บทที่ 338 แต่งตั้งจิ่งเหวินซีเป็นฮองเฮา

ทุกคนในห้องตกตะลึงไปเมื่อได้ยินเช่นนี้ จักรพรรดิหนิงเหลือบมองหยุนชางที่มีสีหน้าเรียบเฉยแล้วจึงหันไปมองจิ่นกุ้ยเฟยก็เห็นว่านางก็ดูตกใจเช่นกัน เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงหันกลับมา "ชางเอ๋อร์..."

แต่จิ้งอ๋องพูดแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน "ข้าไม่ต้องการชายารอง"

หยุนชางเม้มริมฝีปากแล้วจับมือของจิ้งอ๋อง "แม่นางจิ่งหลงรักท่านมานานหลายปี ถ้าจะว่าไปแล้วหม่อมฉันก็ไม่แย่งของรักของคนอื่นมา แม่นางจิ่งก็มีรูปโฉมงดงามอย่างมาก ท่ามกลางหญิงสาวในเมืองหลวงนางก็นับว่าไม่เลวเลย..."

ก่อนที่คำพูดนั้นจะจบลง จิ้งอ๋องก็ขัดขึ้น "แล้วอย่างไร?"

"หือ?" หยุนชางมองจิ้งอ๋องอย่างตกตะลึงราวกับว่านางยังตามไม่ทัน

จิ้งอ๋องยิ้มเย็น "ต่อให้นางดีแค่ไหนแล้วอย่างไร? มีคนมากมายในโลกนี้ที่สวยกว่านาง คนที่รักข้าก็มีอีกมาก หรือข้าควรแต่งงานกับพวกนางทั้งหมดเลยหรือ?" หลังจากหยุดไปสักพัก เขาก็ค่อยๆ กระตุกยิ้มมุมปาก "ข้าเคยสัญญากับเจ้าแล้วว่าในชาตินี้ข้าจะมีเจ้าเพียงคนเดียว แม้ว่าคนอื่นจะดีเพียงใดก็ไม่เกี่ยวกับข้า"

หยุนชางรู้อยู่แล้วว่าเขาจะตอบเช่นนี้ แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะยืนนิ่งพร้อมความยินดีจางๆ ที่ผุดขึ้นในใจ

จักรพรรดิหนิงตกใจอีกครั้งแล้วจึงรีบกล่าวว่า "ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการแต่งงานกับนาง ข้าก็จะไม่บังคับ แม่นางจิ่งยังรออยู่ที่ตำหนักฉินเจิ้ง เจิ้นจะไปดูก่อน"

หยุนชางพยักหน้าและย่อกายถวายพระพรน้อมส่งจักรพรรดิหนิงออกไป ในใจนางยิ้มเย็น เสด็จพ่อของนางทำร้ายเสด็จแม่เช่นนี้ได้อย่างไร? ไม่น่าแปลกใจเลยที่สิบกว่าปีที่แล้วเสด็จแม่จะเชิญตนเองเข้าสู่ตำหนักเย็น ในชาติที่แล้วนางก็ได้รับความอัปยศอดสูเช่นนี้เช่นกัน นางจึงสามารถเข้าใจความเจ็บปวดในใจของจิ่นกุ้ยเฟยได้

"เสด็จแม่..." หยุนชางเอ่ยพึมพำ

จิ่นกุ้ยเฟยเพียงยิ้มบางๆ "ชางเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแม่ก็มีความสุขมากแล้ว ตอนนี้แม่มีเจ้าและเฉินซี สวรรค์ก็กรุณาแม่มากแล้ว เจ้าเพิ่งกลับมา รีบกลับจวนไปพักผ่อนกับจิ้งอ๋องเถอะ"

หยุนชางพยักหน้าเล็กน้อยและช่วยพยุงจิ้งอ๋องออกไป หยุนชางขมวดคิ้วและไม่พูดอะไรเลยตลอดทาง

เมื่อกลับถึงจวนก็รีบสั่งให้เฉี่ยนอินไปสืบเรื่องของจิ่งเหวินซีมาโดยละเอียดแล้วจึงกลับเข้าไปในห้อง จิ้งอ๋องนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้ เขานั่งหลังตรงและไม่เงยหน้าขึ้นมองแม่ได้ยินเสียงหยุนชางที่เดินเข้ามา

หืม? หยุนชางขมวดคิ้ว เมื่อไม่กี่วันมานี้ เนื่องด้วยอาการบาดเจ็บของจิ้งอ๋องหยุนชางจึงได้ดูแลเขามาตลอด ความสัมพันธ์ของทั้งสองดีขึ้นกว่าเดิมมาก แต่วันนี้เกิดอะไรขึ้นอีก?

แม้จะตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่นางก็ไม่ได้คิดอะไรมาก พอดีกับที่ข้ารับใช้นำยาที่ต้มเสร็จแล้วส่ง หยุนชางจึงรับและวางชามยาลงบนโต๊ะ "กินยาเถอะ หลังอาหารครึ่งชั่วยามกำลังพอดีเลยเพคะ"

"วางไว้เถอะ" จิ้งอ๋องเอ่ยเสียงเรียบ คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย

หยุนชางรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ น้ำเสียงประหลาดของเขานี่มันอะไรกัน? นางจ้องมองจิ้งอ๋องอยู่ครู่ใหญ่ แต่เขากลับทำเหมือนนางไม่มีตัวตน

หยุนชางเอื้อมมือไปดึงหนังสือในมือจิ้งอ๋อง เมื่อเห็นเขาเงยหน้ามองนางแล้ว นางก็เอาหนังสือไปวางไว้ด้านข้าง "ท่านกำลังเอาแต่ใจอะไรอยู่อีก? หือ?"