บทที่ 138 ทุกย่างก้าวเกิดปทุม

หยุนชางแอบรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว แต่นางไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ เมื่อนางกำลังจะเอ่ยปากพูด แต่นางได้ยินเสียงเบาๆส่งมาว่า "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้ากับเจ้าก็มีความสัมพันธ์ที่ต้องร่วมมือกัน ข้าช่วยเจ้ามาตั้งหลายครั้ง..."

ดูเหมือนคำพูดจะยังไม่จบ แต่จิ้งอ๋องไม่ได้มีการเคลื่อนไหวใดๆ หยุนชางหรี่ตาลงเล็กน้อย นี่คือกำลังข่มขู่นางหรือ หยุนชางยิ้มอย่างอ่อนโยน "เป็นพรของชางเอ๋อร์" หยุนชางก้มศีรษะและจิบชา

หนิงหลินอันเป็นลูกชายของซุ่นชิ่งอ๋อง และเป็นบุตรชายคนโต

ซุ่นชิ่งอ๋องยิ้มและกระซิบ "บอกว่า กำลังจัดเตรียมการแสดงอยู่ วันนี้มีมาคนมาก ข้าได้ให้เขาตรวจตราให้ดี เกรงแต่ว่าจะเกิดเรื่องผิดพลาด"

พระชายาซุ่นชิ่งพยักหน้า

หยุนชางเงยหน้าขึ้นและเห็นว่ามีแท่นสูงอยู่ฝั่งตรงข้าม มีผ้าสีแดงห้อยอยู่ด้านหลังแท่นสูง พร้อมปักคำว่า "อายุยืน" ขนาดใหญ่บนผ้า เพราะอยู่ชั้นบน การเคลื่อนไหวบนแท่นสูงก็จะเห็นได้อย่างชัดเจน

หญิงสาวคนหนึ่งในชุดแดงถือพิณขึ้นมา แล้วเดินขึ้นไปบนแท่นสูงจากด้านหลัง ส่วนล่างของใบหน้ามีผ้าสีขาวปิดไว้ แต่ดวงตาอันน่าหลงใหล ทำให้ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างอดไม่ได้ที่จะเหม่อมอง และเสียงหอบก็ดังขึ้น

จู่ๆหวังจิ้นฮวนยืนขึ้นและกล่าวว่า "สวรรค์ เป็นเฉียนเฉี่ยน..." และหันศีรษะมามองหยุนชาง "องค์...องค์หญิง...คือเฉียนเฉี่ยน..."

หยุนชางขมวดคิ้ว ยกเท้าขึ้นเตะไปที่หวังจิ้นฮวน ภายใต้ผ้าคลุมโต๊ะสีแดงไม่มีใครเห็นการเคลื่อนไหวของหยุนชาง หวังจิ้นฮวนอ้าปากค้าง หยุนชางค่อยๆ ดึงเท้ากลับ แต่ตอนที่นางดึงเท้ากลับ ก็แตะโดนเท้าอีกข้างหนึ่ง

หยุนชางขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นมองจิ้งอ๋อง กลับเห็นดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสัพยอก

"แม่นางคนนี้คือเฉียนเฉี่ยน นางเป็นใคร ทำไมดูมีความเย้ายวน" พระชายาซุ่นชิ่งละสายตาจากหญิงสาวชุดแดงบนแท่นสูง ขมวดคิ้วและพึมพำ

วังจินหัวเราะอย่างประจบสอพลอ รีบนั่งลงและพูดกับพระชายาซุ่นชิ่งว่า "พระชายา นางคือหญิงงามที่ร้อนแรงที่สุดในเมืองหลวงในตอนนี้ขอรับ หลานทุ่มพันตำลึง ก็ยังไม่ได้พบนาง ไม่คิดเลยว่าจะได้พบนางที่นี่... "

พระชายาซุ่นชิ่งรู้ลักษณะนิสัยของหวังจิ้นฮวนดี แน่นอนว่ารู้ว่าเขาหมายถึงอะไร นางขมวดคิ้ว "ฉะนั้น นี่คือหญิงจากหอนางโลมหรือ?"

"โถโถโถ พระชายา ท่านอย่างได้ทำเช่นนี้ คนบอกว่าวีรบุรุษไม่ถามถึงที่มา นับประสากับหญิงงามผู้นี้ คือหญิงงาม และเป็นหญิงงามที่มีความสามารถนะขอรับ? พระชายา หมากรุก พิณ ภาพเขียนของแม่นางเฉียนเฉี่ยนนั้นยอดเยี่ยม มีเพียงไม่กี่คนในเมืองหลวงที่สามารถเปรียบเทียบได้ ท่านก็แค่ถือว่าฟังเสียงพิณก็พอ" หวังจิ้นฮวนพูดเสียงดัง ปากของเขาเต็มไปด้วยการปกป้องแม่นางเฉียนเฉี่ยน

พระชายาซุ่นชิ่งส่ายหัว "เจ้าลิงขนดก ข้าบอกแล้วไงว่าอย่าเอาแต่ไปที่นั่นตลอดเวลา เจ้าไม่ยอมฟัง ถ้าเจ้ามีความสุขุมรอบคอบอย่างจิ้งอ๋องสักนิดก็คงจะดี"

หยุนชางฟังแล้ว รู้สึกว่าพระชายาซุ่นชิ่งดูเหมือนจะโปรดหวังจิ้นฮวนมาก ในหัวหยุนชางหวนนึกถึงความทรงจำบางอย่างในชาติก่อน แต่ก็ไม่พบอะไรเลย

มีเสียงกระซิบจากจิ้งอ๋อง "พระชายาซุ่นชิ่งและท่านย่าของหวังจิ้นฮวนเป็นพี่น้องกัน และพวกเขามีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันมาก"

มิน่าล่ะ หยุนชางแอบจำเอาไว้ในใจ

เสียงพิณค่อยๆ ดังขึ้น ทุกคนก็หลงใหลในเสียงนั้นทันที บทเพลงที่เล่นบนเวทีคือเพลง "ดอกเหมยที่เย้ายวน" เสียงเพลงที่ผ่อนคลาย และเสียงลมหายใจที่เย็นยะเยือกและโดดเดี่ยวก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในหัวใจของผู้คน เสียงพิณดุจไร้ตัวตน ราวกับมีกลิ่นหอมค่อยๆลอยเข้ามา ความหอมที่ค่อยๆซึมเข้าสู่ปอด เสียงเพลงดังขึ้นทีละน้อย เสียงที่ดังขึ้นชวนกระตือรือร้น ราวกับมีต้นบ๊วยสูงเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงหน้าของทุกคน ตระหง่านท่ามสายลมและหิมะ จากนั้นเสียงเพลงก็ค่อยๆ กลับมาสงบ ดูเหมือนว่าดอกเหมยจะสงบลงหลังจากมรสุมลมและหิมะ โชยกลิ่นหอมลึกลับออกมา

จบไปหนึ่งเพลง

ไม่มีใครพูดอะไรในชั่วขณะหนึ่ง ดูเหมือนยังคงครุ่นคิดอยู่ในทำนอง หยุนชางยิ้มเล็กน้อย ส่งสัญญาณมือให้คนบนเวที แล้วพูดด้วยเสียงเบาๆ "นี่คือเสียงจากธรรมชาติโดยแท้"

จากนั้นก็มีเสียงปรบมือดังขึ้น

หญิงสาวบนแท่นสูงยืนขึ้นและโค้งคำนับเล็กน้อย มีคนยกพิณลงไป แต่นางไม่ได้ลงเวที ดวงตาของทุกคนเต็มไปด้วยความคาดหวัง คราวนี้ แม่นางเฉียนเฉี่ยนจะแสดงอะไรอีก

มีเพียงเสียงเพลงดังขึ้น คือเพลง "เกิดปทุม"