บทที่ 331 หยุนชางศึกเดียวดังชั่วข้ามคืน

เพียงแค่ในใจยังไม่หยุดการคาดเดา ก็ได้ยินเสียงที่จงใจลดต่ำลงของหยุนชางดังขึ้นบนหัวของเขา "ส่งไปที่ห้องเถอะ" ดูเหมือนว่าจะหยุดลงและสั่งการต่อว่า "มีหมออยู่ในเมืองหรือไม่ ถ้ามีก็เชิญหมอมาให้ข้าท่านหนึ่ง"

"มีขอรับ มีขอรับ" จิ้งอ๋องได้ยินเสียงที่ดูเหมือนเป็นของเถ้าแก่ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ หยุนชางตอบรับเพียง "อืม" เบาๆ แล้วแบกจิ้งอ๋องขึ้นไปชั้นบน

หลังจากเข้าไปในห้องแล้ว หยุนชางก็วางจิ้งอ๋องลงบนเตียง ถอดเสื้อคลุมของเขาออก ดึงผ้าห่มแล้วคลุมให้เขา

เสียงประตูถูกผลักเปิดลั่นดังเอี๊ยด หยุนชางหันกลับมา เห็นเฉี่ยนอินกำลังเดินเข้ามา มีหิมะบนเสื้อผ้าของนาง มือของนางถืออ่างน้ำที่มีไอน้ำลอยขึ้น "วันนี้หิมะตกหนักมากเพคะ เกรงว่ายิ่งขึ้นเหนือหิมะจะยิ่งตกหนักขึ้น ปีใหม่ก็ผ่านไปแล้ว ท้องฟ้ายังไม่แจ่มใสเลย ไม่รู้ว่าจะกลับถึงเมืองหลวงเมื่อไหร่"

หยุนชางยิ้ม เดินไปล้างมือ พูดเบาๆ "ไม่เป็นไร หากหิมะตก ยากต่อการเดินทาง ก็รอจนกว่าหิมะจะหยุดค่อยออกเดินทาง แม้ว่าเส็จพ่อจะมีคำสั่งลับหลายฉบับให้เรากลับไปยังเมืองหลวง แต่ตอนนี้ท่านอ๋องได้รับบาดเจ็บยังไม่ได้สติ หิมะตกก็หนักมาก เรากลับช้าไปหน่อย เสด็จพ่อก็คงจะไม่กล่าวโทษหรอก"

จิ้งอ๋องที่อยู่บนเตียงมีความตื่นตระหนก เขาเดาได้เมื่อได้ยินเมืองชิงเหยียนในก่อนหน้านี้ เกรงว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง แต่ตอนนี้เขาได้ยินหยุนชางกล่าวว่าจักรพรรดิหนิงได้เขียนราชโองการลับมาหลายฉบับ เรียกพวกเขากลับไปยังเมืองหลวง ในใจรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ชาติกำเนิดของเขา เกรงว่าจะไม่สามารถปิดไว้ได้แล้ว

หยุนชางดึงผ้าเช็ดหน้าบนหิ้งไม้ลงแช่ในน้ำร้อนสักครู่ แล้วหยิบขึ้นมาบิดให้แห้ง เดินไปที่เตียงเช็ดหน้า มือ และเท้าของจิ้งอ๋อง จากนั้นก็ทิ้งผ้าเช็ดหน้าลงอ่าง "เกรงว่าต้องใช้เวลาสองวันในการไปอีกเมือง พรุ่งนี้เกรงว่าต้องนอนกลางป่า เจ้าไปเตรียมของอีกหน่อย เตรียมผ้าห่มอีกสักสองผืน เตรียมอาหารเพิ่มด้วย"

เฉี่ยนอินตอบรับคำ แล้วก็ถอยกลับ

สักพักเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง หยุนชางพูดเสียงดัง "เข้ามา" และประตูก็ถูกผลักเปิดออก เป็นเถ้าแก่ในโรงเตี๊ยมพร้อมกับชายวัยกลางคนยืนอยู่นอกประตู "คุณชาย นี่คือหมอในเมืองของเรา..."

หยุนชางพยักหน้า "พวกเราเป็นพ่อค้า แต่เมื่อสองสามวันก่อนพวกเราผ่านเมืองจิ้งหยาง พบกับกองทัพทั้งสองเผชิญหน้ากัน ท่านอาของข้าโชคไม่ดี พบกับกองทัพเซี่ย จนได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้ยังมิได้สติ ท่านหมอมาช่วยดูอาการท่านอาของข้าทีว่าเป็นอย่างไรบ้าง"

จิ้งอ๋องฟังแล้วรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ท่านอา... แต่เขาปฏิเสธไม่ได้ ก่อนแต่งงาน เขาเป็นของอาของนางจริงๆ

ชายวัยกลางคนตอบกลับ ถือกล่องยา เดินไปที่เตียงและนั่งลง ตรวจชีพจรของจิ้งอ๋อง และเปิดผ้าห่มขึ้นเพื่อตรวจบาดแผลบนร่างกายของเขา

เถ้าแก่ได้ยินหยุนชางพูดถึงว่าพวกเขาได้พบกับกองทัพในเมืองจิ้งหยาง ดังนั้นเขาจึงถามอย่างรวดเร็วว่า "ข้าได้ยินมาว่าเมืองเมืองจิ้งหยางถูกเผาไหม้แล้ว ตอนนี้มันถูกทำลายไปหมดแล้ว เป็นเรื่องจริงหรือไม่?"

หยุนชางพยักหน้าเล็กน้อย "มีเรื่องเช่นจริง"