บทที่ 325 หยุนชางนำทัพหนุนมาช่วยจิ้งอ๋อง

หลังจากพูดจบ เขาก็มองไปที่หยุนชางอีกครั้งด้วยสายตาที่ไม่ชอบใจเล็กน้อย "ในเมื่อท่านรู้ถึงตัวตนของเขาอยู่แล้ว ทำไมจึงยังรั้นแต่งงานกับเขาอีก? ฐานะของท่านไม่มีประโยชน์สำหรับเขาเลย"

หยุนชางยกถ้วยชาขึ้นมาแล้วเป่าฟองในถ้วยชาด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "มีสิ่งหนึ่งที่ฮวากั๋วกงเอ่ยผิดไป ไม่ใช่ข้าดื้อรั้นที่จะแต่งงาน แต่เป็นท่านอ๋องเองที่ไปขอเสด็จพ่อแต่งงานกับข้า นอกจากนี้ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่มีประโยชน์ต่อเขา? เกรงว่าฮวากั๋วกงจะสับสนแล้ว หรือว่าจะเป็นการดีที่สุดที่ท่านอ๋องจะแต่งงานกับผู้หญิงที่ทำได้เพียงปักผ้า? หึ..." หยุนชางจิบชาแล้ววางถ้วยน้ำชาลงอย่างกะทันหัน นางยืนขึ้น "ข้ายังมีธุระสำคัญอยู่ไม่สะดวกอยู่ดื่มชากับฮวากั๋วกงต่อ ตอนนี้เมืองจิ้งหยางเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ฮวากั๋วกงอยู่ในค่ายเถอะ ข้าจะให้คนคอยมารับใช้ท่าน หากท่านต้องการสิ่งใดก็สามารถบอกพวกเขาได้"

เมื่อฮวากั๋วกงได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เมื่อเขาว่าหยุนชางกำลังจะจากไป เขาก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดอย่างโกรธเคือง "เจ้า... ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง... คิดจะกักบริเวณข้าไว้ในค่ายงั้นหรือ? เชื่อหรือไม่ ข้าจะให้ลั่วชิงเหยียนหย่ากับเจ้า!"

หยุนชางได้ยินเช่นนี้นางก็ชะงักฝีเท้าลง เมื่อฮวากั๋วกงเห็นเช่นนั้นก็นึกว่านางกลัวเสียแล้ว ดวงตาของเขาเบิกขึ้นเล็กน้อยอย่างมีชัย แต่กลับได้ยินเสียงเยาะเย้ยจากหยุนชาง "เฮอะ! ไม่ต้องบอกว่าตอนนี้จิ้งอ๋องยังเป็นจิ้งอ๋องแห่งแคว้นหนิง ต่อให้เขาไม่ใช่อ๋องแล้ว เขาจะไม่ฟังคำของท่านแล้วหย่ากับข้าหรอก เมื่อเห็นว่าตอนนี้เขาอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย แต่กลับยังมีท่าทีสบายๆ ราวกับไม่เกี่ยวกับตน ท่านต่างหากที่ไม่คู่ควรเป็นตาของเขา" นางพูดแล้วเปิดประตูกระโจมออกไป

ในกระโจมฮวากั๋วกงกระทืบเท้าเล็กน้อย "นังตัวดี!" เขาเดินไปรอบๆ กระโจมสองสามรอบแล้วจู่ๆ ก็หยุดเดินพร้อมรอยยิ้มขมขื่น "ใช่สิ ข้าไม่คู่ควรจะเป็นตาเลยจริงๆ" หลังจากหยุดไปชั่วครู่ เขาก็พึมพำอีกครั้ง "ยัยเด็กนั่นนิสัยค่อนข้างคล้ายเขาเลยทีเดียว อีกทั้งยังเฉลียวฉลาดอีกด้วย" เขาหรี่ตาลงและนั่งลงบนเก้าอี้แล้วค่อยๆ ถอนหายใจออกมา

"พระชายา ทหารในค่ายศัตรูบาดเจ็บล้มตายไปกว่าสามหมื่นแปดพันคน ยอมแพ้หนึ่งหมื่นสองพันคน เสบียงถูกเผาทิ้งเหลือไว้เพียงเก้าพันต้านเท่านั้น" รองแม่ทัพกล่าว

หยุนชางพยักหน้า "ทำได้ดีมาก ถอนกำลัง"

เมื่อนางกลับมาที่ค่ายเฉี่ยนอินก็กำลังรออยู่ในกระโจม เมื่อเห็นหยุนชางกลับเข้ามาแล้ว นางก็รีบรับเสื้อคลุมที่หยุนชางยื่นให้และเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "ตอนที่หม่อมฉันได้ยินเสียงก็รู้ว่าพระชายากลับมาแล้ว น้ำร้อนเตรียมไว้พร้อมแล้วเพคะ กิ่งไม้และเกลือก็เตรียมไว้พร้อมแล้ว ในช่วงสองสามวันมานี้พระชายาไม่ได้พักผ่อนเลย ดังนั้นท่านอาบน้ำอุ่นแล้วพักผ่อนสักครู่เถอะ หม่อมฉันได้ยินอาจารย์ชิงชางบอกว่าพอพระชายากลับมาก็ไม่มีอะไรให้ทำแล้ว อย่างน้อยก็ต้องรอหลังรุ่งสางจึงจะเคลื่อนไหวได้ อีกสองชั่วยามนี้พระชายานอนหลับพักผ่อนสักหน่อยเถอะ"

หยุนชางเหนื่อยมาก นางจึงพยักหน้าและหันหลังเดินอ้อมฉากกั้นไปถอดเสื้อผ้าแล้วนั่งลงในอ่าง ถอนหายใจออกมาอย่างสบายใจและรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย พรุ่งนี้หลังจากที่พวกเขารู้ว่าเสบียงถูกทำลายไปแล้ว เกรงว่าจะเข้าโจมตีภูเขาเพราะหากยืดเยื้อเวลาออกไปพวกเขาก็จะแย่ คิดว่าหลิ่วหยินเฟิงจะต้องมาชำระบัญชีแน่ แน่นอนว่านางเข้าใจในความจริงข้อนี้ พรุ่งนี้นางต้องตื่นแต่เช้าและหวังว่าทัพหนุนจะมาถึงเร็วขึ้น

หยุนชางคิดในใจ นางเอนกายพิงอ่างและผล็อยหลับไป

เฉี่ยนอินเห็นหยุนชางเข้าไปอยู่นานและไม่ออกมาเสียที หลังฉากกั้นก็ไม่มีเสียงใดๆ จึงรีบเข้าไปดูและเห็นว่าหยุนชางพิงอ่างน้ำหลับอยู่ ศีรษะของนางเอียงไปด้านข้าง เฉี่ยนอินตกตะลึงและรีบก้าวเข้าไปนำหยุนชางออกมาเช็ดร่างกายของนางให้แห้ง และสวมเสื้อคลุมที่สะอาดก่อนที่จะห่มผ้าห่มให้นาง

เพียงแต่หลังจากนอนหลับไปเพียงชั่วยามกว่าๆ ก็มีเสียงแว่วมาจากภายนอกว่ามีคนขอพบทั้งยังแฝงไปด้วยแววร้อนรน "พระชายาตื่นแล้วหรือยัง?"

เฉี่ยนอินรีบนำบุคคลนั้นเข้ามาแล้วจึงอ้อมไปดูหลังฉากกั้นก็กลับเห็นว่าหยุนชางได้ลืมตาขึ้นแล้วและพูดขึ้นด้วยเสียงแหบแห้ง "เกิดอะไรขึ้น?"

"ทัพเซี่ยเริ่มโจมตีแล้ว วันนี้ทิศทางลมเปลี่ยนกะทันหัน ลมเหนือพัดมา กองทัพเซี่ยจุดไฟแต่ไฟไม่ได้ลุกลามไปเพียงทำให้เกิดหมอกควันหนาทึบเท่านั้น เมื่อหมอกควันหนาถูกลมพัดก็ลอยเข้าไปในป่าและภูเขา!"

หยุนชางลุกขึ้นยืนจากเบาะนอนทันที "พกวเจ้าไปสืบมาว่าทัพหนุนยังอยู่อีกไกลแค่ไหน? สั่งลงไปให้กองทัพเตรียมพร้อมออกเดินทาง"