บทที่ 227 ฮวากั๋วกงมาเยือน

หยุนชางรู้สึกเพียงแค่ว่านอนหลับครั้งนี้ไม่สนิท นางรู้สึกว่ามีคนมาบีบไหล่นางอยู่เสมอ และรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก แต่นางไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้ ราวกับว่านางนั้นมีเรื่องบางอย่างที่สำคัญมาก และต้องการจะตื่นมา แต่นางใช้ความพยายามอย่างมากที่สุด แต่ไม่สามารถลืมตาได้ ความรู้สึกเช่นนี้เคยเกิดเมื่อตอนที่นางให้กำเนิดเหิงเอ๋อร์ เหิงเอ๋อร์เกิดก่อนกำหนด เมื่อตอนที่นางให้กำเนิดเหิงเอ๋อร์ นางรู้สึกราวกับว่าตนนั้นได้ผ่านประตูนรกมาแล้ว

"องค์หญิง องค์หญิง…" หยุนชางได้ยินคนเรียกตัวเองอย่างแผ่วเบา และหลังจากนั้นครู่หนึ่ง ดูเหมือนมีใครบางคนเข้ามากอดตนไว้ แล้วป้อนอะไรยางอย่างเข้ามาในปากของตน "ตามหมอมาให้เร็วกว่านี้! ขี่ม้าข้าไป"

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความกังวลเล็กน้อย ทำให้หยุนชางแทบจะร้องไห้ออกมา นี่คือใคร? โมจิ้งหรานหรือ?

หยุนชางครุ่นคิด และรู้สึกหนักหัวเล็กน้อย ดังนั้นนางจึงหลับไปอีกครั้ง นางที่กำลังหลับใหลนั้นไม่ทราบว่าอาการบาดเจ็บครั้งนี้ของนาง ทำให้จิ้งอ๋องโกรธเคืองอย่างมาก ทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการบาดเจ็บของนาง ทั้งมหาเสนาบดีหลี่ เซี่ยโหจิ้ง ทุกคนกำลังจะเจอศึกที่หนักหน่วง

หยุนชางตื่นขึ้นอีกทีในหกวันต่อมา ทันทีที่นางลืมตาขึ้น นางก็รู้สึกว่าร่างกายกำลังจะแหลกเป็นชิ้นๆ นางเอ่ยปากและได้ยินเสียงของเฉี่ยนอินดังขึ้น "องค์หญิงเพคะ องค์หญิง เป็นอย่างไรบ้างหรือเพคะ? ฟื้นแล้วหรือเพคะ? องค์หญิงรู้สึกดีขึ้นหรือไม่เพคะ? กระหายน้ำหรือไม่? หิวหรือไม่เพคะ?"

หยุนชางได้ยินคำถามยาวเหยียดเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แต่ก่อนที่นางจะหัวเราะออกมา นางก็แทบจะเป็นลมไปเพราะความเจ็บปวดที่อกของนาง

"องค์หญิงอย่าขยับ อย่าพูดเพคะ หมอหลวงกล่าวว่าอาการขององค์หญิงสาหัสอย่างมากเพคะ หม่อมฉันจะไปทูลท่านอ๋องเพคะ สองสามวันมานี้ท่านอ๋องได้เฝ้าองค์หญิงทุกวัน และท่านแทบจะไม่ได้พักผ่อนเพคะ แต่เมื่อสักครู่นั้นมีเรื่องด่วนจึงถูกเรียกตัวไปที่ห้องหนังสือเพคะ องค์หญิงอย่าขยับนะเพคะ หม่อมฉันจะไปตามท่านอ๋องเดี๋ยวนี้เลยค่ะ" กล่าวจบนางก็รีบวิ่งออกไปอย่างเร่งรีบ

หยุนชางอยากจะหัวเราะอีกครั้ง เมื่อสักครู่นั้นถามคนมาตั้งแต่ ตนยังไม่ทันได้ตอบคำถาม นางก็วิ่งออกไปอย่างเร่งรีบ

แต่ในใจก็นึกถึงสิ่งที่เฉี่ยนอินกล่าวมาเมื่อสักครู่นี้ เขาเฝ้าอยู่เคียงข้างตนตลอดเวลาเลยหรือ?

หยุนชางครุ่นคิดแล้วจึงตระหนักได้ว่า นี่ไม่ใช่ตำหนักชิงซินของนาง เหมือนเป็นจวนจิ้งอ๋องเสียมากกว่า

ตนหมดสติไปนานแค่ไหนหรือ? หยุนชางอมยิ้มเล็กน้อย แต่โชคดีที่นางยังมีชีวิตอยู่ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

ไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังมา หยุนชางเงยหน้าและเห็นใบหน้าของจิ้งอ๋องอยู่ตรงหน้าตน หยุนชางผงะเล็กน้อย ดูเหมือนสีหน้าของเขาจะเศร้าหมองลงอย่างมาก หยุนชางก้มหน้าลงและครุ่นคิด ดวงตาของเขาเย็นชาเล็กน้อย กำลังคิดจะดุว่าตนอย่างแน่นอน

"ตื่นแล้วก็ดีแล้ว มีกระไรที่อยากเสวยหรือไม่? เจ้าไม่ได้เสวยกระยาหารมาสองสามวันแล้ว คงจะหิวอย่างแน่นอน" จากนั้นเขาก็หันหน้าไปมองเฉี่ยนอิน "ไปต้องโจ๊กซุปไก่ให้องค์หญิงหน่อยเถอะ รีดน้ำมันออกเยอะๆ"

ดวงตาของเฉี่ยนอินล่อกแล่กอย่างเจ้าเล่ห์ นางตอบรับและถอยลงไป จากนั้นจิ้งอ๋องก็นั่งที่ข้างเตียง เอามือลูปศีรษะของหยุนชางแล้วกล่าวว่า "ข้าและเสด็จพ่อของเจ้าได้วางเพลิงเผาภูเขากิเลนจนหมดสิ้นแล้ว เหล่าทหารยอดฝีมือของแคว้นเซี่ยเสียชีวิตไปสองหมื่นกว่าคน และจับกุมไว้มากกว่าสี่หมื่นคน ทหารเฝ้าเมืองของเมืองหลวงก็ถูกเปลี่ยนไปหมดแล้ว รับรองว่าคนแคว้นเซี่ยไม่มีใครสามารถเข้าได้อย่างแน่นอน ตอนนี้ที่จวนมหาเสนาบดีนั้นยุ่งเหยิงอย่างมาก เพราะได้พบหลักฐานการขายอาวุธให้กับแคว้นเซี่ยในบ้านของลูกชายคนที่สองของมหาเสนาบดีหลี่"

หยุนชางฟังอย่างตกตะลึง ทำไมรู้สึกว่าตนหลับไปแค่ครู่เดียว และเมื่อตื่นมาโลกนี้เปลี่ยนไปอย่างมากจนตนแทบจะไม่รู้จักแล้ว

"ข้าสลบไปกี่วันแล้วเพคะ?" หยุนชางกะพริบตา น้ำเสียงของนางแหบแห้งเป็นอย่างมาก

จิ้งอ๋องช่วยจัดผ้าห่มให้นาง "หกวัน อีกสี่วันเป็นงานอภิเษกของเรา"

ว่าอย่างไรนะ? หยุนชางตกตะลึง อะไรนะ? อีกสี่วันหรือ? หยุนชางไม่ต้องถามก็ทราบดีว่าตอนนี้ตนเป็นเช่นนี้ คงต้องพักฟื้นสักเดือนสองเดือน หากคิดจะยืนขึ้นได้ก็คงต้องใช้เวลาครึ่งเดือนกว่าๆ เช่นนี้จะให้นางอภิเษกอย่างไร? แต่งงานแบบนี้ได้ยังไง?

จิ้งอ๋องยิ้มออกมา หยุนชางตะลึงอย่างห้ามไม่ได้ เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าในแววตาของจิ้งอ๋องนั้นมีความชั่วร้ายของคนที่ได้ฉวยโอกาส?