บทที่ 349 พบเจอสหายเก่า

จิ้งอ๋องยิ้มพลางเหลือบมองนาง แล้วจึงหันไปหาเฉียนยินแล้วพูดว่า "เพียงแค่เฝ้าดูนางก็พอ แล้วจึงเรียกให้องครักษ์เงามาฆ่านางแทน เช่นนั้นจักสามารถลดจำนวนคนไปเฝ้าได้ จิ่งขุยผู้นี้แม้จะรู้เท่าทันสถานการณ์ แต่เขาจะไม่ก่อกบฏเพื่อบุตรสาวของตนเองอย่างแน่นอน เพียงแค่ป้องกันไม่ให้สถานการณ์เปลี่ยนแปลงไปก็พอ อีกทั้งจิ่งเหวินซีก็ไม่สามารถสร้างปัญหาอะไรได้มากนัก"

เฉียนยินได้ยินดังนั้น ร่างกายสั่นเทา จึงรีบร้อนกล่าวว่า"นู๋ปี๋จะรีบไป จะไปเดี๋ยวนี้ เจ้าค่ะ"

เมื่อกำลังพูดอยู่นั้นก็พลางเดินถอยหลังไปยังประตูด้วย ปากพลางบ่นงุบงิบว่า "สามีภรรยาคู่นี้ช่างแปลกเสียจริง สมแล้วที่พวกเขาคือจิ้งอ๋องและพระชายาจิ้งอ๋อง หากไม่รู้มาก่อนหน้านั้น จะต้องเข้าใจว่าพวกเขาเป็นคู่สามีภรรยาจอมมารอย่างแน่นอน"

แม้ว่าเสียงจะไม่ดังมากนัก หากแต่ทุกคำพูดนั้นคู่สามีภรรยาจอมมารในห้องนั้นได้ยินทั้งหมดเลยทีเดียว หยุนชางร้องไม่ออก พลางกระแอมออกมา เพื่อเตือนให้สาวใช้ไให้ด้ยิน เมื่อสาวใช้ข้างนอกได้ยินแล้ว พลางอุทานออกมาว่า "ตายแล้ว ข้าถูกจับได้เสียแล้ว" จึงรีบร้อนเดินจากไป

พลางเห็นพ่อบ้านเดินเข้ามารายงานว่า "หวางเฟย บุตรสาวตระกูลหวังขอเข้าพบพะยะค่ะ"

บุตรสาวตระกูลหวัง? หยุนชางพลันตกตะลึงไปสักพัก พลันนึกขึ้นมาได้ว่าหวังจินเหยียนหรือ ? หยุนชางรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก หวังจินเหยียนนับเป็นสหายในชาตินี้ที่หาได้ยากคนหนึ่ง จึงรีบร้อนตอบกลับว่า "รีบเรียกให้เข้ามาเร็ว"

ขณะที่พูดอยู่นั้น พลันได้ยินเสียงของหวังจินเหยียนดังเข้ามาว่า "หวางเฟย ข้ามาพบท่านแล้ว" เสียงพลันมาถึงก่อนเจ้าตัวเสียอีก พลันตกใจที่เห็นจิ้งอ๋องยืนอยู่ข้างประตู จึงรีบร้อนกล่าวทักทายว่า "ท่านอ๋อง " การแสดงออกเต็มไปด้วยความเคารบนอบน้อม

หยุนชางได้เห็นดังนั้น รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก ในเมืองหลวงแห่งนี้ หวังจินเหยียนมิเคยทำความเคารพผู้ใดเฉกเช่นนี้มาก่อน แม้แต่จะเป็นเสด็จพ่อก็ตาม ก็ยังไม่เคยเห็นนางทำความเคารพด้วยความนอบน้อมเช่นนี้ จิ้งอ๋องเมื่อเห็นหวังจินเหยียนเดินเข้ามานั้น พลางพยักหน้ารับเล็กน้อย "ข้าจะกลับไปที่ห้องก่อน"

หยุนชางพลันตอบรับ พลางบอกให้พ่อบ้านเดินออกไปส่งจิ้นอ๋อง พร้อมหันมายิ้มให้กับหวังจินเหยียน "เจ้ากลับมาถึงเมืองหลวงตั้งนานแล้ว เหตุใดเพื่องจะมาพบข้ากัน ?"

หวังจินเหยียนพลางยิ้มแห้ง ๆ แล้วเดินไปนั่งลงข้างหยุนชาง "แต่เดิมมิใช่ว่าข้าไปขอร้องจักรพรรดิอาสาออกไปรบหรือ ? อีกทั้งยังโชคดีได้เป็นผู้ช่วยของจิ้งอ๋องอีก จึงได้แต่ติดตามจิ้งอ๋องไปทั่วทุกที่ ทั้งตามไปเก็บเสนาบดีหลี่และท่านอ๋องแคว้นเซี่ย ตลอดทางนำทัพไปด้วยความเร่งรีบ. ข้าเหนื่อยมากราวกับกระดูกข้าจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อกลับมายังเมืองหลวงก็มิได้ไปไหนเลย จึงได้แต่รักษาตนเองอยู่เกือบเดือน"

"เจ้าบาดเจ็บหรือ ? ที่ใดกัน ? " ขณะที่พูดก็กวาดสายตามองไปมา เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาของนางแล้ว ไม่เหมือนผู้ที่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิดเดียว

หวังจินเหยียนริมฝีปากพลันกระตุกเล็กน้อย "ท่านอ๋องของเจ้านั้น ข้ามิรู้ว่าเขาทำได้อย่างไรกัน พระเจ้า ความเร็วในการเดินทัพนั้นทำให้ข้าทึ่งจริง ๆ ไม่พักเลยแม้แต่วินาทีเดียว ในกองทัพมีข้าคนเดียวที่เป็นสตรี พวกเขายังดูแลข้าเป็นอย่างดี อีกทั้งยังให้ม้าข้ามาตัวนึง. หากแต่เมื่อข้ากลับมายังเมืองหลวงแล้ว ราวกับขาของข้ามิได้เป็นของข้าอีกต่อไป ทั่วข้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ "

พูดไปพลางส่ายหัว "ข้าเชื่อในตัวท่านอ๋องของเจ้าจริง ๆ เมื่อสู้รบก็อยู่แต่แนวหน้าตลอด เหล่าทหารกำลังพักผ่อนอยู่นั้น เขากลับเรียกนายพลทั้งหลายเข้าประชุม ราวกับมนุษย์เหล็กมิปาน ที่เขาได้ชื่อว่าเป็นเทพเจ้าแห่งสงครามนั้น เป็นเรื่องจริงมิได้ปรุงแต่งเลยแม้แต่น้อย "

หยุนชางพลางยิ้มเล็กน้อยออกมา ภายในใจรู้สึกภูมิใจในตัวเขาเป็นอย่างมาก แม้ว่าผู้ที่หวังจินเหยียนจะชมอยู่คือจิ้งอ๋อง หากแต่ภายในใจของนางกลับรู้สึกได้รับเกียรติ "เกรงว่าเรื่องที่เขาทำตอนอยู่ในสนามรบนั้นสาเหตุจะเกิดจากข้า ข้ามิได้รับการยินยอมจากเขาให้ไปออกรบเมืองคังหยาง"

หวังจินเหยียนได้ยินดังนั้น พลางมองหยุนชางด้วยแววตาเคือง ๆ ชั่วครู่ จึงเปลี่ยนมาเป็นน้ำเสียงที่ตื่นเต้นว่า "ข้าได้ยินเรื่องหวางเฟยที่ชายแดนมาว่ากล้าหาญยิ่งนัก สามารถทำให้กองทัพที่หน้าภูมิใจของแคว้นเซี่ยกับกุนซือหลิ่วได้รับความพ่ายแพ้บ้าง ข้ามิเคยรู้เลยว่าเจ้ามีความสามารถขนาดนั้น เจ้าปกปิดข้าเสียมิดชิดเชียว. ตอนนี้มันถูกเปิดเผยหมดแล้ว เช่นนั้นมาลองประลองฝีมือกับข้าเป็นเช่นไร ?"