บทที่ 287 หลิ่วหยินเฟิง กุนซือแห่งแคว้นเซี่ย

"หันหน้ามา" คนด้านหลังเอ่ยเสียงเบาแต่แฝงไปด้วยแววที่ไม่อาจขัดได้

หยุนชางเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงหันกลับไป นางจึงได้เห็นใบหน้าของชายผู้นั้น เขาสวมชุดสีน้ำเงิน นั่งอยู่บนหลังม้า หน้าตาคมคาย มีกลิ่นอายของม้วนหนังสือ แต่แววตากลับเย็นชาและสีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ แต่กลับทำให้คนรู้สึกกดดันมาก เพียงมองแวบเดียวหยุนชางก็รู้ว่าคนผู้นี้คือหลิ่วหยินเฟิง กุนซือผู้โด่งดังแห่งแคว้นเซี่ย

หยุนชางคิดไม่ถึงว่านางจะพบเขาที่นี่ แต่นางก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอันไม่สมควรใดๆ มีเพียงความตกใจและความกังวลเท่านั้น เนื่องจากนางเหน็ดเหนื่อยมาหลายวัน สีหน้าของนางจึงดูซีดเซียวเล็กน้อย พอมีเค้าแววของลูกที่กังวลเรื่องมารดาป่วยอยู่บ้าง

ชายคนนั้นเห็นท่าทางของหยุนชางแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย ผ่านไปครู่ใหญ่จึงได้เอ่ยขึ้น เสียงของเขาเบาลงไปอีกทำให้ความน่าเกรงขามน้อยลงกว่าเมื่อครู่ไปบ้างเล็กน้อย

หยุนชางเหลือบมองเขาอย่างขลาดกลัวแล้วก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง "ข้อต่อของท่านแม่ไม่ค่อยดีนัก ตอนนี้นางแทบจากเตียงไม่ได้แล้ว..." หยุนชางกล่าวพร้อมนัยน์ตาเป็นกังวล

"แล้วทำไมข้าถึงเห็นว่าเจ้าไม่ได้เก็บหญ้าเจ็ดเซียนนั่น?" หลิ่วหยินเฟิงกวาดตามองหน้าหยุนชางและไปตกอยู่ที่มือของหยุนชางและเฉี่ยนอิน

"หญ้าเจ็ดเซียนที่ขึ้นตามผาหินจะมีสรรพคุณที่ดี ผาหินริมน้ำข้างหลังข้าก็มีอยู่หลายต้น เพียงแต่ข้าไม่รู้ว่าข้าจะเก็บมันอย่างไร จึงคิดหาวิธีที่ข้างลำธารอยู่พักหนึ่ง" หยุนชางเล่าอย่างสงบ โชคดีที่นางมาที่หุบเขาชิงเฟิงบ่อยมากในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา นางจึงคุ้นเคยกับพืชพรรณในหุบเขานี้เป็นอย่างดี เดิมหยุนชางก็วิชาแพทย์อยู่แล้ว เมื่อพูดเช่นนี้จึงทำให้หาพิรุธไม่พบ

หลิ่วหยินเฟิงจ้องมองไปที่ผาหินด้านหลังหยุนชาง จากนั้นก็มองมาที่หยุนชาง จากนั้นส่งสัญญาณให้ชายที่ถือดาบพาดคอหยุนชางลดดาบลง

"ไปช่วยคุณชายเก็บหญ้าเจ็ดเซียนนั้นลงมาเถอะ" หลิ่วหยินเฟิงกล่าวอย่างเรียบเฉย

หยุนชางได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "พี่ชายพูดจริงหรือ เช่นนั้นก็ลำรบกวนท่านแล้ว" นางพูดแล้วหันกลับไปมองผาหินอีกครั้งพร้อมมองชายชุดดำด้านข้างอย่างหวาดกลัวเล็กน้อย สุดท้ายก็กำหมัดแน่นและเอ่ยขึ้นว่า "พี่ชาย ต้นที่ใบสีเขียวแกมม่วงนั่นแหล่ะ รบกวน... พี่ชายแล้ว... "

ชายชุดดำไม่พูดอะไร คนหนึ่งกระโดดขึ้นไป หยุนชางผงะไปเล็กน้อย นางจ้องไปที่ชายชุดดำอย่างตกตะลึง เมื่อเห็นว่าชายชุดดำได้หยิบหญ้าเจ็ดเซียนบนผาหินแล้วจึงได้เผยรอยยิ้มออกมา

เมื่อชายชุดดำส่งหญ้าเจ็ดเซียนให้หยุนชาง หยุนชางก็รีบรับมาและหันไปขอบคุณหลิ่วหยินเฟิง "ขอบคุณ พี่ชาย"

หลิ่วหยินเฟิงสีหน้าไร้อารมณ์ ครู่ใหญ่จึงกล่าวว่า "เจ้าอาศัยอยู่ส่วนไหนของเมืองคังหยาง? ข้าจะให้พวกเขาไปส่งหญ้าเจ็ดเซียนนี้ ส่วนเจ้า ตามมาเป็นแขกของข้าเสียหน่อยก็แล้วกัน"

เมื่อครู่หยุนชางคิดว่าวิกฤตของวันนี้ได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าหลิ่วหยินเฟิงจะระวังตัวเช่นนี้ จึงจ้องไปที่หลิ่วหยินเฟิงอย่างตกตะลึงอยู่นาน บนหน้าของนางฉายแววลังเล นางมองไปที่หญ้าเจ็ดเซียนในมือแล้วจึงถอนหายใจออกมา "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็ขอน้อมรับไมตรีของท่านก็แล้วกัน แต่ข้าจำเป็นต้องเขียนจดหมายถึงท่านแม่ มิฉะนั้นเกรงว่านางอาจเป็นกังวล"

"เจ้ามีคำพูดใดก็ให้คนของข้านำไปก็ได้" หลิ่วหยินเฟิงสีหน้าราบเรียบ

หยุนชางกลับส่ายหัว "ข้าเป็นลูกคนเดียว เพราะท่านแม่สุขภาพไม่ดี ข้าจึงไม่ค่อยออกจากบ้านนัก หากเพียงนำแค่คำพูดไปเกรงว่านางจะเป็นห่วง ข้าจะเขียนจดหมายฉบับหนึ่งบอกนางว่าได้พบกับสหายเก่า จะไปอยู่กับเขาสองสามวัน ท่านแม่คงจะไม่สงสัยอะไร"

ม้าของหลิ่วหยินเฟิงพยศเล็กน้อย มันร้องสองสามครั้งและย่ำเท้าอยู่กับที่ หลิ่วหยินเฟิงดึงบังเหียนและพยักหน้า "เขียนจดหมายตามที่เจ้าว่าเถอะ" เขากล่าวพลางในคนที่อยู่ข้างหลังนำกระดาษและพู่กันออกมายื่นให้

หยุนชางเห็นว่าเขานำพู่กันและกระดาษมาด้วยก็รู้อยู่ในใจว่าเขาคงจะมาสำรวจภูมิประเทศด้วยเช่นกัน เกรงว่าเขาคงจะวาดแผนที่ของหุบเขาชิงเฟิงไว้อย่างละเอียดแล้ว ดูเหมือนว่าเขาคงคิดจะเข้ามาจากทางหุบเขาชิงเฟิงจริงๆ

หยุนชางคิดพลางยื่นหญ้าเจ็ดเซียนในมือให้ชายคนนั้น รับพู่กันและกระดาษมาเขียนจดหมายบอกว่านางได้พบกับสหายเก่าตอนมาเก็บสมุนไพร หลังจากที่ไม่ได้เจอกันนานมากจึงตัดสินใจที่จะอยู่กับเขาสักสองสามวันและประโยคง่ายๆ อีกสองสามประโยค เมื่อลงชื่อว่าเซียวหยุนแล้ว นางก็คืนพู่กันและกระดาษให้กับลูกน้องของหลิ่วหยินเฟิงและกล่าวว่า "ข้าอาศัยอยู่ที่จวนเซียวบนถนนหยิงซีในเมืองคังหยาง รบกวนท่านด้วย"

โชคดีที่หยุนชางได้คาดการณ์ถึงสถานการณ์ไม่คาดคิดเอาไว้แล้วจึงได้ใช้ชื่อเซียวหยุนหาจวนไว้ในเมืองคังหยางเผื่อไว้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีประโยชน์ในยามคับขันเช่นนี้

หลิ่วหยินเฟิงพยักหน้าหยิบกระดาษขึ้นมาดูแล้วยื่นให้คนที่อยู่ด้านหลังเขา "ทำตามที่คุณชายเซียวว่า ไปส่งของเถอะ" เขาพูดจบแล้วก็เงยหน้ามองหยุนชาง "เช่นนั้นก็รบกวนคุณชายเซียวแล้ว"