บทที่ 68 เอาไปเท่าไหร่ก็เอาคืนมา

กลุ่มคนนี้ก็มีเกือบสิบคน มีสองคนที่ถือหีบใบใหญ่ บางคนถือหีบใบเล็ก ล้วนสวมชุดสีน้ำตาลแดง หีบเหล่านั้นล้วนติดกระดาษสีแดงและผูกด้วยผ้าสีแดง

ซูหว่านเอ้อร์เห็นอย่างนั้นก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมา "นี่มัน…… นี่มันเป็นสินสอดนี่!"

ดูจากขบวนกลุ่มคนที่มาเยอะกว่าตอนหมั้นกับหล่อนเสียอีก ซูหว่านเอ้อร์มองดูหีบนั่นหรือกล่องนั้น ด้วยแววตาโกรธเคือง

"ไม่ได้ ข้าจะไปดู!" ซูหว่านเอ้อร์สะบัดแขนให้หลุดออกจากมือเซี่ยชื่อแล้วรีบวิ่งไป

เซี่ยชื่อตกใจเกรงว่าจะทำให้คนพวกนั้นตกใจ เซี่ยเถาเอ่ยเสียงเบาด้วยน้ำเสียงโมโห "เจ้าดูสิเจ้าสั่งสอนลูกสาวของเจ้ายังไงถึงได้กลายเป็นอย่างนี้ แผนที่วางไว้ดิบดี ถูกนางทำพังหมด!"

เซี่ยชื่อก็รู้สึกโมโหเหมือนกัน ในใจยิ่งร้อนรน "ตอนนี้อย่าพึ่งพูดเรื่องนี้เลย พานางกลับไปก่อนค่อยว่ากัน"

เซี่ยเถาสะบัดแขนเสื้อ： "ข้าไม่สน เจ้าหาวิธีของเจ้าเองก็แล้วกัน" จากนั้นเขาก็กันหลังเดินออกไป

ซูหนานอียังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นทางนี้ เหลือบมองแม่นางแซ่หลิ่ว ฝืนยิ้มให้กับนาง

ซูหนานอีไม่ชอบเซี่ยชื่อ แต่ก็ไม่ได้มองหญิงที่พึ่งมาได้สองวันด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง "ต้องจัดการอย่างรอบคอบ"

แม่นางแซ่หลิ่วกำลังจะเอ่ยปากแก้ต่าง ทันใดนั้นซูหนานอีก็ลุกขึ้น

นางได้แต่มองหลังของซูหนานอีด้วยสีหน้าสงสาร แววตาขี้ขลาดก็พลันหายไปมีเพียงแววตาแววขึ้น

ซูหนานอีคิดจะกลับเรือนไปดูหยุนจิ่ง เดินยังไม่ถึงครึ่งทางก็มีบ่าวรับใช่วิ่งเข้ามาขวาง "คุณหนูขอรับ โปรดหยุดก่อน!"

"คุณหนู นายท่านให้มาเชิญคุณหนูไปหาสักหน่อยขอรับ เพราะทางจวนอ๋องได้ส่งคนนำสินสอดมาให้"

ซูหนานอีรู้สึกเซ็ง เดินตามเขาไปยังไม่ถึงหน้าประตูก็มองเห็นกลุ่มคนหมู่มากอัดกันอยู่ในนั้น และมีพวกหีบ กล่องต่างๆ วางเรียงรายล้นออกมาจนถึงนอกเรือน มีพวกบ่าวรับใช้ของตระกูลซูแอบมองอยู่ไกลๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น

ซูหนานอีเห็นอย่างนั้นก็ตกใจ แล้วก็มองเห็นเซี่ยชื่อกับซูหว่านเอ้อร์ที่ยืนหลบอยู่หลังต้นไม้ด้วย

นางเดินเข้าไปในเรือนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เดินผ่านพวกหีบเหล่านั้นเข้ามาในเรือน ซูซืออวี้กำลังพยักหน้าคุยกับคนแก่ท่านหนึ่งอยู่

ซูหนานอีเคยไปที่จวนอ๋องหลายครั้งแล้ว แต่ไม่เคยเจอผู้เฒ่าคนนี้มาก่อน เลยเดินเข้าไปคารวะ

ซูซืออวี้ใบหน้ายิ้มแย้ม แววตาวาว "หนานอี นี่คือสินสอดที่ส่งมาจากจวนอ๋อง"

เขาพูดพร้อมกับยื่นรายการมาให้ ตามหลักแล้วเรื่องอย่างนี้ไม่จำเป็นต้องส่งต่อหน้าแม่นาง แต่มีการกำชับจากจวนอ๋องมาว่าจะต้องส่งถึงมือคุณหนูซูถึงจะได้

ซูหนานอีอ่านดูรายการจนตาลาย ผู้เฒ่าที่นั่งอยู่ด้านข้างถึงกับหัวเราะแล้วเอ่ย: "คุณหนูซูทำให้ท่านอ๋องรักถึงเพียงนี้ ไท่เฟยก็ยิ่งโปรดปราด มีบัญชาให้ข้าน้อยให้ส่งของเหล่านี้มาให้ เดิมทีควรจะส่งมาถึงตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อนแล้ว แต่มีของบางอย่างยังต้องทำอย่างประณีต เลยมาช้า"

ซูหนานอีเก็บรายการไว้ "หนานอีขอบพระทัยไท่เฟย และขอบพระทัยท่านอ๋อง ลำบากท่านผู้เฒ่าแล้ว"

ท่านผู้เฒ่าก็ยิ้ม： "คุณหนูซูเกรงใจเกินไปแล้ว"

ซูหนานอีครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่แล้วเอ่ยถาม "แล้วสินสอดก่อนหน้านี้เล่า จะต้องคืนหรือไม่"

ที่จริงแล้วทางฝั่งไท่เฟยไม่ได้ตรัสเอ่ยถึงเรื่องนี้ ที่จวนก็ไม่ได้ขาดสิ่งของของพวกนี้ ข้าไม่สามารถตอบได้

ซูหนานอีพยักหน้ารับรู้แล้วเอ่ยถามต่อ "เมื่อสองวันก่อนข้าไปจวนอ๋อง ได้ยินไท่เฟยเอ่ยถึงบ้านเกิดของไท่เฟยเกิดอุทกภัย ไท่เฟยรู้สึกเป็นกังวลมาก ที่จริงถ้าจะคืนสินสอดก็คงจะไม่เป็นมงคล ถ้าอย่างนั้นนำของเหล่านี้ส่งไปที่บ้านเกิดของไท่เฟย เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านที่ประสบอุทกภัย และถือว่าทำให้ไท่เฟยวางใจ ให้พวกเขาได้รู้ว่าไท่เฟยไม่ได้ลืมพวกเขา"

ผู้เฒ่าตาวาวขึ้น พยักหน้าทันที ซูหนานอีมีสีหน้าเหนียมอาย "หนานอีเพียงคิดว่าจะทำให้ไท่เฟยคลายความกังวลได้บ้าง"

"วิธีของแม่นางซูนี้ดีทีเดียว" ผู้เฒ่าระเบิดหัวเราะออกมา "หากไท่เฟยทรงทราบจะต้องพอพระทัยแน่"

พูดก็ถูก สินสอดเหล่านี้หากเอาคืนกลับไปที่จวนเอ๋อ ระหว่างทางมีคนเห็นคงไม่ดีแน่ หากไม่นำกลับไป คุณหนูซูใช้หรือไม่ใช้ ล้วนมรรูปโฉมงามอยู่แล้ว

ท่านผู้เฒ่ามองไปทางซูซืออวี้ "ท่านซู ถ้าอย่างนั้นรบกวนท่านรับสินสอดนี้ไป แล้วนำสิ่งของครั้งก่อนออกมาคืนด้วยเถิด!"

ซูซืออวี้นั้นพูดอะไรไม่ได้ แน่นอนว่าทำได้เพียงตอบรับคำแล้วเรียกบ่าวไปจัดการ

：