บทที่ 333 คำมั่นสัญญา

"อืม" แววตาของจิ้งอ๋องฉายแววเขิน เมื่อเห็นหยุนชางจ้องมองเขาด้วยความงุนงง จึงยิ้มและกล่าวว่า "รบกวนพระชายาไปหาหมอมาให้ท่านหนึ่ง เมื่อครู่ตอนที่ข้าล้มลงมาจากชั้นบนทำให้ปวดขามาก ตอนนี้ เกรงว่าแผลคงจะฉีกแล้ว" เมื่อเห็นสีหน้าของหยุนชางค่อยๆแย่ลง หยุดไปชั่วครู่ และตัดสินใจพูดคำที่เหลือให้จบ "จริงด้วย ให้คนเตรียมอาหารให้ด้วย ข้ารู้สึกหิวเล็กน้อย..."

"ลั่วชิงเหยียน!" หยุนชางพูดเสียงต่ำ แต่กัดฟันแน่น "ดีมาก รู้ว่าตัวเองบาดเจ็บยังทำอะไรผลีผลาม!" สองสามคำสุดท้ายแทบจะตะคอกออกมา

หลังจากเสียงพูดเสียงดุ หยุนชางเดินเข้าหาจิ้งอ๋อง ก้มลงอย่างกะทันหัน อุ้มจิ้งอ๋องในท่าแนวนอน แล้วขึ้นไปชั้นบนด้วยเสียงปึงปัง เตะประตูเปิดเสียงดัง "ปัง" เดินเข้าไป แล้วก็มีเสียง "ปัง" ปิดประตู

ทิ้งให้คนที่อยู่ข้างนอกตะลึงจนดูเหมือนรูปปั้นหิน ผ่านไปนานพอควร จึงมีใครพูดออกมาด้วยความไม่แน่ใจเล็กน้อยว่า "เมื่อครู่ข้าเห็นอะไรหรือ"

เฉี่ยนอินมองไปทางเสียง เป็นเสียงองครักษ์ลับของจิ้งอ๋อง ดูเหมือนเขาจะอยู่ข้างกายจิ้งอ๋องตลอด หลังจากการต่อสู้ในตอนนี้ เขาก็ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย เพียงแต่ใบหน้าของเขาจ้องมองไปที่ประตูอย่างตกตะลึง

เฉี่ยนอินระงับความประหลาดใจในใจของนาง กลืนน้ำลายของนางก่อนจะพูดว่า "ท่านอ๋องจิ้งเป็นคนที่เก่งกาจยิ่งนัก ข้าอยู่รับใช้ปรนนิบัติพระชายามาหลายปี ไม่เคยเห็นพระชายาทรงโกรธมากเยี่ยงนี้มาก่อน"

องครักษ์ลับหันไปมองเฉี่ยนอิน สีหน้าของเขาดูแปลกเล็กน้อย "พระชายานี่สิเป็นผู้ที่เก่งกาจ เมื่อครู่ ข้า…" หลังจากหยุดชะงัก เขาก็กลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก "ข้าแค่ เห็นท่านอ๋อง...ถึงกับ...หน้าแดง"

"พู่..." เฉี่ยนอินแทบจะกระอักน้ำออกมา และคนอื่นๆ ก็แสดงสีหน้าราวกับเห็นผี จิ้งอ๋อง หน้าแดง? ขณะที่กำลังจะอ้าปากถามต่อ ก็เกิดเสียงดังขึ้นจากประตู ราวกับว่ามีอะไรมากระแทกประตู

ทุกคนมองหน้ากัน ก่อนที่จะนึกได้ว่า ทั้งสองคนที่ถูกเอ่ยถึงอยู่ในห้องโดยมีเพียงประตูกั้นไว้ เฉี่ยนอินรีบเก็บอาการ และพูดเสียงดังว่า "ท่านอ๋องทรงหิวแล้ว หม่อมฉันจะรีบไปทำอาหารมาให้ท่านอ๋องนะเพคะ ท่านอ๋องเพิ่งฟื้น หม่อมฉันจะทำโจ๊กให้เพคะ" หลังจากพูดจบ นางก็พูดองครักษ์ลับ "รบกวนพี่ชายคนนี้ช่วยส่งคนไปเชิญท่านหมอมาให้ที และช่วยเก็บกวาดที่นี่ด้วย และอีกอย่าง ช่วยตรวจสอบให้ทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้คนในโรงเตี๊ยมนี้ เมื่อครู่เกิดเรื่องวุ่ยวายเยี่ยงนั้นแต่ไม่มีใครตื่นมา เกรงว่าอาจถูกฆ่าไปแล้ว"

องครักษ์ลับพยักหน้า "แม่นางเฉี่ยนอินเกรงใจเกินไปแล้ว ข้าชื่อลั่วอี้"

เฉี่ยนอินพยักหน้าและเดินลงไปชั้นล่างและเดินไปที่ห้องครัวของโรงเตี๊ยม

เมื่อเทียบกับเสียงที่ยังเอะอะจากด้านนอก ในห้องก็เงียบลงเล็กน้อย หยุนชางวางจิ้งอ๋องไว้บนเตียงคลุมผ้าห่มให้ แล้วเดินไปที่โต๊ะและจุดโคมไฟ จากนั้นมานั่งลงที่ข้างเตียงด้วยใบหน้าที่นิ่งเงียบ ด้วยสีหน้ารู้สึกโกรธจิ้งอ๋องที่ไม่รู้จักดูแลตัวเอง แต่นางได้แต่โทษตัวเองอยู่ในใจ ที่นางดูแลจิ้งอ๋องได้ไม่ดี

ดูเหมือนจิ้งอ๋องจะเข้าใจสิ่งที่นางคิด เขายังคงมองดูหยุนชาง อ่อนโยนราวกับน้ำ ผ่านไปนานพอควร ก่อนที่จะหัวเราะออกมา จับมือหยุนชางไว้แน่น "ชางเอ๋อร์ยังโกรธอยู่หรือ? เจ้าเห็นไหม เมื่อครู่เจ้าอุ้มข้าขึ้นมาแบบนั้น ทำให้ข้าเสียหน้าต่อหน้าลูกน้องเหล่านั้น ลงโทษเช่นนี้ก็เพียงพอไหม?" พูดจบ ก็ขมวดคิ้วด้วยความกลัดกลุ้ม "ไม่รู้ว่าจะถูกเจ้าพวกนี้เอาเรื่องนี้มาล้อเล่นนานแค่ไหน"

หยุนชางทำเสียงเชอะอย่างเย็นชา "เจ้ากลัวอะไร นี่ไม่ใช่ครั้งแรก" หลังจากพูดจบ ก็นึกได้ว่าช่วงก่อนจิ้งอ๋องหมดสติ แน่นอนว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไร ตอนนี้เขาฟื้นแล้ว เรื่องในเมื่อครู่ก็ไม่เหมาะสมเล็กน้อย

จิ้งอ๋องแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เขาสะกดจิตใจตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลดเสียงลงเล็กน้อย "ช่วงที่ข้าได้รับบาดเจ็บ ลำบากชางเอ๋อร์แล้ว"