บทที่ 34 อุปสรรคในพิธีบรรลุนิติภาวะ

ในวันที่สิบเดือนตุลาคม และเป็นวันดีที่หมายถึงวันที่สมบูรณ์แบบ และนี่คือวันจัดพิธีบรรลุนิติภาวะของหยุนชาง

"โชคดีที่ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว และอากาศก็เริ่มหนาวขึ้น ถ้าหากเป็นฤดูร้อนนั้น ข้าคงจะร้อนอย่างมาก กับการสวมชุดวังที่มีด้านในสามชั้นและด้านนอกอีกสามชั้น" ฉินยีตรวจเช็กเสื้อผ้าที่ต้องใช้ในวันงานพร้อมพึมพำเสียงเบาๆ "องค์หญิงเจ้าคะ ชุดไช่ยี ชุดชั้นที่สอง ชุดชั้นที่สาม ทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้วค่ะ ชุดสุดแขนกว้างชุดสุดท้ายนั้นสวยงามจริงๆเจ้าค่ะ หากองค์หญิงสวมใส่ต้องงดงามมากแน่ๆเจ้าค่ะ"

หยุนชางพยักหน้า แต่นางรู้สึกเสียดายเล็กน้อย " น่าเสียดายที่เสด็จแม่ไม่มีโอกาสได้เห็น"

ฉินยีถอนหายใจเมื่อนางได้ยินเช่นนี้ " นายหญิงเองก็คงอยากเห็นองค์หญิงเติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างมากแน่นอนเจ้าค่ะ"

ทั้งคู่นั่งลงสักพัก พวกเขาก็ได้ยินเสียงฉินเมิ่งตะโกนอยู่ข้างนอก "องค์หญิงเจ้าคะ ถึงเวลาแล้วเจ้าค่ะ ซิ่วซินกูกูมาเร่งแล้วเจ้าค่ะ ท่านบอกว่าเตรียมการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ แขกก็มาพร้อมแล้วเจ้าค่ะ ให้องค์หญิงเดินทางไปที่ตำหนักฮั๋วจาง"

พิธีบรรลุนิติภาวะของหยุนชางจัดขึ้นในตำหนักฮั๋วชาที่อยู่นอกตำหนัก คนที่มาชมพิธีนั้นมีจำนวนมาก ชูจา เอ๋อร์จา ซานจา และพิธีบรรลุนิติภาวะนั้นถูกจัดขึ้นอย่างช้าๆและอลังการ จักรพรรดิหนิงได้ตั้งฉายานามให้กับหยุนชางว่า เฟิ่งอวี้ หลังจากที่หยุนชางถวายบังคมแขกแล้ว ถือว่าพิธีนั้นได้เสร็จสิ้น

หลังจากเสร็จสิ้นพิธี แขกทุกคนเดินหน้าไปที่หอคอยหมิงเยว่บนเกาะเผิงไหล และงานเลี้ยงก็เริ่มขึ้น

จักรพรรดิหนิงและฮองเฮาได้นั่งในตำแหน่งประธานเช่นเดิม ด้านล่างฝั่งซ้ายมือคือหยุนชางที่ทำพิธีบรรลุนิติภาวะในวันนี้ ทางด้านขวาเป็นจิ้งอ๋องลั่วชิงเหยียน หัวจิ้งนั่งอยู่ข้างล่างหยุนซาง

เมื่อสาวใช้นำหัวจิ้งไปยังที่นั่งของตน หยุนชางเห็นว่าหัวจิ้งชะงัก นางยืนอยู่นานจึงค่อยเดินไปที่ที่นั่งและนั่งลงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางยิ้มและหันหน้าไปทางหยุนชางและกล่าวว่า " วันนี้น้องสาวสวยจัง"

หยุนชางก้มศีรษะลง ใบหน้าของนางแดงขึ้นเล็กน้อย "เสด็จพี่อย่าได้พูดหยอกล้อกับน้องเลยเพคะ"

ในขณะที่นางก้มศีรษะลง หยุนชางรู้สึกว่ามีแววตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่นาง หยุนชางเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าจิ้งอ๋องที่นั่งอยู่ตรงข้ามตนจ้องมองมาที่ตน แววตาของเขาเหมือนดั่งคบเพลิงทำให้ไม่สามารถหลบหนีจากแววตานี้ได้ เหมือนเห็นว่าหยุนชางมองไปที่เขา เขาเองก็ยกแก้วชาขึ้นจิบ แล้วหันไปมองที่อื่น

งานเลี้ยงเริ่มจากการแสดงเต้นรำที่มีมาตลอดไม่เคยเปลี่ยนแปลง นางรำเต้นไปสองสามเพลงจากนั้นก็ถอยออกไป เสียงของซือจู่ก็เบาลงเรื่อยๆ

"วันนี้เป็นวันที่ชางเอ๋อร์ได้บรรลุนิติภาวะ ชางเอ๋อร์เองก็เตรียมงานปักมาหนึ่งชิ้นให้ทุกคนได้ชื่นชม หลายท่านในที่นี้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ ดังนั้นก็ลองแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับงานปักนี้สักหน่อยดีไหม "หยวนเจินฮองเฮายิ้มและโบกมือ จากนั้นก็มีขันทีนำผ้างานปักออกมา"

หยุนชางก้มหน้าลงและยิ้มมุมปากขึ้นมา รอยยิ้มนั้นเผยความเยาะเย้ยออกมาเล็กน้อย

ผ้าที่คลุมงานปักไว้ถูกเปิดออก หยุนชางก็ได้ยินเสียงชื่นชมดังมาว่า " ดอกบัวดอกนี้ช่างสมจริงเหลือเกิน เมื่อมองจากไกลๆราวกับว่ามันจะเคลื่อนไหวไปกับสายลมอยู่ตลอดเวลา ช่างสวยงามเหลือเกิน"

หยุนชางหน้าขึ้น ก็เห็นหญิงสาวหลายคนเดินตรงไปที่งานปัก และชื่นชมอย่างละเอียด " ฝีมือการเย็บนั้นเป็นระเบียบมาก การจับคู่ของสีสันสวยงาม ช่างเป็นงานที่ดีที่หาได้ยากเลยทีเดียว เพียงแต่ว่าดูจากวิธีการปักนี้แล้ว น่าจะเป็นงานเย็บปักถักร้อยหูหนาน เท่าที่ข้าทราบมา ในพระราชวังนี้ คนที่เย็บงานปักหูหนานได้ดีที่สุดนั้นน่าจะเป็นองค์หญิงหัวจิ้งนะเพคะ แต่ข้าไม่ทราบว่าองค์หญิงฮุ่ยกั๋วนั้นก็ประสบความสำเร็จด้านนี้เช่นกัน แต่ทว่าวิธีการเก็บปลายเส้นด้ายนี้เหมือนกับขององค์หญิงหัวจิ้งอย่างมาก หรือว่าองค์หญิงฮุ่ยกั๋วและองค์หญิงหัวจิ้งเรียนงานเย็บปักนี้มาจากอาจารย์ท่านเดียวกันเพคะ?" หยุนชางหันไปมองหัวจิ้งที่นั่งอยู่ข้างๆตน แต่นางกลับพบว่านางกำลังมองมาที่ตน สีหน้าของนางลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย มองมาที่ตนอย่างเป็นกังวล ดูเหมือนว่าเป็นห่วงตนอย่างมาก หยุนชางยิ้มเบา ๆ นางลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยืนตรงหน้างานปัก และหลังจากเฝ้าดูอยู่สักพักนางก็พูดว่า "ทักษะการปักของเสด็จพี่นั้นยอดเยี่ยมจริงๆเลยนะเพคะ " หลังจากพูดจบนางก็ยิ้มและมองไปที่ผู้คน