บทที่ 117 ตรวจสอบคน

หยุนชางหรี่ตาของนาง เป็นเช่นนั้นจริง ตามที่คาดไว้ เมื่อครู่ตอนที่พบแมวตัวนั้น หยุนชางก็รู้เลยว่า ดูเหมือนจะเป็นการแสดงที่น่าชมอีกฉาก

เพียงแต่ว่า นี่ดูเหมือนจะเป็นฝีมือของหมิงไท่เฟย หมิงไท่เฟยอยู่ในวังนี้ขึ้นๆลงๆมาหลายปี แน่นอนว่านางต้องใจเย็น และดูไม่เหมือนว่าจะลงมือง่ายๆเลย

เป็นไปได้ไหมว่า...

หยุนชางคิดพลางก้มศีรษะและยกแขนเสื้อขึ้นดม และไออย่างกระทันหัน แล้วค่อยเงยหน้าขึ้นพูดว่า "ดูเหมือนว่าจะมีกลิ่นแปลกๆจริงด้วย แต่ว่า ปกติแล้วร่างกายข้าไม่สู้ดีนัก นอกเหนือจากกลิ่นยาแล้วก็ไม่คุ้นชินกับกลิ่นหอมอื่น ทันทีที่ได้กลิ่นที่ฉุนจะเกิดอาการไอได้ง่าย ยิ่งกว่านั้น หมอหลวงเพิ่งบอกว่ากลิ่นนี้จะทำให้คนกระสับกระส่าย ข้าจะเอาเครื่องหอมที่ทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายมาไว้ที่ตัวข้าทำไม"

"คือ..." เมื่อได้ยินเช่นนี้ หมอหลวงก็ทำหน้าลำบากใจ แต่ดวงตากลับมองไปยังหมิงไท่เฟยที่นั่งอยู่ด้านบนอย่างลับๆ

หยุนชางยิ้มเล็กน้อย "ตอนที่มาจากตำหนักชิงซินถึงตำหนักเหมยหยิ่งในเมื่อครู่ ชางเอ๋อร์ไม่ได้กลิ่นแปลกๆที่ตัวของชางเอ๋อร์เองเลย น่าจะเพิ่งสัมผัสมาในเมื่อครู่นี้ เมื่อครู่ ชางเอ๋อร์เพียงแค่ลูบแมวของไท่เฟยเหนียงเหนียงเท่านั้น ชางเอ๋อร์จำได้ว่า เมื่อครู่ไท่เฟยเหนียงเหนียงก็สัมผัสด้วย และจากนั้น มามาข้างกายไท่เฟยเหนียงเหนียงก็สัมผัสด้วยเช่นกัน กลิ่นนี้มันร้ายนัก มีผลเสียต่อร่างกายอย่างแน่นอน หมอหลวงเจ้ารีบไปตรวจดูว่าไท่เฟยเหนียงเหนียงและมามาคนนั้นทีว่ามีกลิ่นหรือไม่"

หยุนชางเห็นหมอหลวงลังเล ก็ยิ้มและพูดว่า "หมอหลวงกลัวจะล่วงเกินไท่เฟยเหนียงเหนียงใช่หรือไม่"

หมอหลวงพยักหน้าซ้ำๆและกล่าวว่า "ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หยุนชางก้มศีรษะลง กัดริมฝีปากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็หันศีรษะแล้วพูดกับจักรพรรดิหนิงว่า "เสด็จพ่อ แม้ว่าชางเอ๋อร์จะอ่อนแอ แต่ดีที่ข้ายังเด็ก สัมผัสโดนเครื่องหอมแบบนี้ก็มิเป็นไรนัก แต่ไท่เฟยเหนียงเหนียง... เอาเช่นนี้ดีไหมเพคะ เสด็จพ่อทรงให้เหล่าสนมลองดมกลิ่นดีไหมเพคะ?"

จักรพรรดิหนิงพยักพระพักตร์เมื่อได้ฟัง "อือ ชางเอ๋อร์พูดถูก" พูดจบก็เหลือบมองนางสนมในศาลาแล้วครุ่นคิด หลังจากนั้นไม่นาน ก็ตรัสว่า "เมิ่งเจี๋ยยวี๋ หยิงเจี๋ยยวี๋ หลานกุ้ยผิน พวกเจ้าทั้งสามไปเถอะ"

หมิงไท่เฟยอ้าพระโอษฐ์เล็กน้อย แต่ไม่ได้ตรัสอะไร นางสนมทั้งสามเดินไปที่ที่นั่งหลัก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินไปข้างหยุนชาง หยุนชางยิ้มและยกมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อให้พวกนางดม หลังจากนั้นไม่นาน ฉินเมิ่งเดินนำออกมาและกล่าวว่า "หม่อมฉันได้กลิ่นบนร่างกายของไท่เฟยเหนียงเหนียงและมามาผู้นั้น ซึ่งเหมือนกับกลิ่นขององค์หญิงฮุ่ยกั๋ว และมีสิ่งหนึ่งที่แปลกเล็กน้อย องค์หญิงฮุ่ยกั๋วมีกลิ่นหอมที่แขนเสื้อเพียงเท่านั้น"

หยุนชางยิ้ม ยกมือขวาขึ้นแล้วกล่าวว่า "คงจะเป็นมือข้างนี้ เสด็จพ่อคงอาจจะมิทราบว่า ตอนที่ชางเอ๋อร์มายังงานเลี้ยง จู่ๆมีแมวก็พุ่งตัวออกมา ชนชางเอ๋อร์ล้มลงกับพื้น ชางเอ๋อร์เห็นว่าขนของแมวดูงามมาก ควรเป็นของสนมในวัง จึงนำมันมา ทันทีที่มาถึงที่นี่ ฝูเหม่ยเหรินจำมันได้ มันคือหยวนเป่าที่อยู่ในตำหนักของไท่เฟยเหนียงเหนียง ชางเอ๋อร์จึงส่งแมวคืนให้กับไท่เฟยเหนียงเหนียง ไท่เฟยเหนียงเหนียงตรัสว่าขนของหยวนเป่าสัมผัสแล้วสบายมาก และให้ชางเอ๋อร์ลูบดู ซึ่งก็เป็นมือข้างนี้เพคะ"

หยุนชางพูดจบ จักรพรรดิหนิงยังไม่ได้ตรัสอะไร ก็ได้ยินเสียงของหมิงไท่เฟยเบาๆ "ความหมายขององค์หญิงคือ ข้าวางยาให้หยวนเป่า วางแผนใส่ร้ายเจ้า?"

หยุนชางส่ายหัวอย่างรวดเร็ว "ไท่เฟยเหนียงเหนียงเข้าพระทัยผิดแล้วเพคะ เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น แน่นอนว่าชางเอ๋อร์ยากที่จะแก้ตัว ท้ายที่สุดแมวนี่คือชางเอ๋อร์ที่ช่วยกลับมา ประเดี๋ยวชางเอ๋อร์จะให้นางกำนัลนำยาที่ดีที่สุดในตำหนักชิงซินมาให้ฝูเหม่ยเหริน เพียงแต่ว่า ตอนนี้เสด็จพ่อกำลังตรวจสอบความจริงของเรื่องนี้ ชางเอ๋อร์ควรชี้แจงเรื่องนี้ให้ชัดเจน เพื่อให้เสด็จพ่อสามารถพิจารณาไตร่สวนได้ง่าย ชางเอ๋อร์เห็นในหนังสือมักพูดกันเช่นนี้ จึงฝึกมา และไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้มีประโยชน์หรือไม่"

หยุนชางกล่าวอีกว่า "ชางเอ๋อร์ทราบดีว่าต้องมิใช่หมิงไท่เฟย ฝูเหม่ยเหรินเป็นหลานสาวแท้ๆของไท่เฟยเหนียงเหนียงนะเพคะ จะมีป้าคนไหนปองร้ายหลานสาวแท้ๆของตนได้ล่ะเพคะ? เพียงแค่รู้สึกว่า คนร้ายผู้นี้มุ่งไปที่ไท่เฟยเหนียงเหนียง มันช่างใจกล้ายิ่งนัก"

หลานสาวแท้ๆ...หยุนชางซ่อนการล้อเลียนในดวงตาของนาง แม้ว่านางจะไม่รู้ว่าเรื่องนี้ถูกทำโดยหมิงไท่เฟยจริงๆหรือไม่ พูดเช่นนี้มันจะไม่มีอะไรผิด ถ้าหมิงไท่เฟยเป็นผู้ลงมือจริงๆ ก่อนที่หมิงไท่เฟยจะลงมือได้หารือกับหลี่ฝูยีหรือไม่ แต่ไม่ว่าอย่างไร หลี่ฝูยีถูกผลักออกมาเป็นหมาก และหลี่ฝูยีเป็นผู้ที่จำฝังใจ แม้ว่าจะไม่ได้พูดต่อหน้า แต่ในใจของนางก็อาจจะเก็บบัญชีแค้นกับหมิงไท่เฟยอย่างลับๆ