บทที่ 255 ตาต่อตา ฟันต่อฟัน (๑)

วังชีอู๋ก็เต็มไปด้วยความโกลาหลเช่นกัน

"ฮองเฮาเพคะ ท่านอัครมหาเสนาบดีสั่งว่าให้ท่านนำเหล่านางสนมไปขังรวมกันที่ตำหนักจินหลวนเพคะ" ผู้พูดคือเหวินสี่ซึ่งเป็นข้ารับใช้ข้างกายของฮองเฮา เมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว อัครมหาเสนาบดีบอกว่าเหวินสี่จะเป็นผู้นำคำสั่งของตนมาบอกนางและบอกว่าเหวินสี่จะปกป้องนาง

ฮองเฮาผงะไปเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้นมองเหวินสี่ "เกิดอะไรขึ้นหรือ? ฝ่าบาทกลับเมืองหลวงมาแล้วหรือ?"

เหวินสี่ก้มศีรษะลง "หม่อมฉันไม่รู้เพคะ"

"ต้องเป็นเพราะฝ่าบาทกลับมาแล้วแน่" ฮองเฮามองกระจกสำริด ภาพผู้หญิงข้างในนั้นดูหรูหราสง่างาม สวมชุดหงส์เก้าหาง มงกุฎหงส์ส่องประกายบนศีรษะของนาง แต่แววตากลับตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด พ่อของนางต้องการก่อกบฏ... นางกลับไม่มีทางเลือก... แต่ว่าฝ่าบาท ไม่ว่าเขาจะไม่ดีต่อตนเองอย่างไรหรือถึงแม้เขาจะมีเพียงผู้หญิงคนนั้นในหัวใจของเขา อย่างไรเขาก็ยังเป็นสามีของนาง

"ฮองเฮาเพคะ..."

เสียงของเหวินสี่ดังขึ้น ฮองเฮาได้ยินแล้วก็อดหัวเราะออกมาเบาๆไม่ได้ "ฮองเฮา?" หากวันนี้นางก้าวเท้าออกไปอีกก้าว ไม่ว่าสุดท้ายจะแพ้หรือชนะ นางก็ไม่อาจเป็นฮองเฮาได้อีกต่อไป ตำแหน่งนี้นางรอคอยมานานมากและดำรงอยู่ในตำแหน่งนี้มานานด้วยเช่นกัน ต่อไปมันคงจะไม่มีวันเป็นของนางอีก

"ท่านพี่..." เสียงของหลี่ฝูยีดังมาจากด้านนอก ดวงตาของฮองเฮาเย็นเยียบ เมื่อนางเดินออกไปก็เห็นหลี่ฝูยียืนอยู่ในห้องโถงด้านนอกมองมายังนางด้วยรอยยิ้ม "ท่านพี่ ท่านพ่อขอให้ท่านพี่ไปนำนางสนมทั้งหมดไปที่ตำหนักจินหลวน หรือว่าท่านพี่ไม่ได้รับข้อความหรือ? ทำไม..."

ฮองเฮามองหลี่ฝูยีอย่างเย็นชา "ข้ามีความคิดของตัวเอง ในวันนั้นข้าคิดว่าท่านพ่อส่งเจ้าเข้ามาเพื่อทำให้ตระกูลหลี่ได้รับความโปรดปรานอีกครั้งและข้าก็ยังสงสัยว่าทำไมเจ้าเข้าวังมาแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเจ้าไม่คิดที่จะต่อสู้แย่งชิงความโปรดปรานเลยสักนิด ทั้งวันเอาแต่อยู่เป็นเพื่อนยายแก่นั่นสวดมนต์กินมังสวิรัติอยู่ที่ตำหนักฉางชุน และยังคิดว่าข้าควรจะช่วยค้ำจุนเจ้าบ้าง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจุดประสงค์ในการวังของเจ้ากลับไม่ได้อยู่ที่นี่เลย"

หลี่ฝูยียิ้มพร้อมแววชมเชยในดวงตาของนาง "ท่านพี่ล้อเล่นแล้ว ฝ่าบาทเป็นคนของท่านพี่ แม้ว่าฝูยีจะยังเด็กและโง่เขลา แต่ก็รู้ว่าไม่ควรแย่งของของท่านพี่ แต่ดูแล้วท่านพี่ดูเหมือนจะไม่ชอบฝูยีเลยสักนิด หรือว่าท่านพี่จะอาลัยอาวรณ์ตำแหน่งฮองเฮานี้? แต่ก็ใช่ ท่านพี่กับฝ่าบาทเป็นสามีภรรยามากว่ายี่สิบปีแล้วย่อมต้องมีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นเป็นเรื่องธรรมดา"

"เงียบซะ" นัยน์ตาของฮองเฮาแข็งกร้าวขึ้น "เจ้ามาที่นี่เพื่อเสียดสีข้าหรือ?"

หลี่ฝูยียิ้มเล็กน้อยแล้วส่ายหัว "ข้าแค่อยากมาบอกท่านพี่สักหน่อยว่าที่วังเฟิ่งไหลข้าได้แฝงคนไปคนหนึ่ง ข้าให้นางหาโอกาสลอบสังหารจิ่นเฟยและลูกที่เพิ่งเกิดของนาง หากสำเร็จก็ถือได้ว่าเป็นการช่วยท่านพี่กำจัดความเกลียดชังในใจ หากทุกอย่างล้มเหลว นางก็จะบอกจิ่นเฟยและฝ่าบาทว่าเป็นท่านพี่ที่ต้องการให้พวกเขาตาย"

"หลี่ฝูยี!" ฮองเฮาตะโกนด้วยโทสะ "ข้าประเมินเจ้าต่ำไปจริงๆ แล้วข้าก็ลืมไปว่าสิ่งที่เจ้าถนัดที่สุดก็คือการเล่นละคร เหมือนกับมารดาผู้ให้กำเนิดที่ต่ำต้อยของเจ้าไม่มีผิด!"

หลี่ฝูยีผงะไป แต่นางก็ยังหัวเราะออกมาเสียงดัง "ท่านพี่จะโมโหเช่นนี้ไปทำไมกันเล่า นี่ก็เป็นคำสั่งของท่านพ่อเช่นกัน ท่านพ่อบอกว่าท่านพี่นั้นให้ความสำคัญกับความรักเป็นที่สุด หากเรื่องถึงที่สุดแล้วแต่ท่านพี่กลับจะกลับใจนั่นย่อมไม่ดีแน่ ท่านดูเองเถิดว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ดีเท่าไหร่นัก เกรงว่าฝ่าบาทคงจะเกลียดชังท่านอย่างสุดซึ้งไปเสียแล้ว ถึงแม้ว่าท่านพี่จะไม่ได้ทำอะไรเลย พระองค์จะไม่ทรงละเว้นท่านพี่อย่างแน่นอน นอกจากนี้ องค์หญิงหัวจิ้งยังถูกองค์หญิงหยุนชางทำร้ายเสียจนย่ำแย่ ไม่รู้ว่านางจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่..."

"พอแล้ว! ออกไปซะ!" ฮองเฮาชี้ไปที่หลี่ฝูยีด้วยหน้าตาบิดเบี้ยว

หลี่ฝูยียืนขึ้นและกล่าวว่า "เช่นนั้นข้าจะออกไปก่อน ท่านพี่ต้องจำไว้ให้ดีว่าอย่าทำให้ท่านพ่อต้องผิดหวัง"

ฮองเฮามองหลี่ฝูยีเดินออกจากตำหนักไป เงาร่างของนางค่อยๆ เลือนหายไปกับความมืดยามวิกาล นางทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ สีหน้าเหม่อลอยราวกับว่าถูกควักหัวใจออกมาจนว่างเปล่า

"ฮองเฮาเพคะ..." เหวินสี่เอ่ยขึ้นอีกครั้ง