บทที่ 129 สำเร็จไปทีละด่าน

ไม่เพียงแต่เชว่เอ๋อร์เท่านั้น แต่หยุนซีที่อยู่ด้านข้างก็ล้มลงกับพื้นด้วย

"ตายแล้วหรือ?" จิ้งอ๋องขมวดคิ้ว เขาก้มลงไปตรวจดูนางกำนัลทั้งสอง เมื่อยืนยันว่าทั้งสองสิ้นลมแล้ว เขาจึงตรวจร่างกายทั้งสองครู่หนึ่งแล้วจึงดึงเข็มเงินสองอันออกมาจากหลังคอของพวกนาง แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "เข็มนี่มีพิษ ช่างเป็นวิธีที่อ่อนหัดเสียจริง ใส่ร้ายป้ายสีแล้วจึงฆ่าคนปิดปาก?"

ฮองเฮาหรี่ตามองแต่ไม่พูดอะไร หยุนชางมองผ่านใบหน้าของนางอย่างเฉยเมยและพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม "เมื่อกี้นี้นางกำนัลคนนี้ตั้งใจจะชี้ตัวฆาตกรที่แท้จริงแต่กลับถูกฆ่าเสียแล้ว จากตำแหน่งของเข็มพิษ ฆาตกรต้องอยู่ข้างหลังเชว่เอ๋อร์และหยุนซี หากดูเช่นนี้ขอบเขตก็จะลดลงมาก"

ในตำหนักไม่มีใครกล่าวอะไร ในขณะที่ผู้คนในตำหนักยังตัวแข็งทื่อกันอยู่ก็มีขันทีผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน "ฝ่าบาท ตำหนักฉางชุนถูกรื้อ ตราประทับของฮองเฮาหายไปพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้เงยหน้าขึ้น ดวงตาราวกับมีพายุ "ปิดวังค้นหาทีละคน"

"เป็นคลื่นแห่งความไม่สงบจริงๆ มีมาอีกคลื่นแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เสด็จพ่อโปรดนำคนที่อยู่ด้านหลังหยุนซีกับเชว่เอ๋อร์เฝ้าไว้ให้ดี ตราประทับของฮองเฮาสำคัญนัก หม่อมฉันขอไปดูก่อนว่าแม่นางหลี่เป็นอย่างไรบ้างแล้ว" หยุนชางกวาดสายตามองฝูงชน นางหันหลังกลับและเดินออกไปนอกตำหนัก

"เจ้ายังไปไม่ได้ ที่นี่ความน่าสงสัยของเจ้ายังมากที่สุด แต่เจ้ากลับจะไปหาน้องอิ๋งอิ๋ง เจ้าตั้งใจจะทำอะไร?" เสียงของหัวจิ้งดังมาจากด้านหลัง หยุนชางหันศีรษะไปมองหน้าตาเจ้าเล่ห์ของหัวจิ้ง แต่มุมปากของเขาอดไม่ได้ที่จะยกขึ้น "เช่นนั้นองค์หญิงหัวจิ้งไปด้วยกันไหมเพคะ?"

หัวจิ้งขบเขี้ยวเคี้ยวฟันและกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ต้องไปด้วยอยู่แล้ว อิ๋งอิ๋งเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า ข้าย่อมต้องเป็นห่วงนาง" พูดจบแล้วนางก็เดินเฉียดร่างหยุนชางและเดินตรงไปที่ตำหนักข้าง

ทันทีที่เดินไปถึงประตู นางกลับถูกขันทีเด็กวิ่งเข้ามาชน ร่างหัวจิ้งซวนเซไปอย่างแรง แต่นางกลับปกป้องท้องของนางโดยไม่รู้ตัว คนอื่นๆ ไม่ได้สังเกตการเคลื่อนไหวของหัวจิ้ง แต่ท่าทางนี้กลับตกอยู่ในสายตาของหยุนชาง

"เจ้าเดินอย่างไรกัน?" หัวจิ้งดุอย่างโกรธจัด

ข้ารับใช้ผู้นั้นจึงรีบพยุงหัวจิ้งและเมื่อนางยืนมั่นคงแล้ว เขาคุกเข่าลงและพูดว่า "องค์หญิงโปรดยกโทษให้ข้าด้วย องค์หญิงโปรดยกโทษให้ข้าด้วย"

หัวจิ้งกัดฟัน นี่เป็นในวัง แม้ว่าในหัวใจนางจะโมโหสักเพียงไหน แต่ก็ทำได้เพียงต้องอดกลั้น "ไม่เป็นไร ลุกขึ้นเถอะ" หลังจากพูดจบนางก็ไปที่ตำหนักข้าง

หยุนชางก้มศีรษะลง "ในเมื่อเสด็จพี่ไปแล้ว อีกเดี๋ยวหยุนชางค่อยไปทีหลังก็แล้วกัน" นางทำหน้าน้อยใจ

เมื่อครู่ทุกคนต่างก็เข้าใจแล้ว เห็นได้ชัดว่าองค์หญิงหยุนชางถูกใส่ร้าย แต่องค์หญิงหัวจิ้งกลับยังทำกิริยาบีบคั้นนางราวกับนางจะไม่ชอบองค์หญิงหยุนชาง โดยคิดว่าองค์หญิงหยุนชางเป็นเพียงลูกของนางสนม แม้ว่าจิ่นเฟยจะได้รับความโปรดปรานอย่างมาก แต่พูดกันตามตรงแล้วก็เป็นเพียงอนุเท่านั้น สถานะของลูกอนุ แม้แต่ในบ้านของคนธรรมดาก็ต่ำมาก นับประสาอะไรกับในวังที่ซับซ้อนแห่งนี้

ฮ่องเต้รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย จากนั้นจึงเหลือบมองจิ่นเฟยกลับเห็นว่าจิ่นเฟยเองก็ดูหม่นหมอง นางยังคงจับจ้องไปที่ร่างของหยุนชาง ฮ่องเต้จึงไม่พอใจหัวจิ้งยิ่งนัก มีคำกล่าวว่าเด็กเป็นเนื้อก้อนหนึ่งของมารดา แม้ว่าจิ่นเฟยจะสัมผัสกับชองเอ๋อร์น้อยมาก แต่แม่ลูกก็ยังใจเชื่อมถึงกัน เมื่อเห็นว่าลูกสาวของนางได้รับความไม่เป็นธรรมเช่นนั้น ในใจของจิ่นเฟย

จะต้องเสียใจมากอย่างแน่นอน

มีเหล่านางกำนัลและขันทีเดินเข้ามาจากนอกตำหนักกลุ่มใหญ่ เมื่อเดินเข้ามาในตำหนักแล้วก็ทำความเคารพฮ่องเต้ ฮ่องเต้พยักหน้าและกล่าวว่า "ตราประทับของฮองเฮาหายไป เจิ้นเกรงว่าจะมีใครบางคนจงใจทำและต้องการฉวยโอกาสที่ในวันนี้ในวังมีคนพลุกพล่านแอบเอาตราประทับของฮองเฮาออกจากวังไปอย่างเงียบๆ หากตราประทับของราชินีหายไป ผลที่ตามมาจะเป็นหายนะ ดังนั้นทุกท่านโปรดให้ความร่วมมือในการค้นหาด้วย"

ทุกคนไม่กล้าพูดอะไรและเดินตามสาวใช้หรือขันทีไปตำหนักข้างทีละคน ทุกคนในตำหนักถูกค้นตัวทีละคน แต่ก็ไม่พบตราประทับของฮองเฮา

ในตอนนี้เองหัวจิ้งก็เดินเข้ามา

"จิ้งเอ๋อร์ก็ไปค้นตัวด้วยเถอะ" ฮ่องเต้มองหัวจิ้งอย่างเรียบเฉย