บทที่ 112 ฝุ่นผงที่ตกตะกอน

หยุนชางที่กำลังจะวางหมากหยุดชะงักลง "คืนนี้ ราชบุตรเขยจะกลับมา"

จิ้งอ๋องยิ้มเล็กน้อยโดยไม่เร่ง แต่กล่าวว่า "คืนนี้ ปลากำลังจะติดเบ็ด"

นี่คือหิมะแรกในปีนี้ หยุนชางครุ่นคิด ไม่รู้ว่าในเมืองหลวงหิมะตกหรือยัง ในชีวิตของภพที่แล้ว ในหิมะแรกของปีนี้ นางกำลังตั้งครรภ์มีเหิงเอ๋อร์ เหิงเอ๋อร์..

สีหน้าของหยุนชางซีดเล็กน้อย นัยน์ตาเป็นประกายด้วยความเกลียดชังอย่างที่สุด

จิ้งอ๋องสังเกตเห็นสีหน้าของหยุนชาง ดวงตาของเขาหยุดชะงัก แสร้งทำเป็นไม่เห็น เคาะโต๊ะแล้วพูดว่า "ถึงตาเจ้าแล้ว ถ้าเจ้าไม่วางหมากอีก ข้าจะถือว่าเจ้ายอมแพ้แล้ว"

หยุนช้างดึงสติกลับมา วางหมากลง

จิ้งอ๋องส่ายหัว "เจ้าแพ้แล้ว"

หลังจากรับประทานอาหารเย็น จิ้งอ๋องเอาฟูกนุ่มมา แล้วกางออกนอกฉากกั้น ทุกวันนี้ เขานอนแบบนี้ หยุนชางมองดูการกระทำของจิ้งอ๋อง ก็เปิดปากขึ้น แต่ในที่สุดนางก็ไม่ได้พูดอะไร

ค่ำคืนเริ่มมืดลง เนื่องจากเป็นหิมะแรกในปี ข้างนอกจึงหนาวเล็กน้อย จิ้งอ๋องทรงเห็นใจเหล่าทหาร จึงทรงจุดไฟสองสามกอง ให้ทหารในยามกลางคืนไปผิงไฟ เปลี่ยนผู้คนคอยดูเป็นระยะๆ เพราะกลัวไฟไหม้ กองไฟจะห่างจากค่ายนิดหน่อย ข้างนอกจะเงียบกว่าปกติเล็กน้อย

เพิ่งผ่านสองยาม หยุนชางได้ยินเสียงคนเหยียบหิมะ ถึงแม้เสียงจะเบา แต่ในค่ำคืนที่เงียบสงบ กลับได้ยินอย่างชัดเจนมาก ฟังจากเสียง ดูเหมือนว่ามีผู้คนไม่น้อย และยังมีเสียงชุดเกราะที่กระทบกัน

เสียงที่ส่งมา ดูเหมือนทหารลาดตระเวนในวันธรรมดา สักพักกลิ่นจางๆก็ลอยเข้ามา

หยุนชางกลั้นหายใจ และเสียงฝีเท้าที่ได้ยินในเมื่อครู่หายไปในทันใด ทุกอย่างก็เงียบผิดปกติ หยุนชางลุกขึ้นนั่ง ลุกจากเตียงและเดินเท้าเปล่าไปที่นอกฉากกั้น ไม่เห็นสิ่งใดในความมืด แต่หยุนชางก็ได้ยินเสียงหายใจที่แผ่วเบา

หยุนชางกำลังจะออกไป แต่กลับถูกจับมือไว้ หยุนชางตกใจ แต่ลมหายใจที่อยู่ข้างหลังนั้นค่อนข้างคุ้นเคย หยุนชางจึงผ่อนคลายลง ในความเงียบ ทันใดนั้นก็มีเสียงนกร้อง ครู่ต่อมา ด้านนอกค่ายก็สว่างขึ้น "มีนักฆ่า..." มีเสียงตกใจส่งมา มีการต่อสู้เกิดขึ้นข้างนอก กระโจมถูกเปิดออก และมีคนบุกเข้ามา วิ่งตรงไปด้านหลังของฉากกั้น ก่อนที่หยุนชางจะลงมือ ก็เห็นว่าคนข้างหลังนางพุ่งออกไปก่อนแล้ว

"นี่เจ้าไม่เป็นไร?" มีเสียงที่ตะลึงจากข้างนอก หยุนชางจำได้ว่า ตอนที่นางหลับรู้ว่าคืนนี้อาจมีคนมา นางจึงไม่ได้ถอดเสื้อผ้า เพียงแค่ถอดหน้ากาก นั่นคงเป็นเหตุผลที่จิ้งอ๋องไม่ให้ตัวเองลงมือในเมื่อครู่ หยุนชางรีบสวมหน้ากากเดินอ้อมออกไปนอกฉากกั้น นอกฉากกั้น คนที่ต่อสู้กับจิ้งอ๋องก็คือผู้ติดตามหัวจิ้งที่โรงเตี้ยมในวันนั้น

เมื่อผู้ติดตามเห็นหยุนชางออกมา ปลายดาบที่แหลมคมก็เปลี่ยนเป้าหมาย มุ่งไปที่หยุนชาง ดวงตาของหยุนชางเป็นประกาย หลบหลีกผ่านไป แล้วหยิบมีดสั้นที่ผูกไว้รอบข้อมือของนางออกมา แทงไปที่ผู้ติดตามคนนั้น แต่เพียงแค่เฉือนโดนเสื้อผ้าบนไหล่ของผู้ติดตาม

จิ้งอ๋องกระโจนเข้าทันที ชูดาบขึ้นแล้วทำให้ชายคนนั้นล้มลงไปที่พื้น จากนั้นดาบวางไว้บนคอของชายคนนั้น

"ท่านอ๋อง ท่านเป็นอะไรไหมขอรับ?" ลั่วติงเดินเข้ามาจากด้านนอก เห็นสถานการณ์แล้วก็รู้ว่าไม่น่าเป็นห่วง ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างรวดเร็วว่า "เรียนท่านอ๋อง ทั้งหมดถูกปราบแล้วขอรับ"

จิ้งอ๋องพยักหน้า ปล่อยให้ลั่วติงก้าวเข้ามามัดผู้ติดตามนั้น และส่งตัวออกไป

ทันทีที่ในห้องนี้จบลง ก็มีคนรีบวิ่งเข้ามารายงานว่า "ท่านอ๋อง ผู้พิทักษ์บนภูเขายวี่ผิงบอกว่ามีเรื่องเร่งด่วนขอเข้าพบ และดูเหมือนว่าเขาจะพาคนบาดเจ็บมาด้วย"

ภูเขายวี่ผิง ภูเขาที่อยู่ถัดจากที่นี่ หยุนชางยิ้มเล็กน้อย "อนุญาต"

ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็เห็นชายหนุ่มสวมชุดเกราะเดินเข้ามา "ข้าน้อย กำลังลาดตระเวนบนภูเขายวี่ผิงในคืนนี้ เหล่าทหารพบชายผู้ต้องสงสัยที่บาดเจ็บสาหัส พาไปที่ค่าย ปรากฏว่าเป็นราชบุตรเขยที่หายตัวไปหลายวัน ราชบุตรเขยได้รับบาดเจ็บ ไม่มีแพทย์ทหารในค่ายบนภูเขา ดังนั้น ข้าน้อยจึงรีบส่งราชบุตรเขยมาที่นี่ขอรับ"

จิ้งอ๋องได้ยิน จึงรีบบอกว่า "เร็วเข้า รีบพาราชบุตรเขยไปที่ค่ายของข้า แล้วตามแพทย์ทหาร"