บทที่ 268 เยี่ยมไข้

หยุนชางเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าเสี้ยวเล็กๆ ของดวงจันทร์หายไป เพราะเดิมทีเป็นพระจันทร์เต็มดวง แม้ว่าจะเป็นเพียงเสี้ยวเล็กๆ แต่ก็สามารถเห็นได้อย่างชัดเจน

หยุนชางยกมุมปากขึ้นยิ้มและหัวเราะเบาๆ โชคดีที่นางไม่ได้จำเหตุการณ์ในชาติก่อนผิดไป

อย่างไรก็ตาม หยุนชางไม่รู้ว่าจิ้งอ๋องเฝ้ามองนางอยู่ตลอดเวลา หยุนชางในตอนนี้ช่างงดงามยิ่งนัก เพียงแต่ความข้องใจในใจของเขากลับยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่ได้เชื่อในคำทำนายหรืออะไรเหล่านั้น เหตุใดหยุนชางจึงรู้ว่าวันนี้จะมีจันทรุปราคาได้

ดวงจันทร์ถูกเงามืดกลืนกินไปทีละเล็กละน้อยและค่อยๆ หายไปในท้องฟ้ายามค่ำคืน

หยุนชางเงยหน้าขึ้นมองจักรพรรดิหนิงและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "น้องชายก็เกือบจะหายเป็นปกติแล้ว พรุ่งนี้ให้คนเอาของในตำหนักออกมาเผาเสียแล้วเราจะได้ออกไปเสียที"

จักรพรรดิหนิงพยักหน้า "ถึงเวลาแล้ว"

เมื่อจิ่นเฟยกลับออกมาอีกครั้ง พระจันทร์ก็กลับมาปรากฏอยู่บนท้องฟ้าแล้ว นางให้คนนำเหล้ามา พวกเขาทั้งสี่คุยกันพลางดื่มเหล้าจนถึงยามจื่อจึงได้แยกย้ายกลับตำหนักของตนเอง

หยุนชางเมาเล็กน้อย นางยิ้มอยู่ตลอดเวลา แต่ดวงตาของนางเริ่มมัวลง จิ้งอ๋องมองท่าทางของนางแล้วก็รู้สึกว่าตลกเป็นที่สุด เขาช่วยพยุงนางไปที่เตียงและประคองให้นางพิงหัวเตียงแล้วจึงสั่งให้คนไปทำน้ำแกงสร่างเมามา เมื่อกลับเข้ามาก็เห็นว่าหยุนชางนอนหลับไปแล้ว

จิ้งอ๋องหัวเราะออกมา เขานั่งบนขอบเตียงและมองร่างคนบนเตียงอยู่นานด้วยแววตาเสน่หาโดยไม่รู้ตัว

"ท่านอ๋อง น้ำแกงสร่างเมามาแล้วเพคะ" เสียงเคาะประตูปลุกให้จิ้งอ๋องตื่นจากภวังค์ จิ้งอ๋องรีบลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ประตู "เอามาให้ข้าเถอะ"

เขายกน้ำแกงสร่างเมาเข้ามา คนที่ควรจะดื่มกลับหลับไปเสียแล้ว เขายิ้มพลางถอนหายใจแล้วเงยหน้าขึ้นดื่มมัน

เมื่อหยุนชางตื่นขึ้น นางก็รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย นางพลิกตัวไปบนเตียงและรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ มีคนอยู่ข้างนาง หยุนชางลืมตาขึ้นทันที แล้วจึงเห็นดวงตาที่แฝงรอยยิ้มคู่หนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้านาง

หยุนชางตกตะลึงอยู่นานก่อนจะนึกได้ว่าคนผู้นี้เป็นใคร หลังจากได้สติแล้วนางก็ลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดออกมาและหลับตาลงช้าๆ นางรู้สึกได้ว่าคนข้างกายผู้นั้นก็ลุกขึ้นนั่งเช่นกัน ก่อนที่หยุนชางจะลืมตาขึ้น นางก็ได้ยินเสียงแหบพร่าเสียงหนึ่งดังขึ้น "เป็นอะไรไป? ปวดหัวหรือ?"

หยุนชางพยักหน้าและถอนหายใจ "ข้าคอไม่แข็ง ไม่ควรดื่มมากเกินไป"

คนข้างนางหัวเราะเบาๆ หยุนชางรู้สึกว่ามีมือหนึ่งกดลงที่ขมับของนาง นางตกใจจนเกือบสะดุ้ง แต่ก็รู้ว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายอันใด เมื่อนางกำลังจะเอ่ยปากถามก็รับรู้ได้ว่ามือนั้นกำลังนวดให้นางเบาๆ

หยุนชางอึ้งไป หรือว่าเขาต้องการช่วยบรรเทาอาการปวดศีรษะของนาง ในขณะที่กำลังคิดเช่นนี้นางก็ได้ยินเสียงของจิ้งอ๋องกล่าวว่า "เดิมเมื่อวานข้าอยากจะให้เจ้าดื่มน้ำแกงสร่างเมาแล้วค่อยนอน เช่นนั้นก็คงไม่ตื่นมาแล้วปวดหัวมากเช่นนี้ แต่เมื่อน้ำแกงมาถึงเจ้าก็หลับไปเสียแล้ว ข้าเห็นว่าเจ้าหลับลึกจึงไม่ได้ปลุกเจ้า"

หยุนชางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะคิกคัก "ท่าทางตอนเมาของหม่อมฉันคงไม่แย่นัก เมาแล้วก็ห่มผ้านอน"

"ข้าจะจำไว้ว่าเจ้าดื่มไม่เป็น หากคออ่อนเช่นนี้คราวหน้าก็ควรดื่มให้น้อยลงหน่อย อย่างไรมันก็ไม่ใช่ของดีนัก" จิ้งอ๋องพูดเบาๆ และนวดให้นางอยู่ชั่วครู่แล้วจึงถามว่า "ดีขึ้นไหม?"

เมื่อหยุนชางลืมตาขึ้นก็รู้สึกว่าไม่ได้เห็นทั้งห้องส่ายไปส่ายมาเหมือนเมื่อครู่จึงพยักหน้า กำลังจะบอกให้จิ้งอ๋องหยุดมือ แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงร่าเริงของเฉี่ยนอินก็ดังแว่วมาจากด้านนอก "องค์หญิง เจ้าหญิง หม่อมฉันมาแล้ว!"

จากนั้นใบหน้าของเฉี่ยนอินก็ปรากฏขึ้นที่ประตูตำหนักด้านใน เมื่อนางเห็นสถานการณ์บนเตียงแล้วก็หน้าแดงแล้วจึงรีบก้มศีรษะลงและพูดว่า "หม่อมฉันไม่เห็นอะไรสักนิดเลยเพคะ" พูดจบนางก็เดินออกไปอีกครั้ง

หยุนชางตกตะลึงแล้วจึงพบว่านางสวมเพียงแค่เสื้อคลุมชั้นในพิงอยู่ในอ้อมอกของจิ้งอ๋อง แม้ว่าจะไม่ได้พิงลงทั้งตัว แต่มือของเขาวางอยู่บนหน้าผากนางก็ดูเหมือนราวกับว่าเขากำลังกอดนางอยู่... ช่างล่อแหลมยิ่งนัก...

หยุนชางตกใจมาก นางรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว "ชางเอ๋อร์ไม่เป็นไรแล้ว ชางเอ๋อร์จะไปล้างหน้าก่อน" จากนั้นนางก็รีบตะโกนเรียกเฉี่ยนอินแล้วเดินเข้าห้องสรงไป...

จิ้งอ๋องมองไปที่มือเปล่าของเขาและรอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก หลังจากนั้นไม่นานเขาก็วางมือลงและสวมเสื้อผ้าอย่างช้าๆ

จนกระทั่งถึงเวลาอาหารเช้า หยุนชางยังคงหน้าแดงเล็กน้อย นางแอบบ่นกับตนเองว่าใช้ไม่ได้เลย ชาติก่อนก็เคยแต่งงานแล้วยังจะเขินอายเช่นนี้อีก

หลังอาหารเช้านางก็ให้ข้ารับใช้ในวังรวบรวมสิ่งของทั้งหมดในตำหนักทั้งหมดออกมาเผา ทุกคนอาบน้ำแต่งตัวอีกครั้งก่อนจะออกจากตำหนักไป จิ่นเฟยย้ายไปที่ตำหนักกานฉวนที่อยู่อีกด้านหนึ่ง ส่วนหยุนชางก็ย้ายไปที่ตำหนักเซวียนรั่ว

ทันทีที่จัดของเสร็จ หยุนชางก็อดใจรอที่จะออกจากวังไม่ไหว นางจากออกไปดูในเมือง เมื่อวานนางวางแผนการใหญ่ไว้ อย่างไรเสียตอนนี้ก็ต้องไปดูผลที่นางหว่านเมล็ดไว้เสียหน่อย

ดูเหมือนว่าจิ้งอ๋องจะเข้าใจในความคิดของนาง ดังนั้นเขาจึงให้องครักษ์จัดเตรียมรถไว้เรียบร้อยและรออยู่ด้านข้าง เมื่อหยุนชางออกจากวังมาก็พบว่ารถม้านั้นงดงามเป็นพิเศษ สี่ด้านของรถม้ามีพู่ประดับอยู่โดยรอบและมีแผ่นป้ายที่เขียนอักษร "จิ้ง"

หยุนชางหันไปมองจิ้งอ๋องที่มีสีหน้านิ่งเฉย มุมปากกระตุกเล็กน้อย เขาช่างรู้ทันความคิดของนางเป็นอย่างดี นางคิดเช่นนี้พลางให้เฉี่ยนอินช่วยพยุงนางขึ้นรถม้า จิ้งอ๋องก็แหวกม่านขึ้นรถเช่นกัน รถม้าแล่นตรงไปยังในเมือง ทันทีที่เข้าไปในเมือง หยุนชางก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาที่ดูเหมือนกำลังพูดคุยกันถึงจันทรุปราคาเมื่อวานอยู่