บทที่ 51 นายของเจ้าคือใคร

ซูหนานอีตบลงบนบ่าของเสี่ยวชี "เจ้าทำได้หรือมิ?"

"มิเป็นไรเจ้าค่ะคุณหนู ข้าเติบโตมาบนภูเขาและพบเจอกับสัตว์ร้ายอยู่บ่อย ๆ คุณหนูรีบไปเถิดเจ้าค่ะ！"

ซูหนานอีพยักหน้าและรีบเดินไปกับเสี่ยวเถา

เงาของต้นไม้สั่นไหว การเคลื่อนไหวของเสี่ยวชีรวดเร็วราวกับสายฟ้า นางซ่อนตัวที่ด้านข้างของประตูจันทรา แสงเย็นวาบเป็นประกายปรากฏขึ้นตรงมือของนาง มันคือกริชที่แหลมคม

ด้วยฝีเท้าที่ค่อนข้างเบา ทันทีที่นางข้ามประตูจันทรามา เสี่ยวชีก็กระโดดไปข้างหน้าและจับไหล่ของคู่ต่อสู้ ปลายมีดอันเย็นเฉียบจ่อตรงคอของศัตรู

"อ๊ะ!" อีกฝ่ายหน้าซีดด้วยความตกใจ เสียงอุทานนั้นกลืนกลับเข้าไปในลำคอมิกล้าแม้แต่หายใจ

เสี่ยวชียืนอยู่ข้างหลังนาง มองดูรูปร่างและการแต่งตัวแล้วดูเหมือนว่าเจ้าจะเป็นโมโม่

"เจ้าเป็นใคร?" น้ำเสียงของเสี่ยวชีแหบแห้ง แตกต่างจากก่อนหน้านี้มาก

"ข้า......ข้า......ข้าคือแม่บ้านชุย ท่านผู้แข็งแกร่งโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย！"

"เจ้ามาจากเรือนไหน?"

"ข้า ข้าเคยอยู่ที่เรือนบ้านของคุณนายเซี่ย แต่เมื่อวานนี้เองข้าถูกย้ายไปที่เรือนของคุณหนูรอง"

"นี่มิใช่ทิศทางที่จะไปเรือนคุณนายเซี่ยและคุณหนูรอง เจ้าคิดจะทำอะไร?"

"ข้า...… มิได้คิด...…"

"จงบอกตามตรง มิอย่างนั้นข้าจะฆ่าเจ้าเสีย!"

"ข้าจะมาพบคุณหนูใหญ่ ข้ามีบางอย่างจะกล่าวกับคุณหนูใหญ่"

เสี่ยวชีใช้มือข้างหนึ่งค้นหาสิ่งผิดปกติในตัวนาง แต่มิพบอาวุธมีคมหรือสิ่งอื่นใด ความดุร้ายในดวงตาของนางจึงค่อยๆจางลง แต่ความระมัดระวังของนางมิได้ลดน้อยลงแต่อย่างใด "จงยืนอยู่ที่เดิมอย่าขยับเขยื้อน หลับตาลงเป็นเวลาหนึ่งเล่มธูปแล้วค่อยขยับตัว เรื่องในคืนนี้อย่าได้กล่าวให้ผู้ใดฟัง ได้ยินหรือไม่?"

"ข้าได้ยิน ได้ยินแล้ว"

เสี่ยวชีดึงกริชกลับมา เมื่อมองไปรอบๆมิพบผู้ใด นางจึงรีบย่องไปที่ลานในเรือนของซูหนานอี

ซูหนานอีกลับมาถึงในเรือนก็สั่งให้เสี่ยวเถาจัดเตรียมอาหารมา เพิ่งกินไปได้เพียงสองคำ เสี่ยวชีก็กลับมาถึง

"เป็นใครกัน? มีคนสะกดรอยตามเรามาจริงหรือ?" เสี่ยวเถาถามอย่างประหม่า

"เสี่ยวเถา ให้เสี่ยวชีค่อยๆเล่าสิ" ซูหนานอีกล่าวพร้อมกับวางตะเกียบในมือของนางลง

"คุณหนูเจ้าคะ เป็นแม่บ้านที่บังเอิญผ่านมาเท่านั้น"

"เฮ้อ......ทำเอาข้าตกอกตกใจ" เสี่ยวเถาตบหน้าอกของนางเบาๆ แล้วเติมชามซุปให้ซูหนานอี

สายตาของเสี่ยวชีกวาดไปทั่วโต๊ะ และหยุดลงที่จานผัดหน่อไม้

ซูหนานอีดื่มน้ำซุปไปอึกหนึ่งแล้วชี้ไปที่หน่อไม้นั้น ขณะที่เสี่ยวเถากำลังจะเข้าไปตักอาหาร เสี่ยวชีก็เม้มปากแล้วกล่าวว่า "คุณหนูเจ้าคะ ให้บ่าวลองทำดูเถิด"

เสี่ยวเถามองไปที่ซูหนานอี ว่ากันว่าสาวใช้ที่เพิ่งซื้อมามิสามารถรับใช้ข้างกายได้ในทันที ทำได้เพียงเก็บกวาดเรือนเท่านั้น ค่อยๆทำทีละขั้นตอน แต่เสี่ยวเถารู้สึกว่าคุณหนูดูเหมือนจะค่อนข้างชื่นชอบเสี่ยวชีเป็นพิเศษ

ซูหนานอีพยักหน้า "ย่อมได้"

เสี่ยวชีหยิบตะเกียบขึ้นมาและมิรู้ว่าต้องทำอย่างไร นางทำจานหน่อไม้นั้นหก ทำเอาหน่อไม้กองระเนระนาดที่พื้น

"บ่าวสมควรตาย ได้โปรดลงโทษบ่าวด้วยเจ้าค่ะ!" เสี่ยวชีตื่นตระหนกและกำลังจะคุกเข่าลงไป

"มิเป็นไรหรอก ก็แค่อาหารจานหนึ่ง มิจำเป็นต้องทำเช่นนี้" ซูหนานอีโบกมือ

หลังอาหารเย็น ซูหนานอีสั่งให้เสี่ยวเถาไปหาชุดปักผ้าไม้มา ดังนั้นในห้องจึงเหลือเพียงเสี่ยวชีและนางแค่สองคน

นางกำลังถือถ้วยชาไว้ในมือ ชาถูกชงด้วยดอกไม้วางไว้จนเย็นดื่มเพื่อดับกระหายและบรรเทาความร้อนที่นางทำขึ้นเอง

"เสี่ยวชี" นางกล่าวช้าๆ ดวงตามองไปยังกลีบดอกไม้ที่ลอยอยู่ในถ้วยชา "ชาหอมนี้หากฝากไปให้นายของเจ้าสักหน่อย เจ้าคิดว่าเขาชอบไหม?"

เสี่ยวชีเงยหน้าขึ้นทันที ความตกตะลึงในดวงตาของนางเผยออกมาแวบหนึ่ง จางนั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว