บทที่ 312 ปราบ (๑)

แววตาของจิ้งอ๋องเต็มไปด้วยความแน่วแน่ เขาก้มลงและจูบที่ริมฝีปากของหยุนชาง เมื่อเห็นว่าดวงตาของหยุนชางเบิกกว้างในทันที เขาจึงยกมือขึ้นแล้วปิดตาของนางไว้ เขาอมยิ้มและประทับริมฝีปากอยู่แบบนั้นอยู่นาน จากนั้นจึงขยับออกเล็กน้อยแล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆว่า "ตกลง ข้าจะจำอย่างดี"

เมื่อเขาพูดเช่นนั้นเสร็จเขาก็ปล่อยหยุนชาง แล้วมองจ้องไปที่นางอย่างลึกซึ้ง จากนั้นจึงหันหลังแล้วเดินจากไป

" ลั่วชิงเหยียน!" หยุนชางเรียกเขาขึ้นมาอย่างกะทันหัน

จิ้งอ๋องหยุดเดินแล้วได้ยินเสียงของหยุนชางดังขึ้นด้วยความกังวลเล็กน้อย "เจ้าต้องดูแลตัวเองดีๆเช่นกันนะ อย่าได้รับบาดเจ็บ"

จิ้งอ๋องพยักหน้า "ตกลง"

หลังจากพูดจบ เขาก็เดินออกจากกระโจมไปโดยไม่หันกลับมามอง

ส่วนหยุนชางกลับนั่งกอดผ้าห่มอยู่บนเตียงอย่างเหม่อลอย ผ่านไปอยู่นานจึงตบไปที่ในหน้าร้อน ๆ เบาๆ แล้วล้มตัวลงนอนบนเบาะ "เอ่อ...นี่ข้าเป็นกระไรไป? เหตุใดจึงทำตัวงอแงเช่นผู้หญิงงี่เง่า ไม่ใช่ว่าเขาจะไปแล้วไม่กลับมาอีกสักหน่อย"

อาจเป็นเพราะได้ยินเสียงนี้ เฉี่ยนอินจึงเดินเข้าจากด้านนอกกระโจม พร้อมมองออกไปข้างนอกแล้วเดินอ้อมฉากกั้นเข้ามา " ดูเหมือนว่าท่านอ๋องจะอารมณ์ดีมากนะเพคะ หม่อมฉันเห็นท่านกำลังยิ้มเพคะ"

เฉี่ยนอินมองไปที่หยุนชางที่กำลังนอนอยู่บนเบาะ ก็ตกตะลึงเช่นกัน " พระชายาเป็นกระไรไปหรือเพคะ? เหตุใดหน้าจึงแดงเช่นนี้เพคะ?"

หยุนชางตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนี้ จึงรีบหันกลับไปและพ่นลมหายใจออกอย่างแรง โดยไม่สนใจนาง

เฉี่ยนอินเงียบไปอยู่ครู่หนึ่งและพึมพำว่า "เกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้กันนะ?" หลังจากหยุดไปชั่วครู่จึงกล่าวอีกครั้งว่า "ท่านอ๋องกำลังจะไปที่ใดหรือเพคะ"

หยุนชางกัดฟันแล้วจึงกล่าวว่า "ไปที่เมืองจิ้งหยาง"

"โอ้..." เฉี่ยนอินตอบกลับ "เช่นนั้นพระชายาจะลุกจากพระแท่นบรรทมหรือไม่เพคะ? ตอนนี้เป็นเวลายามซื่อแล้วเพคะ พระชายาไม่เสวยพระกระยาหารเช้าหรือเพคะ? เมื่อสักครู่ก่อนที่หม่อมฉันมาที่นี่ แม่ทัพหวังก็ถามหม่อมฉันว่าพระชายาตื่นหรือยัง"

หยุนชางจึงจะรู้สึกตัว และมีสติมากขึ้น นางยังคงจำได้ว่าเมื่อวานนี้นางได้บอกกับหวังชงว่า จะไปดูเนินเขาชีเซี่ยในเช้าวันนี้

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หยุนชางจึงลุกขึ้นและกล่าวว่า "ข้าลุกประเดี๋ยวนี้แล้ว"