บทที่ 218 ชำระหนี้เเค้น (๒)

หัวจิ้งได้ยินคำพูดเช่นนั้นก็ตกใจ นางมองไปที่หยุนชางแต่กลับถูกความเกลียดชังในสายตาของหยุนชางทำให้ตกใจ อย่างไรก็ตามสมองของนางก็ยังฉลาดเฉลียวอยู่ "เป็นเจ้าใช่ไหม? เจ้าใส่ร้ายข้าว่าวางยาพิษลูกพี่ลูกน้องตัวเอง ตอนที่งานล่าสัตว์ในวันนั้น เจ้าคือคนที่ทำร้ายข้า ในวังเมื่อไม่กี่วันก่อนก็เป็นเจ้าเช่นกัน..."

หยุนชางหรี่ตาเรียวยาวของนางลง ในดวงตามีแววเยาะเย้ยปรากฏชัดเจน "เสด็จพี่พูดอะไรกัน? ทำไมชางเอ๋อร์ฟังไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว? เสด็จพี่ ชางเอ๋อร์อยากถามมาโดยตลอดว่าพ่อของเด็กในท้องของเสด็จพี่คือใคร? ข้าออกไปเดินเล่นเมื่อไม่กี่วันก่อน แม้แต่ในโรงน้ำชาก็ได้ยินผู้คนมากมายกำลังถกเรื่องนี้กันอยู่ บางคนก็เริ่มพนันกันว่าใครเป็นพ่อของเด็กที่เสด็จพี่เพิ่งแท้งไป ข้าวางเดิมพันข้างองค์ชายสามแห่งแคว้นเย้หลางชางเจียชิงซูไปห้าร้อยตำลึง ไม่รู้ว่าจะชนะหรือไม่? เกรงว่าเรื่องนี้คงมีเพียงเสด็จพี่เท่านั้นที่รู้ แต่ก็เป็นไปได้เหมือนกันที่เสด็จพี่อาจจะไม่รู้..."

หัวจิ้งถลึงตามองจนตาแทบจะหลุดออกจากเบ้า ในใจนางโกรธจนถึงขีดสุด จึงหยิบโคมไฟข้างกายเขวี้ยงใส่หยุนชาง

"ฮ่าฮ่าฮ่า..." หยุนชางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างสะใจ "จริงสิเสด็จพี่ วันนั้นองค์ชายสามแห่งแคว้นเย้หลางบอกเสด็จพ่อว่าเขาเต็มใจจะรับผิดชอบท่าน แต่เสด็จพ่อไม่เห็นด้วย ข้าลองเดาจากความหมายของเสด็จพ่อดูแล้วคิดว่าเสด็จพ่อคงจะไม่ยอมให้ท่านแต่งงานกับชางเจียชิงซูแน่ ด้วยชื่อเสียงของเสด็จในตอนนี้ หากไม่แต่งงานไปยังแคว้นเย้หลาง ไม่รู้เลยว่าจะยังมีใครเต็มใจแต่งงานกับท่านหรือไม่ เสด็จพี่อยากรู้ไหมว่าทำไมเสด็จพ่อจึงไม่เห็นด้วย?"

เส้นเลือดสีเขียวบนหน้าผากของหัวจิ้งกระตุกเล็กน้อย นางกัดฟันและพูดว่า "เจ้าไสหัวไปเดี๋ยวนี้!"

หยุนชางส่ายหน้า หน้าตาของนางยิ่งเบิกบานยิ่งขึ้นไปอีก "อืม ชางเอ๋อร์บอกเสด็จพี่ก็แล้วกัน เป็นเพราะว่าเสด็จแม่และอัครมหาเสนาบดีต่างก็ไม่ยอมอย่างไรเล่า หากเสด็จพี่แต่งงานกับชางเจียชิงซู เช่นนั้นทุกคนในเมืองหลวงก็จะรู้ว่าองค์หญิงหัวจิ้งที่เป็นหม้ายใหม่ทนเหงาไม่ไหวจึงได้ไปยั่วยวนองค์ชายสามแห่งแคว้นเย้หลาง นอกจากนี้ตอนนั้นแคว้นเย้หลางยังทำสงครามกับแคว้นหนิงอยู่เลย เสด็จพี่นี่เรียกว่าอะไรน้า เรียกว่ากบฏ ท่านว่าฮองเฮาและอัครมหาเสนาบดีจะอยากได้องค์หญิงที่ทรยศอย่างนั้นหรือ?"

ดวงตาของหัวจิ้งแดงก่ำ นางพุ่งมาที่หยุนชางอย่างรวดเร็ว หยุนชางจะปล่อยให้นางเข้ามาใกล้ได้อย่างไร เพียงหลบนิดเดียวก็หลบพ้นแล้ว หัวจิ้งไม่อาจหยุดฝีเท้าได้ในทันทีนางจึงไปชนแจกันที่อยู่ด้านข้าง เมื่อเสียงแจกันแตกในห้องดังขึ้น หัวจิ้งก็ล้มลงกับพื้น

หยุนชางยิ้มจนตาหยีและเดินเข้าไปหาหัวจิ้ง นางโน้มตัวลงมองหัวจิ้ง "เสด็จพี่ต้องระวังนะเพคะ ไม่แน่ว่าล้มคราวนี้อาจจะแท้งลูกอีกคนก็เป็นได้"

"หนิงหยุนชาง!" หัวจิ้งเงยหน้าขึ้นมองดูนาง ในดวงตามีรังสีแห่งความอาฆาตอย่างปิดไม่มิด "เจ้าเชื่อหรือไม่ ข้าจะให้ท่านตาฆ่าเจ้า หนิงหัวจิ้งคนนี้จะให้เจ้าตายโดยไม่มีที่ฝังร่างอย่างแน่นอน"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... " หยุนชางราวกับได้ฟังเรื่องที่ตลกที่สุดในโลก นางหรี่ตามองหัวจิ้งแล้วพูดว่า "เสด็จพี่ ท่านช่างไร้เดียงสานัก รู้หรือไม่ว่าข้าจะแต่งงานกับจิ้งอ๋องในวันที่หกของเดือนหน้า ตอนนี้ข้าไม่เพียงเป็นองค์หญิงแต่ยังเป็นผู้ที่จะเป็นพระชายาของจิ้งอ๋อง เจ้าคิดว่าท่านมหาเสนาบดีจะกล้าทำอะไรข้าในเวลานี้หรือ?"

หนิงหัวจิ้งถ่มน้ำลายใส่หยุนชาง "เจ้าคิดว่าเจ้าจะมีโอกาสได้แต่งงานกับจิ้งอ๋องหรือ? ข้าจะบอกให้ ไม่เพียงแต่เจ้า แม้แต่จิ้งอ๋องก็คงจะอยู่ได้อีกไม่นานหรอก ในเมื่อเจ้ากับเขารักกันมากก็ไปลงนรกเป็นผีคู่รักเสียเถอะ"

หยุนชางยกมือขึ้นสัมผัสน้ำลายบนใบหน้าอย่างเฉยเมยแล้วยิ้มเล็กน้อย "งั้นหรือ? ในเมื่อเสด็จพี่มั่นใจเช่นนี้ ถึงเวลานั้นคอยดูก็แล้วกันว่าใครจะอยู่ใครจะไป"

นางกล่าวพลางยืนขึ้นและหมุนตัวออกจากห้องไป