บทที่ 340 ค่ำคืนหวานยามเข้าหอ (๒)

หยุนชางหน้าแดง นางก้มหน้าอย่างลังเลเล็กน้อย "ชางเอ๋อร์นั้น ตอนที่เราแต่งงานกัน ในหีบสินสอดที่เสด็จแม่เตรียมให้มีหนังสือเล่มหนึ่งเขียนเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ มามาก็เคยสอนไว้..."

หยุนชางกัดริมฝีปากและช้อนตาขึ้น "เช่นนั้นให้ชางเอ๋อร์เป็นคนปรนนิบัติท่านอ๋องเถอะเพคะ เพียงแต่นี่เป็นครั้งแรก เกรงว่าเราทั้งคู่จะรู้สึกทรมานเล็กน้อย อดทนครู่หนึ่งก็จะดีขึ้นเอง"

จิ้งอ๋องฟังนางพูดเรื่องเช่นนี้ด้วยท่าทางสงบ สีหน้าของเขากลับยิ่งแย่ลง เขาแค่นเสียงเย็น "หีบนั่นอยู่ไหน?"

หยุนชางมองจิ้งอ๋องอย่างแปลกใจและไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงถามเช่นนี้ แต่นางก็ยังชี้ให้เขาดู จิ้งอ๋องดึงผ้าห่มออกพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปเปิดหีบออก หลังจากค้นดูของในหีบอยู่สักพัก เขาก็พบหนังสืออยู่ข้างในจริงๆ

จิ้งอ๋องเปิดม้วนหนังสือออกดู สีหน้าของเขาดูไม่แน่ใจ ตอนนี้หยุนชางเข้าใจแล้วว่าเขาตั้งใจจะทำอะไร หน้าของนางแดงระเรื่อ นางซุกหน้าลงในผ้าห่ม ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างยิ่ง

ไม่นานหลังจากนั้นนางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้น มีน้ำหนักทิ้งตัวลงบนเตียง จิ้งอ๋องขึ้นมาบนเตียงแล้ว เขาเลิกผ้าห่มขึ้น ก่อนที่หยุนชางจะทันตั้งตัว เขาก็กดหยุนชางไว้ใต้ร่างของเขาแล้ว หยุนชางมองเขาอย่างตะลึงงันแต่กลับเห็นคิ้วของเขาขมวดมุ่นและมีสีหน้าแปลกประหลาด ผ่านไปครู่หนึ่งจึงได้ยินเขาพูดว่า "ข้าดูรูปท่าทางในหนังสือช่างประหลาดนัก เกรงว่าเจ้าจะรู้สึกไม่สบาย ได้ยินมาว่าครั้งแรกของผู้หญิงจะเจ็บปวดมาก ข้าไม่อยากทำให้เจ้าเจ็บ ข้าเพียงปรารถนาให้เจ้าอยู่เคียงข้างข้าไปนานๆ ข้าคิดว่าข้าคงจะตกหลุมรักเจ้าแล้วจริงๆ เจ้าเต็มใจจะฝากชีวิตเจ้าไว้กับข้าหรือไม่? ข้าจะไม่มีวันทำให้เจ้าผิดหวัง..."

หยุนชางนิ่งไปอยู่นาน แต่สุดท้ายนางก็ไม่อาจระงับความแสบร้อนที่ปลายจมูกไว้ได้ ดวงตาของนางพร่ามัว ไม่นานหยดน้ำตาก็ไหลลงมา หยุนชางเห็นชายผู้ไม่เคยหวั่นไหวแม้เผชิญหน้ากองทัพศัตรูในสนามรบแต่กลับทำอะไรไม่ถูกยามเห็นน้ำตาของนางและเอ่ยปากกับนางอย่างกระวนกระวาย "หากเจ้ากลัวเจ็บข้าก็ไม่ต้องการแล้ว อย่าร้องไห้เลย..."

"ตกลง..." หยุนชางได้ยินตนเองกระซิบแผ่วเบาแต่แฝงแววหนักแน่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

"เจ้าว่าอะไรนะ?" จิ้งอ๋องตะลึง ดวงตาของเขาเปล่งประกายสุกใสและเอ่ยอย่างระมัดระวัง "ชางเอ๋อร์ เจ้าว่าอะไรนะ?"

หยุนชางเอียงคอและยิ้มกว้าง โอกาสที่จะได้เห็นจิ้งอ๋องผู้ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามเต็มไปด้วยความเงอะงะเช่นนี้นับว่าหาได้ยากยิ่ง

"ข้าบอกว่าตกลง ข้าเต็มใจ" แม้ว่าในใจนางจะรู้สึกขบขันเล็กน้อย แต่นางก็ยังคงพูดซ้ำอีกครั้งและรอยยิ้มก็ยิ่งเย้ายวนขึ้น

เมื่อจิ้งอ๋องได้ยินเช่นนั้นมุมปากของเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาโน้มตัวลงประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของนาง เขาค่อยๆ ทำตามที่เห็นในหนังสือไปอย่างช้าๆ แล้วโน้มตัวไปกระซิบที่ข้างหูของหยุนชางว่า "คงจะเจ็บเล็กน้อย ชางเอ๋อร์ เจ้าอดทนหน่อยนะ"

เขาพูดพลางยืดตัวและดันร่างเข้ามา

ความหฤหรรษ์กำจายไปทั่วห้อง

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อหยุนชางตื่นขึ้น นางก็รู้สึกรวดร้าวไปทั้งตัว จิ้งอ๋องตื่นแล้ว หยุนชางนอนอยู่บนเตียงโดยไม่ยอมลุกขึ้น นางหลับตาแล้วกลิ้งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ดังแว่วมาจากข้างเตียง ร่างกายของหยุนชางแข็งทื่อ เมื่อลืมตาขึ้นนางก็เห็นเฉี่ยนอินยืนอยู่ข้างเตียงพร้อมรอยยิ้มกว้างและสายตาล้อเลียน