บทที่ 174 งานเลี้ยงวันเกิด ณ จวนจิ้งอ๋อง (๓)

สีหน้าของทุกคนนิ่งอึ้งอยู่นานก่อนที่จะมีคนถอนหายใจขึ้น "แม้จะห่างขนาดนี้และไม่เห็นใบหน้า แต่ท่าทางสบายๆ นั้นกลับทำให้รู้สึกมีเสน่ห์ยิ่งนัก คงจะเป็นสาวงาม แต่ว่าไม่ใช่ว่าไม่มีผู้หญิงในจวนจิ้งอ๋องหรือ? แล้วทำไม..."

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สายตาของผู้คนก็จับจ้องไปที่หยุนชางที่ยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยน ในใจพวกเขาอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบหยุนชางกับหญิงสาวเมื่อครู่ ยิ่งมองยิ่งรู้สึกตกใจ มองแวบแรกหยุนชางไม่ได้สวยสะดุดตานัก เพียงคิดว่านางดูนุ่มนวลน่าทะนุถนอม นางเพียงยืนเงียบๆ แต่กลับดูราวกับภาพวาด หน้าขาวนวลอวบอิ่ม ริมฝีปากแดงดุจดอกซากุระ คิ้วเรียวสวยราวหมึกวาด กิริยาท่าทางนุ่มนวลราวกับน้ำในสารทฤดู ชุดกระโปรงสีเขียวมรกตเป็นประกายระยิบระยับในวันฤดูใบไม้ผลิอันสบายอารมณ์เช่นนี้กลับทำให้นางดึงดูดสายตาผู้คนได้เป็นอย่างมาก ราวกับฝนที่ตกกระทบดอกบัวสีเขียวหรือภูเขาอันโดดเดี่ยวท่ามกลางม่านหมอก สัมผัสได้ถึงความคล่องแคล่วว่องไวในความบริสุทธิ์สง่างาม

องค์หญิงผู้ไม่เป็นที่สะดุดตางดงามขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?

เมื่อเห็นหน้าของทุกคน หยุนชางก็รู้ได้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงพูดอย่างนุ่มนวลว่า "เมื่อครู่ก็บอกแล้วว่าพ่อบ้านที่จวนเสด็จอาไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับการจัดงานเลี้ยงวันเกิดเลย คงเป็นเพราะไม่กี่วันก่อนไปเยี่ยมชมจวนของซุ่นชิ่งอ๋องและเห็นเข้าว่าที่งานวันเกิดของพระชายาซุ่นชิ่งอ๋องได้เชิญแม่นางเฉียนเฉี่ยนมาร้องรำทำเพลงจึงได้เชิญนางมาที่นี่ด้วย แต่ว่าแม้สถานะของแม่นางเฉียนเฉี่ยนจะค่อนข้างน่าอึดอัดเล็กน้อย แต่ฝีมือเล่นดนตรีของนางนั้นยอดเยี่ยมและการร่ายรำของนางก็อ่อนช้อยงดงามหาใดเปรียบ"

ผู้คนในที่นั้นต่างก็เป็นเหล่าฮูหยินและคุณหนู แต่ชื่อเสียงของเฉียนเฉี่ยนนั้นโด่งดังมาก แม้เหล่าสตรีที่อยู่ในบ้านก็ยังเคยได้ยินมาบ้าง ชั่วขณะหนึ่งพวกนางไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี หากกล่าวชมก็จะเป็นการลดศักดิ์ศรีของตนเอง แต่หากดูหมิ่นก็จะเป็นการเป็นศัตรูกับจวนจิ้งอ๋อง ทุกคนมองหน้ากันและไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมา

"ผู้มากฝีมือไม่จำเป็นต้องเอ่ยถามถึงหัวนอนปลายเท้า ในเมื่อแม่นางเฉียนเฉี่ยนผู้นี้สามารถทำให้องค์หญิงเอ่ยชมได้เช่นนี้ นางย่อมมีดีของนาง อีกเดี๋ยวเหยียนเอ๋อร์ก็จะได้ชมการแสดงของนางแล้ว" หวังจินเหยียนกล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบของทุกคนกลับยิ่งทำให้บรรยากาศยิ่งเงียบขรึมลงไปอีก

หยุนชางยิ้มบางๆ นางอดหัวเราะอยู่ในใจไม่ได้ บุตรีของตระกูลหวังช่างแตกต่างจากหญิงสาวคนอื่นที่ทำเป็นว่ารักนวลสงวนตัวเสียจริงๆ

"องค์หญิง ฝ่าบาทเสด็จมาแล้วเพคะ จิ้งอ๋องให้มาเชิญองค์หญิงไปรับเสด็จที่ด้านหน้า" บ่าวรับใช้ตัวน้อยรีบวิ่งเข้ามากระซิบเสียงเบา

หยุนชางเลิกคิ้วเล็กน้อย "หือ? เสด็จพ่อมาหรือ?" แล้วจึงกล่าวขอตัวกับเหล่าหญิงสาวเหล่านั้นไปที่ด้านหน้า

เป็นไปตามที่คาด จักรพรรดิหนิงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งสูงสุด ด้านข้างมีจิ้งอ๋องในชุดสีเขียวกำลังสนทนากับจักรพรรดิหนิงอยู่อย่างเงียบๆ หยุนชางยืนอยู่ในที่ไกลๆ มองจิ้งอ๋องอย่างประเมินและเห็นว่าแม้ว่าสีหน้าของเขาจะยังซีดเซียวอยู่ แต่ก็ไม่ได้มีปัญหากับการสนทนานัก นางจึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

จิ้งอ๋องสังเกตเห็นหยุนชางก่อน ดวงตาของเขาเป็นประกายและรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "ชางเอ๋อร์ มานี่สิ"

เมื่อจักรพรรดิหนิงเบนสายตามาก็เห็นหยุนชางที่ยืนอยู่ที่ประตูด้วยหน้าตางงงวย จักรพรรดิหนิงจึงหัวเราะขึ้น "ทำไมเจ้าไม่รอพ่อล่ะ?"

หยุนชางเดินไปหาจักรพรรดิหนิงและนั่งลง นางเงยหน้าขึ้นมองจักรพรรดิหนิงแล้วยิ้มจนตาหยี "ชางเอ๋อร์คิดว่าเสด็จพ่อจะไม่มาจึงได้มาก่อนเพคะ ปรากฏว่าพอมาถึงก็ถูกเสด็จอาลากไปต้อนรับแขกสตรีเลย เสด็จพ่อมาแล้วหยุนชางก็ไม่รู้"

จักรพรรดิหนิงเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเขาได้ยินเช่นนี้และมองไปที่จิ้งอ๋องซึ่งใบหน้าดูอ่อนโยนลงตั้งแต่หยุนชางเข้ามาที่อยู่ด้านข้าง "หือ?" จิ้งอ๋องยิ้มด้วยความเขินอายเล็กน้อย "แต่ก่อนวันเกิดของหม่อมฉันมักผ่านไปยามอยู่ในค่ายทหาร ทุกคนเพียงกินเนื้อและดื่มเหล้ากันแล้วก็ผ่านไป ปีนี้หม่อมฉันอยู่ในเมืองหลวง ไม่รู้ว่าการเลี้ยงวันเกิดนั้นจะยุ่งยากขนาดนี้จึงเตรียมตัวได้ไม่ดีเท่าไรนัก"