บทที่ 155 บุตรีราชครูแห่งแคว้นเย้หลาง

หยุนชางเหม่อลอยเล็กน้อย นึกไปถึงความรักลึกซึ้งของฮองเฮาในวันนั้นเข้ามาในความคิดของนางทีละเล็กทีละน้อย ดวงตาของนางค่อยๆ เย็นเยียบลง เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนแล้วฮองเฮาสงบลงมาก แต่ความสงบนี้กลับทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว

"ทำไม? หรือว่าเจ้ากลัวแล้ว? รู้สึกว่าฮองเฮาที่เป็นเช่นนี้ลึกล้ำยากหยั่งถึง?" จิ้งอ๋องเงยหน้าขึ้นมองสาวน้อยที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาแล้วส่ายหัวเล็กน้อย "แล้วเจ้ายังจงใจไปเปิดเผยภาวะเรื่องที่นางมีลูกไม่ได้อีก?"

หยุนชางจ้องมองไปที่ถ้วยชาตรงหน้า มองดูใบชาที่ค่อยๆ คลี่ออกมาในถ้วยชาแล้วยิ้ม "ดังนั้นหม่อมฉันจึงหนีออกมาจากความวุ่นวายที่หม่อมฉันก่อไว้ไม่ได้ แต่ก่อนฮองเฮามีจุดอ่อนเพราะนางต้องการจะให้กำเนิดองค์ชาย นางจึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะเอาใจเสด็จพ่อ ให้เสด็จพ่อไปที่วังของนางมากขึ้น แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่านางมีลูกไม่ได้ แต่กลับดูเหมือนจะไม่ใส่ใจเลยสักนิดว่าเสด็จพ่อจะโปรดปรานใคร"

จิ้งอ๋องส่ายหัว "ตอนนี้จุดอ่อนของนางไม่ได้ลดลง แต่กลับใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เมื่อไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีก ความสัมพันธ์ของนางกับตระกูลหลี่ก็ยิ่งแน่นแฟ้นมากขึ้น หากได้ดีก็จะได้ดีด้วยกัน หากล่มจมก็จะล่มจมด้วยกัน"

หยุนชางครุ่นคิดครู่หนึ่ง "เสด็จอาหมายความว่าเราควรเริ่มต้นลงมือจากตระกูลหลี่? แต่อำนาจของตระกูลหลี่กระจายอยู่หลายที่ในราชสำนัก ทุกศาลาว่าการต่างก็มีคนของพวกเขาสอดแทรกอยู่ ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี?"

"เจ้าเฉลียวฉลาดมาโดยตลอด ไม่มีทางที่จะไม่มีวิธีจริงๆ น้ำเซาะทุกวันหินยังกร่อน เพียงต้องจับจุดอ่อนที่อ่อนแอที่สุดและใช้กำลังทั้งหมดโจมตี ไม่แน่ว่าอาจจะสามารถค่อยๆ ทลายอำนาจของตระกูลหลี่ลง เหล่ากษัตริย์ตั้งแต่โบราณนานมากลัวสิ่งใดที่สุด เจ้าลองคิดดูให้ดีๆ" จิ้งอ๋องยกมุมปาก ความรู้สึกสงบแผ่วเบาผุดขึ้นมาในหัวใจของเขา

เหล่ากษัตริย์กลัวสิ่งใดที่สุด? หยุนชางหรี่ตาลงและทันใดนั้นก็มีเสียงดังแว่วมาจากชั้นล่าง หยุนชางเลิกคิ้วขึ้น "มาแล้วหรือ?" นางพูดพลางยืนขึ้น เดินไปที่หน้าต่างมองออกไปข้างนอกและเห็นขบวนม้าและคนเดินเข้ามาจากระยะไกล ด้านหน้ามีทหารองครักษ์ประมาณยี่สิบคน ตามด้วยรถม้างดงามห้าคันและที่ด้านหลังยังมีรถม้าหลายคันบรรทุกหีบขนาดใหญ่ ท้ายขบวนก็มีทหารอีกห้าหรือหกสิบคน

"ในที่สุดก็มา เพียงแต่ไม่รู้ว่าชางเจียชิงซูที่อยู่ในรถม้าคันนี้เป็นตัวปลอมหรือตัวจริง" หยุนชางพึมพำกับตัวเอง

จิ้งอ๋องเดินไปที่ด้านข้างของหยุนชางและยืนนิ่งมองดูขบวนที่ผ่านไปอย่างช้าๆ ด้านล่าง ทุกคนในขบวนสวมชุดของแคว้นเย้หลาง พวกเขาดูสวยงามระคนดุร้าย "ในเมื่อพวกเขามาถึงเมืองหลวงแล้ว เช่นนั้นก็ย่อมเป็นตัวจริง"

ม่านบนหน้าต่างของรถม้าคันที่สองถูกแหวกออกเผยให้เห็นใบหน้าเปี่ยมเสน่ห์ คิ้วเฉียงขึ้น ตาโตสีน้ำตาล จมูกโด่ง ริมฝีปากหนาเล็กน้อย มองเพียงแวบเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้หลงใหล ผู้คนที่มุงดูอยู่ด้านล่างต่างก็พากันส่งเสียงอุทานอย่างตกใจ ดูเหมือนหญิงสาวจะพอใจกับความวุ่นวายที่นางก่อขึ้นมาก นางกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววความภูมิใจฉายขึ้นในดวงตาของนางและลดม่านลง

"สาวงาม ไม่เคยได้ยินว่าแคว้นเย้หลางส่งเจ้าหญิงองค์ไหนมา? ผู้หญิงคนนี้คือ?" หยุนชางขมวดคิ้วเล็กน้อย หากแคว้นเย้หลางส่งองค์หญิงมาอีกองค์ก็คงน่าสนใจอยู่ไม่น้อย...

จิ้งอ๋องหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะแล้วนั่งลง "นั่นคือบุตรีของราชครูแห่งแคว้นเย้หลาง" บุตรีของราชครูแห่งแคว้นเย้หลาง? หยุนชางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ที่แคว้นเย้หลางราชครูเป็นบุคคลที่ค่อนข้างพิเศษ เขามีความน่าเกรงขามเป็นอย่างยิ่ง แต่ไม่มีอำนาจที่แท้จริง อำนาจเดียวคือการกำกับดูแลทุกย่างก้าวของกษัตริย์ แล้วเหตุใดบุตรีของราชครูจึงได้มาที่แคว้นหนิง?

เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของหยุนชาง จิ้งอ๋องก็รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ "การพาผู้หญิงมาที่นี่ไม่มีอะไรมากไปกว่าการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ เมื่อไม่มีศักดิ์เป็นองค์หญิงก็ยิ่งยืดหยุ่นกว่า เป้าหมายของการแต่งงานนี้อาจเป็นฝ่าบาท ราชนิกุลหรือขุนนางก็ได้"

หยุนชางแอบพยักหน้าอย่างเงียบๆ "หญิงสาวคนนี้ก็ดูเอาเรื่องไม่เบา เกรงว่าแคว้นหนิงของเราจะครึกครื้นขึ้นมาแล้ว"

"ก๊อก..." เสียงเคาะประตูดังขึ้น จิ้งอ๋องกล่าว "เข้ามา"

ประตูถูกผลักเปิดเข้ามา เฉี่ยนอินและหวังซุ่นเดินเข้ามาจากด้านนอก "องค์หญิง ท่านอ๋อง คณะทูตของแคว้นเย้หลางเกือบจะถึงประตูพระราชวังแล้ว พวกเราควรรีบกลับวัง"

จิ้งอ๋องพยักหน้าและยืนขึ้น "ไปกันเถอะ พวกเราเข้าวังไปด้วยกันเถอะ ข้าส่งเจ้าที่ตำหนักชิงซินแล้วจะแวะไปที่ตำหนักจินหลวนด้วย"

หยุนชางรับคำ ตามจิ้งอ๋องลงไปที่ชั้นล่าง เดินออกจากโรงเตี๊ยมไป ขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปทางประตูวัง

หลังจากกลับมาที่ตำหนักชิงซินแล้ว หยุนชางก็นอนลงบนเบาะนุ่มและไม่ต้องการขยับตัวอีก ฉินยีเดินเข้ามาช่วยหยุนชางถอดปิ่นบนศีรษะออกแล้วพูดเสียงเบา "องค์หญิง ก่อนนี้ที่ท่านไม่อยู่ในวัง หม่อมฉันเห็นว่าขันทีที่คอยทำความสะอาดนอกตำหนักออกไปจากตำหนัก หม่อมฉันไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่นจึงไม่ได้ไปขวางไว้ จากนั้นหม่อมฉันจึงแอบสืบทีหลัง ขันทีผู้นั้นชื่อเสี่ยวมู่จื่อ พี่ชายของเขาเคยเป็นขันทีใกล้ชิดของหลานผินเหนียงเหนียง หลังจากที่หลานผินเหนียงเหนียงจากไป พี่ชายของเขาก็ถูกฝูเหม่ยเหรินขอตัวไปแล้วเพคะ"