บทที่ 93 โลภมากลาภหาย

เซี่ยซื่อได้ยินซูหว่านเอ้อร์พูดถึงพระสนมเอก ก็เลยเกิดความสนใจขึ้นมาทันที

ซูหว่านเอ้อร์กระซิบพูดว่า"ครั้งนั้นที่ไปจุดธูป ลูกได้ปรากฏต่อหน้าพระสนมเอก น่าจะ......"

เซี่ยซื่อสว่างตาขึ้นมา"ใช่แล้ว ต้องใช่แล้วสิ ตอนนี้ข้าถึงรู้ความหมายที่แท้จริงที่ตอนนั้นพระสนมเอกให้พวกเจ้าไปจุดธูปพร้อมกัน นางคือคิดจะหาภรรยาให้กั๋วจิ้วเหย่นั่นเอง!"

"จริงหรือ?"

ซูหว่านเอ้อร์ใจเต้นขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าพูดอย่างนี้งั้นนี่ก็เป็นเรื่องจริงแล้ว ความกังวลในใจของนางก็หายไปหมด แต่นางลืมไปแล้ว เรื่องที่นางไม่เคารพต่อพระพุทธรูปก็เป็นคำพูดของพระสนมเอกด้วย

พอมาถึงเรือนหน้า เซี่ยซื่อกับซูหว่านเอ้อร์ขึ้นหน้าไปทำความเคารพ หลี่ซูยวี่ยืนขึ้นทำความเคารพกลับ ซูหว่านเอ้อร์แอบมองตาหนึ่งรู้สึกใจเต้นแรงมาก ผู้ชายสุดหล่อคนนี้ ทีหลังก็เป็นสามีของนางแล้ว!พระเจ้าดีต่อนางจริงๆเลย

สายตาของหลี่ซูยวี่มองมาที่นาง และได้สบตากับนางพอดีเลย ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

ซูหว่านเอ้อร์รู้สึกวิงเวียนศีรษะ ดีใจจนเกือบจะสลบไปเลย

นางกเก้มหน้าลงอย่างเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาย จึงพลาดความเยาะเย้ยในรอยยิ้มของหลี่ซูยวี่

เซี่ยซื่อเข้านั่ง สังเกตหลี่ซูยวี่หลายตาแล้วรู้สึกพอใจเช่นกัน"คิดไม่ถึงว่าคุณชายหลี่มาเองเลย เห็นได้ว่าให้ความสำคัญของหว่านเอ้อร์อยู่ หว่านเอ้อร์เป็นลูกสาวสุดที่รักของข้า หวังว่าคุณชายหลี่จะสามารถดูแลนางให้ดี"

นางในฐานะที่เป็นอนุภรรยา มาที่นี่ได้มันก็ถือว่าเป็นบุญแล้ว ตอนนี้ยัง"สั่งสอน"หลี่ซูยวี่อีก ไม่เข้าท่าจริงๆเลย

ซูซืออวี้ไอสองเสียงเพื่อเตือนนาง กำลังคิดจะจ้องนางตาหนึ่ง แต่หลี่ซูยวี่กลับพยักหน้า"ได้"

แม้ว่ามีแค่คำเดียว แต่ทั้งสามคนล้วนรู้สึกดีใจมาก ยิ้มอย่างไม่หยุดเลยทีเดียว

หลี่ซูยวี่เปลี่ยนหัวเรื่อง"ข้าได้ยินว่าตระกูลซูยังมีคุณหนูอีกคนหนึ่ง ได้หมั้นกับท่านอ๋องเป่ยลี้แล้ว ว่าแต่พระสนมเอกก็ได้ฟังฝ่าบาทพูดถึงท่านอ๋องเป่ยลี้บ่อยมาก ทีหลังรอพวกเราล้วนแต่งงานแล้ว ก็ถือว่าเป็นคนครอบครัวเดียวกัน ไม่ทราบว่าจะออกมาพบกันได้หรือเปล่า?ทีหลังก็สามารถคุ้นเคยกันหน่อย"

ซูซืออวี้สามคนล้วนตะลึง สีหน้าของซูหว่านเอ้อร์เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว นางไม่อยากให้ซูหนานอีมาในตอนนี้ ถ้าหากมาแล้วยังไม่รู้จะเกิดเรื่องอะไรเลย

ซูซืออวี้ลังเลเล็กน้อย"นี่......"

"ยังไง?"หลี่ซูยวี่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม"คือรู้สึกว่าข้าไม่มีสิทธิ์ได้พบกับคนอื่นในตระกูลซูหรือ?"

"ไม่ๆ ไม่ใช่แน่นอนสิ"ซูซืออวี้รีบปฏิเสธ"คุณชายหลี่พูดแบบนี้ได้ยังไงล่ะ"

เซี่ยซื่อก็คิดในอีกแง่หนึ่ง ยังไงซูหนานอีก็ได้หมั้นกับท่านอ๋องเป่ยลี้แล้ว ส่วนลูกสาวตัวเองก็ได้หมั้นแล้ว จะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรได้ล่ะ?และอีกอย่างหนึ่ง หลี่ซูยวี่ก็พูดมีเหตุผลอยู่ ถ้าทีหลังล้วนแต่งงานแล้ว คนหนึ่งเป็นน้องชายร่วมมารดาของพระสนมเอก อีกคนหนึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของฝ่าบาท ยังไงก็ต้องพบกันอยู่ดี

"นายท่าน ข้าว่าให้หนานอีออกมาพบเถอะ คุณชายหลี่ก็พูดถูกแล้ว ล้วนไม่ใช่คนนอกกัน"

ซูซืออวี้ครุ่นคิดสักพัก"ก็ได้"

ซูหนานอีกำลังเล่นลูกแก้วกับหยุนจิ่งในเรือน หยุนจิ่งชอบเกมใหม่นี้เป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเป็นลูกแก้วสีสดใสพวกนั้น บางอันได้ระบายสีบนไม้ บางอันใสราวกับคริสตัล เจาะรูใต้ต้นไม้ หยุนจิ่งเล่นอย่างมีความสุขมาก

กำลังเพลิดเพลินอยู่ แต่พ่อบ้านมาแจ้งว่า เชิญซูหนานอีไปพบที่เรือนหน้า

ซูหนานอีรู้สึกสับสน ถ้านับตามเวลาแล้วหลี่ซูยวี่น่าจะยังไม่ได้ไป ของมากมายขนาดนั้น ตรวจสอบแล้วเข้าโกดังยังไงก็ต้องใช้เวลาอยู่

"คนของตระกูลหลี่ไปหรือยัง?"

อย่างที่คิด พ่อบ้านส่ายหน้า"ยังไม่ไป"

ซูหนานอีรู้สึกแปลกใจยิ่งขึ้น"งั้นให้ข้าไปทำอะไร?"

"นี่......ข้าก็ไม่ค่อยรู้ขอรับ นายท่านสั่งแบบนี้ คุณหนูใหญ่ท่านไปดูหน่อยเถอะ"

ซูหนานอีปฏิเสธ"ตอนนี้คนของตระกูลหลี่ยังอยู่ ท่านพ่อน่าจะคุยเรื่องงานแต่งของซูหว่านเอ้อร์อยู่ ข้าไปทำอะไรล่ะ?หากมีเรื่องอย่างอื่นก็รอให้คนของตระกูลหลี่ไปแล้วค่อยว่ากันเถอะ"

"......"พ่อบ้านกลืนน้ำลายเข้าไป อยากจะพูดอย่างอื่น สายตาเหลือบมองไปเห็นหยุนจิ่ง แต่ก็ไม่กล้าพูดมาก

ตามจริงแล้วอย่าว่าหยุนจิ่งอยู่ ถึงแม้ไม่อยู่ แค่ซูหนานอีคนเดียวเขาก็ไม่กล้าบังคับ

พ่อบ้านเห็นว่าท่าทีของซูหนานอีแน่วแน่ขนาดนี้ ไม่ได้คิดจะไปเลย ก็เลยมีแต่ต้องจากไป

เรือนหน้ากำลังรอข่าวสารอยู่ หลี่ซูยวี่ค่อยๆตอบคำพูดที่ไร้สาระของเซี่ยซื่อ

กว่าจะรอพ่อบ้านกลับมา แต่กลับพบว่ามีแค่เขาคนเดียว