บทที่ 157 หญิงสาวผู้ปรารถนาจิ้งอ๋อง

สีหน้าของทุกคนในตำหนักค่อนข้างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทุกคนรู้ดีถึงพระราชโองการพระราชทานสมรสในคืนวันส่งท้ายปีเก่า เพียงแต่...

สายตาของทุกคนมองไปที่จิ้งอ๋อง แต่กลับเห็นเพียงใบหน้าเย็นชาไม่แยแสของเขาเท่านั้น แล้วยังคงยกน้ำชาขึ้นมาจิบ ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่ได้มองชางยางอวี้เอ๋อร์เลยด้วยซ้ำ เมื่อหันไปมองที่องค์หญิงหยุนชางที่อยู่อีกด้านหนึ่ง องค์หญิงที่ยามปกติไม่ชอบความวุ่นวายก็ดูสงบเช่นกัน มุมปากของนางดูราวกับจะมีรอยยิ้มจางๆ

จักรพรรดิหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มและกล่าวว่า "แม่นางชางยางช่างสายตาเฉียบแหลม แต่เจิ้นได้ให้องค์หญิงฮุ่ยกั๋วหมั้นหมายไว้กับจิ้งอ๋องแล้ว แม้ว่าจะยังไม่ได้แต่งงาน แต่ราชโองการก็ออกไปเสียตั้งนานแล้ว กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ หรือว่าแม่นางชางยางต้องการให้เจิ้นตระบัดสัตย์อย่างนั้นหรือ?"

ชางยางอวี้เอ๋อร์ดูไม่แปลกใจ นางเพียงย่อกายด้วยกิริยางดงาม ใบหน้าแดงก่ำ "อวี้เอ๋อร์ไม่สนใจเพคะ ตราบใดที่สามารถอยู่กับจิ้งอ๋องได้ แม้เป็นชายารองอวี้เอ๋อร์ก็เต็มใจ"

จักรพรรดิหนิงหุบยิ้ม ดวงตาฉายแววครุ่นคิด "ยามจักรพรรดิองค์ก่อนยังมีชีวิตอยู่เคยบอกว่าการแต่งงานของจิ้งอ๋องให้เขาเป็นผู้ตัดสินเอง พระราชโองการสมรสของเขากับชางเอ๋อร์เป็นเขาที่มาขอเจิ้นด้วยตนเอง หากแม่นางชางยางต้องการเป็นชายารองของเขา เกรงว่าคงต้องฟังความเห็นของจิ้งอ๋องเสียหน่อย หากจิ้งอ๋องไม่มีความเห็นอื่นใด เจิ้นย่อมทำตาม"

ชางยางอวี้เอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้นก็ดวงตาเป็นประกาย นางยิ้มแล้วยื่นชามเหล้าให้เขาอีกครั้ง "อวี้เอ๋อร์ชมชอบจิ้งอ๋องมานานแล้ว ไม่รู้ว่าจิ้งอ๋องเต็มใจจะรับน้ำใจของอวี้เอ๋อร์หรือไม่"

ในใจของชางยางอวี้เอ๋อร์เต็มไปด้วยความมั่นใจ นางรู้ว่าในแคว้นหนิงการมีภรรยาหลายคนเป็นเรื่องปกติ นางมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของนางมาโดยตลอด สาวงามที่ยื่นถึงมือเช่นนี้ ใครจะปฏิเสธลงได้?

จิ้งอ๋องเงยหน้าขึ้น แต่แทนที่จะมองไปที่ชางยางอวี้เอ๋อร์ เขากลับมองไปที่หยุนชางที่อยู่ตรงข้าม เมื่อเห็นเขามองมาที่ตนเอง นางก็เลิกคิ้วและยกจอกเหล้าโบกไปมาให้เขา

จิ้งอ๋องอ่านแววล้อเลียนในดวงตาของหยุนชางออก นางราวกับกำลังพูดว่า โชคด้านสาวงามของเสด็จอาช่างดีเสียจริง เมื่อคิดถึงน้ำเสียงและท่าทางของนางยามพูดประโยคนี้ จิ้งอ๋องก็ยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างช่วยไม่ได้ แต่กลับทำให้หัวใจของชางยางอวี้เอ๋อร์กระตุก ยิ่งเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ยามที่นางกำลังแอบจินตนาการอย่างลับๆ ว่าต่อไปในอนาคตบุรุษเช่นนี้จะเป็นของนาง ก็ได้ยินเสียงใหญ่ระคนแหบแห้งดังขึ้น ราวกับเอาขนนกมาปัดที่ปลายหัวใจ ทำให้หัวใจของนางยิ่งเต้นรัวขึ้น รีบคุมสติฟังเขาอย่างตั้งใจ แต่กลับได้ยินเขาพูดว่า "เมื่อครู่ข้ากำลังคิดถึงเรื่องอื่นๆ อยู่ ไม่ได้ยินว่าแม่นางผู้นี้กล่าวอะไร เพียงแต่..." จิ้งอ๋องหันศีรษะไปมองจักรพรรดิหนิงผู้ประทับอยู่เบื้องสูง นัยน์ตาฉายแววสงสัยเล็กน้อย "ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่ทราบว่านางรำคนหนึ่งจะสามารถใช้ท่าทางเช่นนี้สนทนากับหม่อมฉันได้?"

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง อะไรนะ? จิ้งอ๋องบอกว่าเขากำลังคิดเรื่องอื่นอยู่และไม่รู้ว่าชางยางอวี้เอ๋อร์กำลังพูดอะไรกับเขา? ยิ่งไปกว่านั้นยังบอกว่านางเป็นเพียงนางรำ?

ชางยางอวี้เอ๋อร์ก็อึ้งไปเช่นกัน รอยยิ้มบนใบหน้าฝืดเฝื่อนลง

จักรพรรดิหนิงก็ตกตะลึงไปเช่นกัน เมื่อนึกดูแล้วชางยางอวี้เอ๋อร์ก็มีสิ่งทำให้ผู้คนไม่พอใจอยู่ด้วยจริงๆ ในเมื่อจิ้งอ๋องหมั้นหมายกับชางเอ๋อร์แล้ว แม้นางจะรู้แล้วแต่ก็ยังปรารถนา นั่นเป็นเพียงการคิดทำให้ชางเอ๋อร์อับอายเท่านั้น ชางเอ๋อร์เป็นถึงธิดาของเขาเชียวนะ จักรพรรดิหนิงอดหัวเราะออกมาไม่ได้ "จิ้งอ๋องสามารถบอกทุกคนได้หรือไม่ว่ากำลังคิดอะไรอยู่? แม่นางที่อยู่ตรงหน้าเจ้าคือชางยางอวี้เอ๋อร์ บุตรีราชครูแห่งแคว้นเย้หลาง"

จิ้งอ๋องก็ดูตกตะลึงเช่นกัน "อ้อ เมื่อครู่หม่อมฉันกำลังคิดว่า..." จิ้งอ๋องขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำให้คนสงสัยว่า อะไรทำให้จิ้งอ๋องดูปวดหัวได้ขนาดนี้ แต่กลับได้ยินเสียงเขาพูดอย่างไม่ทุกข์ร้อนว่า "บนชุดของชางเอ๋อปักดอกสาลี่สีขาว แต่เมื่อดื่มชาในโรงน้ำชาเมื่อวันก่อนกลับเป็นชามะลิ ดังนั้นหม่อมฉันจึงคิดว่า ไม่รู้ว่าชางเอ๋อร์ชอบดอกสาลี่หรือดอกมะลิ เมื่อวานหม่อมฉันขอให้เจ้าของร้านซุ่ยอวี้ทำเครื่องประดับให้ชางเอ๋อร์หนึ่งชุด..."