บทที่ 360 หล่วหยินเฟิงมาเยี่ยม

หยุนชางยังจำเรื่องราว ตอนที่พบจ้าวฮูหยินในจวนองค์หญิงของหัวจิ้งได้ นางสวมชุดสีแดงเข้ม ขมวดคิ้วเบาๆ สายตาแหลมคม ท่าทีเช่นนั้นไม่เหมือนกับฮูหยินธรรมดาในเมืองหลวง แต่หยุนชางที่คิดว่า ตอนที่นางยังอายุน้อย นางกับสามีนับได้ว่าได้ออกศึกมามากมาย เคยเห็นการต่อสู้ครั้งใหญ่

ความงามของคนจ้าวฮูหยินไม่ถือว่าโดดเด่น และเพราะขาดการดูแลบำรุง แลดูจะอายุมากว่าอายุจริงเสียอีก เพียงแต่ว่ามีลักษณะใบหน้าคล้ายกับหญิงสาวในภาพวาด หยุนชางไม่รู้ว่านางใช่หญิงสาวในภาพวาดหรือไม่ และนางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสนเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องนี้

เซี่ยหวนอวี่ตรัสว่าหญิงในภาพวาดเป็นฮองเฮาองค์ก่อนแห่งแคว้นเซี่ย ฮวาหลิง แต่ฮวาหลิงให้กำเนิดจิ้งอ๋องได้อย่างไรหลังจากตกหน้าผา? หลังจากให้กำเนิดจิ้งอ๋องแล้ว ทำไมนางถึงแยกจากจิ้งอ๋องได้ ทำไมนางถึงแต่งงานกับแม่ทัพจ้าว แทนที่จะกลับไปแคว้นเซี่ยเพื่อตามหาเซี่ยหวนอวี่?

มีความยุ่งเหยิงอยู่ในใจ และจิตใจของนางถูกรบกวนจากการคาดเดาต่างๆ นานา สีหน้าของหยุนชางเปลี่ยนไป และนางไม่ได้ก้าวเท้าเป็นเวลานาน

"หือ พระชายา…" เฉี่ยนอินเห็นหยุนชางหยุดลง คิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น มองไปรอบๆ ด้วยอาการประหม่า แต่ไม่ได้สังเกตสิ่งผิดปกติ เมื่อเห็นหยุนชางไม่ได้เดินก้าวไปข้างหน้าเป็นเวลานาน เฉี่ยนอินจึงเอ่ยเสียงอย่างแผ่วเบาดึงสตินาง

หยุนชางจะระงับความคิดไว้ แค่เซี่ยหวนอวี่คนเดียวก็ทำให้จิ้งอ๋องทุกข์ใจพอแล้ว ถ้าเพิ่มจ้าวฮูหยินอีกคน คงทำให้จิ้งอ๋องคิดมากจนไม่มีความสุขเป็นแน่ หยุนชางส่ายหัวอย่างลับๆ นอกจากนี้จ้าวฮูหยินก็แค่คล้ายกับฮองเฮาฮวาหลิงในภาพวาดเท่านั้น ในใต้หล้านี้มีคนหน้าคล้ายกันก็ไม่น้อย จ้าวฮูหยินอาจไม่ใช่ฮองเฮาฮวาหลิงก็ได้ เรื่องนี้จำเป็นต้องตรวจสอบให้ชัดเจนก่อน เช่นนั้นตอนนี้ยังไม่ควรบอกจิ้งอ๋อง

หยุนชางมีความคิด ดังนั้นนางจึงรีบเดินไปที่ลานบ้าน นางชักช้าเสียเวลานานพอแล้ว หากนางกลับช้ากว่านี้ เกรงว่าจิ้งอ๋องจะต้องโกรธเคืองเป็นแน่

กลับมาที่ห้อง จิ้งอ๋องกำลังเขียนหนังสืออยู่บนโต๊ะ หยุนชางเข้าใกล้ ก็เห็นว่ามีเพียงเส้นหมึกวงกลมจำนวนมากบนกระดาษ แต่ไม่มีตัวอักษรใดที่ดูเรียบร้อย

"นี่กำลังทำอะไรอยู่หรือ

วาดรูปวงกลม?" หยุนชางยิ้มและส่ายหัว เห็นว่าเขาสวมแค่เสื้อและไม่มีเสื้อคลุมใส่ไว้ ก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง "เมื่อครู่เจ้ายังเคยพูดว่า แม้ว่าจะเป็นเดือนสองแล้วก็ตาม แต่ลมกลางคืนยังหนาวมาก แต่เจ้าเองก็ใส่น้อยและมาทำอะไรอยู่นี่ เตาผิงก็ถูกเก็บแล้ว ในห้องก็ไม่อุ่นกว่าภายนอกมากนัก ยังไม่รีบดื่มน้ำอุ่น แล้วไปพักผ่อน"

จิ้งอ๋องทำเสียงเชอะ และโยนพู่กันในมือ โดยไม่สนว่าหมึกจะกระเด็นบนเสื้อผ้าของเขา จากนั้นเดินไปข้างเบาะ ล้มตัวนอนบนเบาะ โดยไม่พูดอะไร

หยุนชางรู้ว่าเขาอารมณ์เสีย จึงไม่ได้งอนเขา ไปที่เตียงช่วยเขาถอดรองเท้า จากนั้นดึงผ้าห่มมาคลุมให้เขา และพูดเบาๆว่า "ฮ่องเต้เซี่ยเองก็แปลก บอกว่ามาหาเจ้า แต่พอข้าบอกว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บจากการลอบสังหาร แต่พระองค์ก็ไม่ได้ถามว่าเจ้าบาดเจ็บสาหัสมากหรือไม่ พูดคุยสนทนากับข้าซักพัก และไม่เคยเอ่ยถึงรัชทายาทแคว้นเซี่ยตั้งแต่ต้นจนจบ"

จิ้งอ๋องเงียบชั่วครู่ก่อนจะพูดว่า "เขารู้ดีว่าข้าไม่ได้รับบาดเจ็บเลย ได้ยินสิ่งที่เจ้าพูดก็จะรู้ว่าข้าไม่อยากเจอเขา เขาก็เลยไม่ถามเป็นธรรมดา ส่วนเซี่ยโหเหยียน เพราะข้าไม่เป็นไร เซี่ยโหเหยียนก็จะไม่เป็นไร เขากังวลเรื่องอะไรอีกล่ะ"

จิ้งอ๋องที่นิ่งสงบ หยุนชาเดาไม่ถูกอารมณ์ในดวงตาของเขา หยุนชางคิดถึงเรื่องของจ้าวฮูหยิน หันมองจิ้งอ๋อง ก่อนที่จะค่อยๆเอ่ยปากพูด "โฉมหน้าของฮองเฮาฮวาหลิงก็มิได้นับว่าดูสิริโฉมมากมาย เพียงแต่ดูมีบารมี ดูความสัมพันธ์ของทั้งสองในภาพวาด จักรพรรดิเซี่ยและฮองเฮาฮวาหลิงน่าจะรักกันมาก"

จิ้งอ๋องหลับตา ราวกับว่าเขาไม่ได้ยินสิ่งที่หยุนชางพูด หยุนชางเห็นเช่นนี้ ถอนหายใจเบาๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องพูด "เจ้าหิวไหม ข้าได้ให้พ่อบ้านทำโจ๊ก ถ้าหิวก็ลุกขึ้น มาทานพร้อมกัน"