บทที่ 6 ตาต่อตา

ซูหว่านเอ้อร์ถูกโยนไปบนเตียงที่ซูหนานอีตื่นมา

ในฐานะที่เป็นของแถม ซูหนานอียังได้นำคนใช้ผู้ชายที่ถูกเข็มเงินแทงตรงจุดนั้นโยนขึ้นไปบนเตียงด้วย

หญิงรับใช้ที่มาเช็คดูนั้นก็ถูกทุบจนสลบไปในหลังประตู กำลังหลับอย่างสนิท

หลังจากทำทุกอย่างนี้เสร็จแล้ว นอกเรือนก็มีเสียงเดินที่เร่งรีบส่งมา ซูหนานอีนึกถึงคนใช้ผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ไปแจ้งข่าว เลยดึงแขนเสื้อคนข้างๆ"เราไปดูละครกัน"

จิ่งเอ้อร์พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง"ขอรับ"

จากนั้น ร่างของทั้งสองคนก็หายไปในห้องอย่างรวดเร็ว

พวกเขาเพิ่งจากไปยังไม่ถึงสักพักหนึ่ง ประตูของเรือนก็ถูกคนผลักเข้ามาจากข้างนอก ร่างสองร่างเดินเข้ามาตามลำดับ สาวใช้ที่ติดตามอยู่ข้างหลังก็หยุดอยู่นอกประตู

"คุณหญิงสวิ้น เรือนนี้ก็ใช่แล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เรือนใน วันนี้ต้องขอประทานโทษเจ้าค่ะ บ่าวทาสไม่ระวังกันหรือเกิน"

"คุณหญิงเกรงใจหรือเกิน วันนี้เป็นงานชมดอกเหมย ทุกคนวุ่นวายกันหมด ก็สามารถเข้าใจได้อยู่ เพียงแต่เสียดายเสื้อผ้าของข้า โดนน้ำมันก็เสียแล้ว"

"ในสวนฤดูร้อนมีผ้าไหมที่มาจากมณฑลเสฉวน เดี๋ยวคุณหญิงไปเลือกเอาหนึ่งผืนดีไหม?"

"จะได้ที่ไหนล่ะ?"

"ได้อยู่แล้ว คุณหญิงสวิ้นไม่ต้องเกรงใจเลย ถือว่าเป็นการให้โอกาสชดเชยกับข้าเจ้าค่ะ"

"ฮ่าๆๆ ยากที่จะปฏิเสธเลย ข้าก็รับละกัน"

สองคนที่กำลังสนทนากันอยู่นั้น คนหนึ่งเป็นเจ้าของสวนฤดูร้อนคุณหญิงเซียง อีกคนหนึ่งเป็นภรรยาของมหาเสนาที่ได้รับการเชิญชวน

ระหว่างการสนทนา สองคนก็เดินเข้าไปในเรือน และผลักประตูห้องนอนออกอย่างไม่รู้เรื่องอะไรเลย

"ห้องนอนในนี้ล้วนตกแต่งอย่างสวยงามเลย วิสัยทัศน์ของคุณหญิงคนอื่นยากที่จะเทียบเท่าเลย"

"คำพูดของคุณหญิงสวิ้นนี่ช่างชื่นชมข้าหรือเกิน เพียงแค่เป็นสิ่งเล็กๆน้อยๆเท่านั้นเจ้าค่ะ เทียบกับเกาะเทียมในจวนมหาเสนาไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ นั่นถึงเรียกว่าสวยงามไร้ที่ติ"

ในสายตาของคุณหญิงสวิ้นปรากฏความภูมิใจออกมา จากนั้นเดินอ้อมฉากกั้นเข้าไป