บทที่ 374 คืนก่อนวันพระราชพิธีแต่งตั้งฮองเฮา (๑)

"หอเฉี่ยนสุ่ย" หยุนชางพึมพำเบา ๆ พลันเกิดรอยยิ้มขึ้นที่มุมปาก "ใช่แล้ว หม่อมฉันเกือบลืมไป พี่สาวที่แสนดีของหม่อมฉันกลับมาเมื่อวานนี้"

พูดจบ พลางเรียกเฉียนยินให้เข้ามาว่า"มิต้องไปจับจิ่งเหวินซีแล้ว ไปหาสตรีที่ตอนนี้กำลังได้รับความนิยมมา เรียกให้เตี๋ยเอ๋อร์เป็นคนไปจับ. จากนั้นค่อยให้องครักษ์เงาไปกุมตัวหนิงหัวจิ้งมาให้เตี๋ยเอ๋อร์นำมาทรมาน พลางให้หนิงหัวจิ้งรับรู้เรื่องข้อตกลงระหว่างจิ่งเหวินซีและชางเจียคังหนิงเสีย"

"หอเฉี่ยนสุ่ยได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา. หนิงหัวจิ้งอยู่ด้านใน ไม่สามารถให้องครักษ์เข้าไปจับได้ ให้ข้าไปด้วยตนเองจะดีกว่า คงจะทำให้เรื่องนี้ผ่านไปได้ด้วยดีแน่ อีกทั้ง "จิ้งอ๋องพลางพูดด้วยเสียงสองว่า "มอบให้ภรรยาลงโทษเป็นเช่นไร"

หยุนชางมิต้องคิดก็เข้าใจคำว่าลงโทษของเขาหมายความว่าอย่างไร ต่อหน้าเฉียนยินจะลงมือเช่นไรก็ไม่ได้ จึงได้แต่พูดด้วยน้ำเสียงโมโหว่า "ท่านยังมิลุกออกจากที่นอนอีกหรือ หากช้ากว่านี้ ชางเจียคังหนิงและจิ่งเหวินซีคงได้เข้าวังเสียพอดี"

จิ้งอ๋องพลางร้องโอดครวญ พลันลุกขึ้นมาสวมใส่อาภรณ์ แล้วจึงหันหน้าไปหาหยุนชางพร้อมพูดว่า "เจ้าให้เฉียนยินอยู่ข้างกายเจ้าเสีย เกรงว่าวันนี้คงมีเหตุการณ์ไม่ดีเกิดขึ้นเป็นแน่ นำองครักษ์เงาไว้ข้างกายเจ้าเยอะเสียหน่อยจึงจะดี"

หยุนชางพยักหน้าเล็กน้อย จึงลุกขึ้นมาจากที่นอน พร้อมทั้งจัดระเบียบต่าง ๆ ให้เรียบร้อย แล้วจึงเดินทางไปเข้าวัง

ภายในพระราชวังเต็มไปด้วยความปิติยินดี. โคมไปสีแดงถูกนำมาห้อยตลอดสาย ทุกที่ล้วนแต่ถูกแต่งแต้มไปด้วยกระดาษสีแดงติดล้อมรอบ เต็มไปด้วยอักษรมงคลมากมาย หยุนชางมาถึงเร็วไปหน่อย จิ่นกุ้ยเฟยเพิ่งจะตื่นนอนกำลังมองดูแม่นมกำลังป้อนนมให้เฉินซีอยู่นั้น พลันเห็นหยุนชาง จึงยิ้มให้อย่างอ่อนโยน พร้อมลุกขึ้นมาว่า "ไปกันเถอะ พระราชวังชีอู๋ได้เตรียมการเรียบร้อยแล้ว. เดินไปดูเสียหน่อย"

หยุนชางพลันถามกลับว่า "หย่าผินเล่า ?"

จิ่นกุ้ยเฟยพลันยกมือขึ้นจิ้มไปที่ระหว่างคิ้วของหยุนชาง "ยังเรียกหย่าผินอยู่อีกหรือ เวลานี้ต้องเรียกนางว่าฮองเฮาแล้ว"

ฮองเฮาหรือ ? หยุนชางได้ยินดังนั้นพลันก้มหัวลงมิได้แสดงอาการอะไรออกมา จิ่นกุ้ยเฟยพลางถอนหายใจออกมา พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า "เจ้ากำลังโทษแม่ที่ไม่ยอมขึ้นเป็นฮองเฮางั้นหรือ ? "

หยุนชางส่ายหน้าเบาๆ "หม่อมฉันเข้าใจความคิดของเสด็จแม่ การเป็นฮองเฮานั้น จะเป็นหรือไม่เป็น ก็ไม่ได้ส่งผลอะไรต่อเสด็จแม่ " ไม่ได้มีความแตกต่างอะไร หากจิ่นกุ้ยเฟยต้องการ นั้นจะเป็นเรื่องดี หากแต่เสด็จแม่ไม่ต้องการนั้น นางก็จะหาคนที่ไว้ใจได้เพื่อมาขึ้นเป็นฮองเฮาแทนนางเพื่อเป็นโล่เป็นหอกให้กับเสด็จแม่

"เกรงว่าหย่าผินจะอยู่ในวังของนางกระมัง ตอนนี้นางคงกำลังยุ่งกับการแต่งองค์ทรงเครื่องอยู่ รอบ ๆ ล้วนแต่เต็มไปด้วยคนของจักรพรรดิที่สั่งให้คอยควบคุมดูแลอยู่ที่นั่น คงมิมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน เมื่อนางแต่งตัวเสร็จแล้วคงจะเสด็จไปพระราชวังพร้อมกับองค์จักรพรรดิเพื่อกราบไหว้ฟ้าดิน หลังจากนั้นจึงไปตำหนักจินหลวนเพื่อไปรับตราประทับของฮองเฮา พร้อมจบพระราชพิธี" จิ่นกุ้ยเฟยจึงยิ้มออกมา พร้อมพูดว่า "หากแต่พวกเราจะมิได้เห็นพิธีการเหล่านั้น วันนี้เจ้าต้องค่อยช่วยแม่รับแขกตระกูลเหล่าเสนบดีทั้งหลาย "

หยุนชางยิ้มรับ ดวงตาพลันแวววาวเปล่งประกาย ในพระราชพิธีฮองเฮานั้นล้วนแต่มีคนคอยสอดส่องรอโอกาสเป็นจำนวนมาก หากแต่วังหลังล้วนแต่เป็นสถานที่ ที่กำลังคุ้มกันอ่อนตัวลง หากแต่ตระกูลของชางเจี่ยคังหนิงนั้น เมื่อเห็นหนิงหัวจิ้งแล้ว ดวงตาของหยุนชางแย้มยิ้มออกมา พลันตั้งหน้าตั้งตารอว่าหนิงหัวจิ้งจะพาอะไรมาให้นางตื่นตาตื่นใจได้กัน

แม้ว่าพระราชวังชีอู๋นั้นจะถูกปรับปรุ่งขึ้นมาใหม่ หากแต่เต็มไปด้วยความสุข ทั้งภายในภายนอกตำหนัก เหล่าข้ารับใช้เมื่อเห็นหยุนชางและจิ่นกุ้ยเฟยเดินเข้ามานั้น พลางรีบร้อนย่อกายทำความเคารพ