บทที่ 57 ต่อให้ลำบากก็คุ้มค่า

ใครก็คาดไม่ถึง ว่าบนรถม้าของเซี่ยเถายังมีคนอีกและเป็นหญิงงามเสียด้วย

นางเดินแหวกม่านออกมา แม้แต่ซูหนานอียังต้องชมว่ามีรูปโฉมงาม หญิงสาวผู้นี้อายุน่าจะราวยี่สิบเจ็ดปี แม้ไม่ใช่สาววัยละอ่อน แต่กลับมีเสน่ห์บางอย่างที่หญิงสาวอื่นไม่มี นางสวมชุดกระโปรงสีขาว บนผมมีปิ่นปักสีขาว ตาชั้นเดียว หางตายกขึ้น แววตากลมวาวเป็นประกายมีชีวิตชีวา

นางย่อตัวให้กับซูหนานอี "คุณหนูซู พี่เซี่ยพึ่งเคยมา โปรดอย่าได้ถือสาเลย"

ซูหนานอีได้ยินนางเรียกว่าพี่เซี่ย อีกทั้งยังมาพร้อมกันกับเขา น่าจะเป็นคนคุ้นเคยกัน

"คุณหนูท่านนี้พูดน่าฟัง ข้าเป็นคนของตระกูลซู เขาเป็นแขก ไม่เพียงพูดไม่ให้เกียรติข้าที่เป็นเจ้าของบ้าน ยังคิดจะล่วงเกินทำร้ายอีก ไร้มารยาทจะให้ข้อยอมได้อย่างไร"

เซี่ยเถาที่ลุกขึ้นมากลับหวาดกลัวหยุนจิ่งไม่กล้าที่จะก้าวเข้ามา พูดด้วยน้ำเสียงโมโห： "เจ้าถือเป็นเจ้าของบ้านที่ไหนกัน น้องสาวของข้าต่างหากที่เป็นเจ้าบ้าน!"

"เซี่ยชื่อก็เป็นเพียงภรรยาคนหนึ่ง เหมาะที่จะเป็นเจ้าบ้านอย่างนั้นหรือ ทางที่ดีท่านคิดให้ดีดีกว่า มิเช่นนั้นมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย!" :ซูหนานอีเอ่ยอย่างไม่เกรงใจ

"เจ้า……"

เซี่ยเถาเหมือนจะยังพูดอะไรอีก แต่หยางโมโม่ก็เดินออกมาเสียก่อน คารวะซูหนานอี จากนั้นเดินไปหาเซี่ยเถา พร้อมกับหลบตา "นายท่าน อย่าพึ่งพูดอะไรเลย คุณนายกำลังรอท่านอยู่ ไปเถอะเจ้าค่ะ"

ซูหนานอีคร้านที่จะสนใจพวกเขา ก็เดินกลับเรือนของตนพร้อมกับหยุนจิ่ง

"เหนียงจื่อ พวกเขารังแกเจ้า ข้าโมโหมาก" หลังจากที่หยุนจิ่งนั่งลงแล้วแต่ยังคงอารมณ์เสียอยู่

ซุหนานอีพูดปลอบ： "ไม่เป็นไร ล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อย จิ่งเอ้อร์ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าดูแลตัวเองได้ อีกอย่าง บางทีดูผิวเผินเหมือนถูกรังแก แต่อาจจะไม่ได้ถูกรังแกจริงๆ ข้ารับปากจิ่งเอ้อร์ ถ้าหากถูกรังแกจริงๆ ข้าจะบอกจิ่งเอ้อร์แน่นอน จะให้จิ่งเแอ้อร์ช่วยข้าแก้แค้น อย่างนี้ดีหรือไม่"

หยุนจิ่งที่ได้ยินอย่างนั้น ถึงได้อารมณ์เย็นลง วางกล่องลงบนโต๊ะแล้วเปิดออก ซึ่งพอเปิดออกก็มีไอเย็นลอยพุ่งออกมา

"เหนียงจื่อ เจ้ารีบชิมเร็ว" หยุนจิ่งนำผลองุ่นหนึ่งพวกส่งให้นาง "นี่คือองุ่นที่วังหลวงส่งคนนำมาถวายจวนอ๋อง ข้าแบ่งส่วนหนึ่งมาให้เจ้า เจ้าชิมดูสิอร่อยหรือไม่"

ซูหนานอีรับมา ใช้เล็บแกะเปลือกออก เนื้อฉ่ำแน่น "ทำไมวังหลวงถึงได้ส่งของมาให้จวนอ๋องบ่อยนักล่ะ"

"ใช่แล้ว" หยุนจิ่งพยักหน้า "น้องฮ่องเต้ดีกับเสด็จแม่ของข้า ดีกับข้า มักหาของดีๆ ส่งให้พวกเราบ่อยๆ"

ซูหนานอีโยนผลองุ่นเข้าปาก หยุนจิ่งมองด้วยสายตาลุ้น "เป็นอย่างไรบ้าง อร่อยหรือไม่"

"อร่อย ของที่จิ่งเอ้อร์เอามาล้วนอร่อย" ซูหนานอียิ้มเล็กน้อยแล้วเอ่ยตอบ

หยุนจิ่งก็กินไปหนึ่งลูก ทั้งเย็นทั้งเปรี้ยวทั้งหวาน เขายิ้มตาหยี "เหนียงจื่อชอบก็ดีแล้ว เพียงแค่เหนียงจื่อชอบกิน จิ่งเอ้อร์จะส่งมาให้ทุกวันเลย"

"ไม่ต้องหรอก ข้าไม่อยากให้จิ่งเอ้อร์ลำบาก อากาศร้อนอย่างนี้ เดี๋ยวข้าขอดูว่ากล่องเย็นนี้ทำได้อย่างไร ข้าก็จะทำขึ้นมาอีกอัน"

หยุนจิ่งพยักหน้า "เหนียงจื่อฉลาดที่สุด ทำไมข้าถึงคิดไม่ได้นะ ทว่าข้ามาส่งให้เหนียงจื่อ ไม่ได้รู้สึกลำบากเลย ได้เจอเหนียงจื่อ แม้จะลำบากก็คุ้มค่า"

ซูหนานอีรู้สึกเขิน ปอกเปลือกองุ่นแล้วป้อนให้เขาถึงปาก

เสี่ยวเถาแหวกม่านเข้ามา แล้วเดินเข้ามากระซิบใกล้ซูหนานอี: "คุณหนู นายท่านกลับมาแล้วเจ้าค่ะ ได้ยินว่าตระกูลเซี่ยมา ตอนนี้คุยกันอยู่ที่ห้องหนังสือเจ้าค่ะ"

"ไม่ต้องไปสนใจ" ซูหนานอีไม่อยากจะคิดให้มากความ ตระกูลเซี่ยจะทำยังไงก็ทำอะไรไม่ได้หรอก

ทว่า…… หญิงสาวโฉมงามผู้นั้น มีเป็นใครกันแน่ เซี่ยเฉาพานางมาที่จวนตระกูลซูมีจุดมุ่งหมายอะไรกันแน่ เซี่ยเถาคงไม่ได้เพียงแค่ผ่านทางมาเป็นแน่ พาหญิงสาวผู้นี้มาด้วย ซูหนานอีคิดว่าการมาของหญิงสาวจะต้องมีอะไรแอบแฝงแน่

ในห้องหนังสือซูซืออวี้นั้นพูดคุยกับเซี่ยเถาที่ความเกรงใจ ตระกูลเซี่ยนั้นถือว่าเป็นตระกูลมีเชื่อเสียงและร่ำรวยไม่น้อย อีกทั้งเซี่ยเถานั้นเป็นคนมีหัวคิดการค้า

เดิมทีตระกูลซูกับตระกูลเซี่ยนั้นมีความร่วมมือการค้ากัน ต่อมาซูซืออวี้ถึงได้แต่งเซี่ยชื่อมาเป็นภรรยา

และนี่ก็ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เซี่ยเถามาที่นี่หลังจากที่พวกเขาย้ายมาอยู่ที่เมืองซินเยว่