บทที่ 149 หลิวชิงหย่า (หลิวเจาอี๋)

หยุนชางขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังเกิดอะไรขึ้น แต่จู่ๆ ก็เห็นหนิงเย่หลบไปโดยสัญชาตญาณ หยุนชางตกตะลึง หากตนจำไม่ผิด ก่อนหน้านี้คำบอกกล่าวเกี่ยวกับหนิงเย่ในเอกสารพระราชนิกุล นั้นบอกว่า ร่างกายของเขาอ่อนแอตั้งแต่ยังเด็ก แต่ว่ามีกิเลสตัณหาเรื่องหญิงสาว และไม่มีศิลปะการต่อสู้ แต่ว่าศิลปะการต่อสู้ของหวังจิ้นฮวนนั้นยอดเยี่ยมอย่างมาก แม้ว่าเขาจะเหวี่ยงกำปั้นไปราวกับคนธรรมดา แต่ก็ยังเร็วกว่าคนปกติอยู่ดี และหนิงเย่สามารถหลับหนีไปได้.......

หรือว่าหนิงเย่มีทักษะทางด้านศิลปะการต่อสู้หรือ? แล้วเหตุใดจึงต้องปิดบังทุกคน?

ดูเหมือนว่าหนิงเย่รู้สึกตัวทัน จึงรีบหยุดลง และรับหมัดนั้นของหวังจิ้นฮวนไว้อย่างหนัก

หยุนชางเห็นสีหน้าของจิ้งอ๋องเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก็ทราบว่าคงเป็นเขาที่สั่งการให้หวังจิ้นฮวนทดสอบหนิงเย่ แต่ว่า จิ้งอ๋องก็กำลังตรวจสอบหนิงเย่เหมือนกันงั้นหรือ?

หยุนชางขยิบตาให้หนิงเฉี่ยน หนิก็ฉี่ยนทราบความหมายของหยุนชาง จึงมองไปที่สองคนนั้นที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดพร้อมกล่าว " มิตรภาพระหว่างจวิ้นอ๋องและคุณชายหวังดีเช่นนี้ เฉี่ยนเฉียนขอตัวก่อนเจ้าคะ ทั้งสองทรงยุ่งต่อได้เลยเจ้าค่ะ เฉี่ยนเฉียนขอตัวก่อนเจ้าค่ะ"

ทั้งสองก็รีบแยกจากกัน และกล่าวพร้อมกันว่า "เฉี่ยนเฉียน อย่าไปเลยนะ"

หนิงเฉี่ยนไม่ได้ตอบกลับ นางหันหลังและเดินไปที่เรือหนิงเย่ก็รีบตามไป แต่หวังจิ้นฮวนกลับยืนนิ่งอยู่กับที่และกัดฟัน" ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะเป็นเช่นนี้ หนิงเย่ไอ้สารเลว คอยดูก็แล้วกัน"

เสียงเกือกม้าดังมาจากด้านหลัง แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา " ทูลจิ้งอ๋องขอรับ แม่ทัพใหญ่มีเรื่องทูลท่านอ๋องขอรับ ท่านรออยู่ที่จวนท่านอ๋องมาครึ่งชั่วโมงแล้วขอรับ"

จิ้งอ๋องพยักหน้า และหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็หันไปหาหยุนชางและกล่าวว่า "ต้องขออภัย ข้าจะพาเจ้าออกมาเดินเล่น แต่ยังไม่ทันได้เริ่ม ข้าต้องไปอีกแล้ว ข้าส่งเจ้ากลับวังก่อนดีกว่า"

หยุนชางตอบกลับ หันหลังเดินลงเนินและขึ้นเกวียนม้าไป

ตลอดทางนั้นทั้งสองไม่ได้พูดคุยกันเลย

เมื่อกลับถึงวัง หยุนชางก็ถามเฉี่ยนอินว่า "หลิวชิงหย่า หญิงสาวที่ได้รับแต่งตั้งเป็นเจาอี๋ในงานเลี้ยงคืนส่งท้ายปีเก่า นางเข้าวังแล้วหรือยัง?"

เฉี่ยนอินส่ายหน้า หลังวันส่งท้ายปีเก่าก็เกิดเรื่องกับจิ่นเฟยเหนียงเหนียง มีอีกทั้งฮองเฮายังถูกกักบริเวณไปด้วย หลิวเจาอี๋ตำแหน่งนี้ฮองเฮาทรงแต่งตั้งในนาง แต่ตอนนี้ฮองเฮาไม่อยู่ จึงไม่มีใครรับผิดชอบเรื่องเข้าวังของนาง

หยุนชางคิดครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า "เตือนก็เมิ่งเสีย ในวันพรุ่งนี้ ขณะที่นางไปถวายบังคมต่อหมิงไท่เฟย ให้พูดถึงเรื่องนี้สักหน่อย"

เฉี่ยนอินตอบกลับ หยุนชางก็สั่งการอีกครั้งว่า "เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้าเถิด ข้าจะไปที่ตำหนักฉินเจิ้ง"

หยุนชางเปลี่ยนเป็นชุดเป็นชุดวังสีเขียวอ่อน และหวีผมใหม่อีกครั้ง จึงจะพาเฉี่ยนอินไปที่ตำหนักฉินเจิ้ง ขันทีเจิ้งมิได้อยู่หน้าประตูตำหนัก องครักษ์ในที่เฝ้าอยู่ด้านนอกเห็นหยุนชางจึงรีบเดินเข้ามาและกว่าวว่า "องค์หญิงขอรับ ฝ่าบาทไม่อยู่ที่นี่ขอรับ พระองค์ทรงไปที่ตำหนักฉางชุนเผื่อคารวะไท่เฟยเหนียงเหนียงขอรับ"

หยุนชางพยักหน้า หันหลังและเดินทางไปที่ตำหนักฉางชุน

จักรพรรดิหนิงอยู่ในตำหนักฉางชุนจริงด้วย เมื่อหยุนชางมาถึง พระองค์กำลังนั่งที่โต๊ะและเสวยซุปเห็ดหูหนูขาว หยุนชางจึงยิ้มและกล่าวกับหมิงไท่เฟยว่า "ไท่เฟยเหนียงเหนียงเพคะ ช่างลำเอียงเสียจริง ช่างเอ๋อร์มาที่นี่ตั้งหลายครั้ง ไท่เฟยเหนียงเหนียงไม่เคยให้หยุนชางเสวยซุปเห็ดหูหนูขาวเลยนะเพคะ ทรงให้แต่เสด็จพ่อเท่านั้น"