บทที่ 363 เวรกรรมตามสนอง

"เวรกรรมตามสนอง……" หยุนชางแสยะยิ้ม นางพูดคำนี้ขึ้นมาในใจ คงเป็นดั่งเช่นที่เสด็จแม่ตรัส ทุกอย่างคงเป็นเวรกรรมตามสนอง ชาติที่แล้วแม้ตนจะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยคิดร้ายกับผู้ใด แต่ตนกลับต้องมาเห็นลูกตายไปต่อหน้า แถมยังถูกลอบวางยาพิษ เวรกรรมย้อนคืนมาสนองแล้ว ชาติปัจจุบัน นางมาเพื่อเอาคืนคนที่ทำให้นางต้องเจ็บปวด

"หากหนิงหัวจิ้งจะยังยินยอมเป็นนางบำเรอขององค์รัชทายาทนั่นต่อไปก็คงต้องสุดแล้วแต่นาง หม่อมฉันกำลังคิดว่าการที่ชางเจียคังหนิงเจาะจงมาเล่นงานหม่อมฉันจะมีนางคอยอยู่เบื้องหลัง หม่อมฉันได้ยินมาว่าหลังจากที่นางเข้ามาในวัง ก็ได้ลงมือทำอะไรลงไปหลายอย่าง จิ่งเหวินซีก็อยู่ฝ่ายเดียวกับนาง หม่อมฉันเป็นศัตรูของพวกนางทั้งสองเพคะ" หยุนชางแอบถอนหายใจ

จิ่นกุ้ยเฟยได้ฟังแล้วก็เป็นกังวล นางกุมมือหยุนชางเอาไว้ "เช่นนั้นช่วงนี้เจ้าจงระมัดระวังตัวไว้เป็นพิเศษ ในวังหลวงมีอันตรายอยู่รอบด้าน ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องตกเป็นเหยื่อของผู้ใด หากมีคนทำร้ายเจ้าล่ะก็ เจ้าก็อย่าได้หวั่นเกรงต่อศัตรู องค์หญิงหัวจิ้งแม้จะเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นหนิง แต่กลับทำตัวไร้ค่า เจ้าอย่าได้ใส่ใจนางเลย…..."

เดิมทีหยุนชางก็ไม่คิดที่จะปิดบังจิ่นกุ้ยเฟย จิ่นกุ้ยเฟยเป็นคนที่นางไว้ใจท่ามกลางสถานที่อันตรายแห่งนี้ แต่หยุนชางก็ไม่อยากทำให้นางต้องลำบาก เพราะถึงอย่างไร หนิงหัวจิ้งก็ยังคงเป็นสายพระโลหิตของเสด็จพ่อ ส่วนจิ่นกุ้ยเฟยนั้น เป็นเพียงสนมวังหลังนางหนึ่งเท่านั้น

"ชางเอ๋อร์ทราบแล้วเพคะ ชางเอ๋อร์จัดการได้เพคะ" หยุนชางยิ้มแล้วเดินเข้าไปหาจิ่นกุ้ยเฟย นางซบไปที่บ่าของจิ่นกุ้ยเฟย แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ "ตั้งแต่กลับเข้าวังมา หม่อมฉันก็ไม่ค่อยได้ใช้เวลาร่วมกันกับเสด็จแม่ ตอนนี้ก็ยังมาเกิดเรื่องขึ้นกับจิ้งอ๋องอีก เกรงว่าหลังจากนี้หม่อมฉันจะยิ่งไม่ค่อยมีเวลามาอยู่ดูแลเสด็จแม่เพคะ"

จิ่นกุ้ยเฟยก้มหน้าแล้วยิ้ม "ข้าต่างหากที่รู้สึกว่าทำไม่ดีต่อเจ้า สิบกว่าปีมานี้เจ้าต้องลำบากมาไม่น้อย จิ้งอ๋องดูแลเอาใจใส่เจ้าเป็นอย่างดี แต่ว่า……" จิ่นกุ้ยเฟยครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง พลันรอยยิ้มของนางก็ดูเป็นรอยยิ้มที่ขื่นขม "หากจิ้งอ๋องกลับแคว้นเซี่ยไปแล้วได้เป็นฮ่องเต้องค์ใหม่ ข้ากลัวว่าเจ้า ไปอยู่ที่นั่นแล้วคงมีเรื่องให้ต้องต่อสู้อยู่ไม่น้อยเลย"

หยุนชางสลด แล้วนางก็ได้ยินจิ่นกุ้ยเฟยเอ่ยว่า "หากอยู่ที่แคว้นหนิง ข้ากับเสด็จพ่อของเจ้ายังคงดูแลคุ้มครองเจ้าได้ หากเจ้าไปอยู่ที่แคว้นเซี่ย ระยะทางห่างไกลกันเหลือเกิน คงจะส่งความห่วงใยไปได้เพียงใช้ใจ แต่แค่ใช้ใจคงดูแลเจ้าได้ไม่มากเท่าที่ควร"

"เสด็จแม่วางพระทัยเถิดเพคะ หม่อมฉันหาใช่คนอ่อนแอ หากท่านอ๋องรังแกหม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีวันยอมเป็นอันขาดเพคะ" หยุนชางกลัวจิ่นกุ้ยเฟยจะคิดมาก จึงรีบตอบไปแบบนั้นเพื่อให้นางคลายความกังวล สีหน้าแสดงท่าทีมาดมั่น

จิ่นกุ้ยเฟยเห็นนางมีท่าทีมาดมั่นเช่นนั้นก็ยิ้มออกมา นางเอ่ยกับหยุนชางว่า "เช่นนั้นก็ได้"

หยุนชางเห็นแม่นมเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เฉินซีและอุ้มเข้ามาให้ นางก็เดินเข้าไปรับ นางมองเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมอก นางยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน "ดูท่าทางเฉินซีแล้ว คงจะเฉลียวฉลาดไม่น้อยเลยนะเพคะ หวังว่าเฉินซีของพวกเราโตขึ้นมาจะไม่ดื้อนะ ห้ามทำให้เสด็จแม่ไม่สบายพระทัยเด็ดขาด รู้ไหม…..."

จิ่นกุ้ยเฟยเห็นท่าทีอุ้มเด็กอย่างเชี่ยวชาญของหยุนชางก็แอบแปลกใจอยู่เล็กน้อย จากนั้นนางก็ทำตัวปกติ นางยิ้มและมองไปที่เฉินซี "น้องยังเล็กอยู่เลย จะไปฟังเจ้ารู้เรื่องได้อย่างไร"

"จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรล่ะเพคะ? เฉินซีของพวกเราเป็นคนฉลาด เขาต้องฟังเรารู้เรื่องสิเพคะ" หยุนชางเห็นแววตาสดใสไร้เดียงสาของเฉินซี ก็ทำให้นางรู้สึกสุขใจ นางลูบไปที่แก้มนุ่มๆของเฉินซี แล้วพูดเบาๆ "รอให้เฉินซีโตกว่านี้อีกสักหน่อย เราให้รองเจ้ากรมพิธีการหลิวฉีเหยียนพี่ชายของหย่าผินมาเป็นผู้ดูแลคนสนิทของเฉินซีดีไหมเพคะ หลิวฉีเหยียนแม้จะอายุยังน้อย แต่ก็เป็นคนมีความสามารถรอบด้าน ท่านตาเองก็ยังเคยชมเขาอยู่ไม่ขาดปาก"