนใบหน้าอยู่หลายชั้น ลมพัดมาทำให้มีกลิ่นหอม "ซูหนานอีทำอะไรของนางน่ะ เวลานี้แล้วยังไม่มา! แถมยังต้องมาให้ข้ารอ!"

เมื่อนางพูดจบ รถม้าก็ถูกคน "เพียะ" หนึ่งทีและกระโดดขึ้น ซูหนานอียืนอยู่ที่หน้าประตู

ซูหว่านเอ้อร์กลอกตาไปมา "เจ้ายังรู้หรือว่าต้องมา..."

นางพูดยังไม่ทันจบก็ถูกซูหนานอีพูดด้วยเสียงที่เย็นชา "ออกไป!"

ซูหว่านเอ้อร์สีหน้าตกใจ นึกว่าตัวเองได้ยินผิดไป "อะไรนะ?"

"ออกไป!" ซูหนานอีพูดออกมาด้วยความอึดอัดใจ "อย่าให้ข้าต้องพูดเป็นครั้งที่สาม ออกไป!"

ซูหว่านเอ้อร์โกรธจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดง "ซูหนานอี เจ้าอย่างคิดรังแกข้านะ! พระสนมเอกก็เชิญข้าไป เจ้ามีสิทธิ์อะไรไม่ให้ข้าไป?"

"ข้าไม่ได้บอกว่าไม่ให้เจ้าไป ก็แค่ไม่อยากไปรถม้าคันเดียวกับเจ้า" ซูหนานอีหรี่ตามองและกะพริบตาให้นาง "ข้าไม่อยากเดือดร้อนเพราะเจ้า"

ซูหว่านเอ้อร์หายใจถี่ "เจ้าหมายความว่ายังไง?"