บทที่ 10 ระมัดระวังทุกย่างก้าว

ในตำหนักชิงซิน หยุนชางนั่งอยู่บนชิงช้าและรู้สึกเพียงว่าวันนี้อากาศแจ่มใส ฉิงยียืนอยู่ข้างหลังนางช่วยนางผลักชิงช้าพลางพูดกับนาง

"องค์หญิง ข้ารู้สึกว่าแม้ว่าเมื่อวานนี้ฝ่าบาทจะบอกว่าจะซู่เฟยเหนียงเหนียงจัดการเรื่องนี้ แต่ฮองเฮาจะต้องไม่ทรงยอมวางมือไปง่ายๆแน่ หากนางตามสืบเกรงว่า... " เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนี้ ฉิงยีก็อดรู้สึกไม่ได้ว่านางได้รู้อะไรเพิ่มมากขึ้นเกี่ยวกับองค์หญิงวัยแปดขวบที่อยู่ตรงหน้านาง

หยุนชางยิ้มเล็กน้อย "นางต้องไม่ปล่อยมันไปแน่ ข้าคิดว่าอีกไม่เกินสองวัน นางจะพาพวกเจ้าไปซักถาม แต่ไม่เป็นไร เจ้าเพียงตอบตามที่ข้าบอกก็พอแล้ว นางไม่มีทางพบข้อสงสัยใดๆจากข้าอย่างแน่นอน หลักฐานทั้งหมดจะแอบชี้ไปที่เจ้านายของวังซู่หย่า พอถึงเวลานั้นฮองเฮาย่อมไม่มีทางปล่อยเสิ่นซู่เฟยผู้บ้าคลั่งไปแน่ พวกเราเพียงแค่อยู่เฉยๆดูเสือสู้กันก็พอแล้ว"

ฉิงยีเงียบไป พระวังแห่งนี้เป็นสถานที่ที่ทำให้คนสามารถเติบโตอย่างรวดเร็ว อายุแปดขวบ กลับสามารถทำสิ่งต่างๆเหล่านี้ได้โดยไม่มีข้อบกพร่อง ไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องดีหรือแย่กันแน่

"จริงสิ ฉิงยี เจ้าเคยสังเกตไหมว่ามีในครัวเล็กๆของเรามีใครมีกลิ่นไม้จันทน์?" จู่ๆนางก็นึกได้ วันนี้สุนัขเหล่านั้นเป็นบ้าขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเพราะได้กลิ่นไม้จันทน์ นักพรตเต๋านั่นก็คิดหาทุกวิถีทางให้นางดมกลิ่นไม้จันทน์ คิดแล้วไม้จันทน์ก็เป็นกระสายยาตัวหนึ่ง เพียงแต่วันนั้นเสี่ยวหลินจื่อบอกว่าเขาใส่ยาลงในอาหารไก่ ไก่ก็เกิดบ้าคลั่งขึ้นมา...

ฉิงยีครุ่นคิดเล็กน้อยจึงตอบว่าเกี่ยวเรื่องที่องค์หญิงให้นางคอยสังเกตุเหล่าคนรับใช้นั้น ดูเหมือนมามาที่ทำหน้าที่จุดไฟในครัวจะเป็นผู้ศรัทธาในศาสนาพุทธ นางสวมกำไลลูกปัดไม้จันทน์ไว้ที่มือของนาง

"อ้อ... " ถ้าอย่างนั้นก็สมเหตุสมผล มิฉะนั้นเสี่ยวหลินจื่อก็จะน่าสงสัยมาก

หยุนชางครุ่นคิดสักพักและกำลังจะพูดอะไรออกมา แต่กลับเห็นนางกำนัลคนหนึ่งเดินเข้ามาซึ่งก็คือนางกำนัลอีกคนที่นางเลือกในวันนั้นนอกจากฉิงยี ฉินเมิ่ง

"องค์หญิง วันนี้อากาศร้อนมาก ห้องเครื่องทำต้มถั่วเถียว องค์หญิงทานสักหน่อยเถอะเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าปีนี้เป็นอะไร ฝนไม่ตกมาหลายวันแล้ว อากาศร้อนเหลือเกินจริงๆ... "

"ฝนไม่ตก? ร้อน?" หยุนชางได้ยินคำนั้นก็ตัวสั่นเทิ่ม "ปีนี้ฝนไม่ตกมากี่วันแล้ว?"

ฉินเมิ่งตอบอย่างรวดเร็ว "ตั้งแต่ผ่านเดือนสองมาก็ไม่มีฝนตกอีก จนถึงเดือนแปดก็เกือบครึ่งปีแล้ว... "

หยุนชางตกใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้ จู่ๆนางก็นึกขึ้นได้ว่าในชาติก่อนฝนไม่ตกมาครึ่งปี ตอนนั้นนางรู้จักแต่บ่นเกี่ยวกับอากาศที่ร้อนระอุตลอดทั้งวันและให้ขันทีกับนางกำนัลคิดวิธีที่จะทำให้เธอเย็นขึ้น หลังจากเกิดใหม่แล้ว คิดไม่ถึงว่าทุกอย่างจะเหมือนกับชาติที่แล้ว เพียงสิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคือนางไม่ใช่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่ไม่สนใจโลกอีกต่อไป

ยังจำได้ว่าในชาติก่อนหัวจิ้งยังได้รับความเคารพอย่างสูงจากเหล่าประชาชนแคว้นหนิง ความแห้งแล้งนี้เองที่ทำให้หัวจิ้งมีชื่อเสียงในหมู่คน ในชาติก่อนหยุนชางไม่รู้ว่าการฝนไม่ตกนานขนาดนี้หมายความว่าอย่างไร แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่าหากฝนไม่ตกมาครึ่งปี ผู้คนจะต้องประสบภัยแล้งอย่างแน่นอน ในวันพิธีบรรลุนิติภาวะของหัวจิ้งจู่ๆก็มีฝนตกลงมาอย่างกะทันหัน ดังนั้นในพิธีฮองเฮาจึงกล่าวว่า มีฝนตกลงมาในวันพิธีบรรลุนิติภาวะของหัวจิ้งเช่นนี้ หัวจิ้งช่างเป็นดาวนำโชคของแคว้นหนิงจริงๆ

เสด็จพ่อเองก็ยินดีมากและมอบที่ดินศักดินาให้หัวจิ้งทันทีและยังแต่งตั้งนางเป็นองค์หญิงฝูหัว ช่างเป็นพระคุณที่ยิ่งใหญ่จริงๆ ในชาติก่อนนางทำได้เพียงแอบอิจฉา แต่นางก็ยังเลือกของขวัญมากมายเพื่อมอบให้กับหัวจิ้ง

หากพลังวิเศษของฮองเฮานั้นยิ่งใหญ่จนสามารถควบคุมสภาพอากาศได้ นางย่อมไม่เชื่อแน่ มันคงเป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น ฮองเฮาผู้รอบคอบคนนั้น นางจะไม่พลาดโอกาสดีๆเช่นนี้ ดังนั้นนางจึงปล่อยมันไปตามธรรมชาติ ผลักหัวจิ้งไปสู่จุดสูงสุดแห่งความชื่นชมของผู้คน

หยุนชางครุ่นคิดและในใจก็มีความคิดขึ้น นางจึงกลอกตาและพูดกับนางกำนัลคนนั้นว่า "ข้าได้ยินมาว่า คนส่วนใหญ่พึ่งพาพืชผลของตนเองเพื่อเลี้ยงครอบครัว หากฝนไม่ตกเช่นนั้นพืชผลก็ไม่โตใช่ไหม? พวกเขาจะอดตายหรือเปล่า... "

ฉินเมิ่งเป็นคิดปากไวและตรงไปตรงมาอยู่เสมอ ได้ยินดังนั้นนางจึงรีบพูดว่า "ใช่เจ้าค่ะ ก่อนที่ข้าจะเข้าวัง ครอบครัวของข้าก็ทำการเกษตร ปลูกพืชก็ต้องอาศัยฟ้า หากฝนแล้งหรือฝนตกหนักเป็นเวลานาน การเก็บเกี่ยวก็จะไม่ดี ปีนี้แล้งมานานขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าที่บ้านข้าเป็นอย่างไรบ้าง... "

หยุนชางถอนหายใจ "ฉิงยี อีกครู่เจ้านำเงินห้าตำลึงไปมอบให้ทุกคน ข้าไม่ได้มีเบี้ยหวัดมากมาย ทำได้เพียงสามารถให้พวกเจ้าได้เท่านี้ พวกเจ้าสามารถถือโอกาสในวันเยี่ยมญาติมอบให้กับญาติที่อยู่นอกวังของพวกเจ้าได้ อย่าปล่อยให้ครอบครัวของเจ้าหิวโหย"

ฉินเมิ่งได้ยินดังนั้นก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก นางรีบคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว "ข้าขอขอบพระทัยองค์หญิงสำหรับพระคุณนี้... "

หยุนชางพยักหน้าเล็กน้อยและลุกขึ้น "ไปเอาต้มถั่วเขียวมาให้ข้าเถอะ ข้าจะเอาไปให้เสด็จพ่อด้วยตัวเอง... "

หยุนชางเปลี่ยนเสื้อผ้าและนำฉิงยีที่ถือซุปถั่วเขียวไปที่ตำหนักฉินเจิ้ง พลางคิดว่าในเวลานี้องค์จักรพรรดิน่าจะยังคงทรงงานอยู่ที่ตำหนักฉินเจิ้ง เมื่อมาถึงตำหนักฉินเจิ้งแล้วก็เห็นผู้ติดตามของฮ่องเต้ยืนอยู่ที่หน้าประตู เมื่อเขาเห็นหยุนชางก็รีบเข้าทักทาย "องค์หญิงหยุนชาง ท่านมาได้ยังไงขอรับ?"

หยุนชางยิ้มเล็กน้อย "อากาศร้อนมาก ที่ตำหนักข้าทำต้มถั่วเขียว ข้าคิดว่าเสด็จพ่อคงจะกำลังทรงงานอยู่เลยแบ่งมาเล็กน้อยให้เสด็จพ่อกินคลายร้อน ขันทีเจิ้ง เสด็จพ่อกำลังยุ่งอยู่หรือเปล่า?"