บทที่ 216 จักรพรรดิหนิงออกพระราชโองการกำหนดฤกษ์สมรส

หลังจากหยุนชางกลับมายังตำหนักชิงซินก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย เมื่อกี้นางทำอะไรลงไป นางอยากจะแต่งงานจนตัวสั่นอย่างนั้นหรือ? แล้วยังเลือกวันที่เหมาะกับการแต่งงานเป็นพิเศษอีกด้วย ทั้งยังเพียงเดือนหน้าเท่านั้น ตอนนี้เป็นวันที่หกของเดือนแล้วและวันที่หกของเดือนถัดไปก็เป็นเพียงแค่เดือนเดียว

"องค์หญิง ท่านจะแต่งงานจริงหรือ?" เฉี่ยนอินจ้องมองหยุนชางอย่างเหม่อลอยและแฝงแววไม่อยากเชื่อเล็กน้อย แม้ว่านางจะคิดเสมอว่าจิ้งอ๋องจะเป็นสามีที่ดี แม้ว่าทุกวันนี้ความสัมพันธ์ของจิ้งอ๋องและองค์หญิงดูเหมือนจะพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว แต่นางก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าองค์หญิงจะแต่งงานกับจิ้งอ๋องแล้ว

หยุนชางพยักหน้าช้าๆ และถอนหายใจ

สายตาของฉินยีฉายแววไม่เห็นด้วยเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เพียงช่วยหยุนชางถอดเสื้อคลุมออกอย่างเงียบๆ และหยิบชาที่นางกำนัลส่งมาจัดไว้แล้วยืนอยู่ด้านข้าง

หยุนชางหันมามองนางด้วยสายตาจนปัญญา "ฉินยี เจ้าคิดว่าข้าไม่ควรแต่งงานอย่างรวดเร็วเช่นนี้ใช่ไหม?" ก่อนที่ฉินยีจะตอบ นางก็ถอนหายใจอีกครั้ง "แต่ข้าไม่มีทางเลือก"

นางได้เกิดใหม่ในชาตินี้เพื่อแก้แค้น แต่ถ้าหากนางไม่แต่งงานกับจิ้งอ๋อง การเตรียมการก่อนหน้านี้ของนางก็จะสูญเปล่าและยังจะถูกสงสัยอีกด้วย หากจะโทษก็ต้องโทษตัวนางเองที่นางไม่อดทนพอ นางแกล้งป่วยและแกล้งทำตัวอ่อนแอมานานขนาดนั้นแต่กลับพลาดไปได้

หยุนชางหัวเราะอย่างขมขื่น นี่คงเป็นกรรมตามสนองของนาง แต่ก็ไม่เป็นไร อย่างไรนางก็ต้องแต่งงานกับใครสักคน โชคดีที่ในชีวิตนี้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่โม่จิ้งหรานที่นางต้องแต่งงานด้วยและนั่นก็หมายความว่าการดิ้นรนของนางในชาตินี้ได้ผล

เพียงแต่นางก็จะไม่ปล่อยโม่จิ้งหรานไปเช่นกัน นางไม่อาจลืมได้ว่าเขาเป็นคนที่โยนเหิงเอ๋อร์ลงพื้นด้วยตนเอง เหิงเอ๋อร์ยังเล็กนัก เขาคงจะเจ็บมาก

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ในใจนางก็รู้สึกถูกเข็มแทงลงไปทีละเล่ม

"องค์หญิง ชุดแต่งงานขององค์หญิงหม่อมฉันไปเอามาแล้วเพคะ นายท่านใส่ใจรายละเอียดยิ่งนัก แม้แต่ชุดแต่งงานของเจ้าบ่าวก็เตรียมไว้แล้ว ชุดแต่งงานนี้เดิมปักโดยนายท่านตั้งแต่ยังไม่ได้ออกเรือน แต่ต่อมา... ไม่ได้ใช้ ดังนั้นนายท่านจึงทำชุดเจ้าบ่าวอีกชุดหนึ่ง โดยบอกว่าไม่ว่าเขาจะเกิดมาเป็นองค์ชายน้อยหรือองค์หญิงน้อย ก็จะสามารถใช้มันได้" ฉินยีหยิบชุดแต่งงานสีแดงขึ้นมาจากกล่องที่ดูเก่าแก่และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "นายท่านเก็บชุดนี้ไว้อย่างดี นานหลายปีขนาดนี้แล้วยังดูเหมือนชุดใหม่อยู่เลย"

หยุนชางยิ้มบางๆ และยกมือขึ้นเพื่อสัมผัสลายหงส์บนชุดแต่งงาน แล้วจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ฝีมือปักผ้าของเสด็จแม่ดีมากเลย ไม่เหมือนข้าพอหยิบเข็มขึ้นมา ด้ายพวกนี้ก็ยุ่งเหยิงพันกันจนกลายเป็นเงื่อนตายไปเสียหมด" พูดแล้วนางก็หันไปมองดูเสื้อผ้าอีกชิ้นในกล่อง เสื้อผ้าดูเรียบๆ มีเพียงลายเมฆมงคลเพียงไม่กี่ดอกที่ปักด้วยดิ้นทองที่ชายเสื้อ

"ชิ้นนี้... ส่งไปที่จวนจิ้งอ๋อง อย่างช้าในวันพรุ่งนี้ เสด็จพ่อต้องส่งขันทีเจิ้งไปประกาศพระราชโองการที่จวนจิ้งอ๋องแน่ ตอนนั้นเจ้าก็นำมันไปด้วยก็แล้วกัน" หยุนชางถอนหายใจอีกครั้งแล้วนอนเอนกายลงบนเบาะนุ่ม ดวงตาของนางก้มลงมองชุดแต่งงานในมือของและรอยยิ้มอันขมขื่นก็ปรากฏขึ้น บางทีนางยังไม่ทันได้แต่งงานจิ้งอ๋องก็คงไม่โปรดนางแล้ว รสชาติของการถูกบังคับให้แต่งงานนี้เกรงว่าจิ้งอ๋องคงจะรู้สึกไม่ดีนัก เกรงว่าเขาคงเกลียดพ่อของนางและก็คงเกลียดนางด้วย

"เพคะ อีกสักครู่หม่อมฉันจะไปพบขันทีเจิ้งและบอกเขาว่าหากจะไปส่งราชโองการที่จวนจิ้งอ๋องให้ตามหม่อมฉันไปด้วย" ฉินยีตอบเบาๆ.

หยุนชางหลับตาลงและนอนหลับไปพร้อมชุดแต่งงานในอ้อมกอด

เมื่อนางตื่นขึ้น ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว ในห้องจุดเพียงตะเกียงหนึ่งเท่านั้น แสงสลัวนั้นทำให้ตำหนักดูนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย ทันทีที่หยุนชางขยับ นางก็ได้ยินเสียงอ่อนโยนของเฉี่ยนอินดังแว่วมา "องค์หญิงตื่นแล้วหรือเพคะ?"