บทที่ 379 ถูกเปิดโปง (๑)

จิ้งอ๋องอมอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงหยุด จากนั้นก็มองดูนิ้วของหยุนชาง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "เอาล่ะ ตอนนี้จะไม่มีเลือดออกแล้ว แม้แต่หยดเลือดเจ้าก็ทำไม่เป็น ดูนี่สิกรีดจนเป็นแผลใหญ่ขนาดนี้ ประเดี๋ยวกลับไปที่จวนแล้วยาลืมทายาล่ะ" เขาหยุดไปสักพักแล้วจึงกล่าวต่อว่า " ช่างเถอะ เจ้าจำไม่ได้อยู่แล้วว่าต้องทายา ข้าจำได้ก็พอ"

หยุนชางก้มหน้าลงและจับมือจิ้งอ๋องไว้ ปลายนิ้วของนางสั่นเล็กน้อย นางรู้สึกอบอุ่นอยู่ในหัวใจ เพียงแต่กลับรู้สึกหน่วงๆอยากร้องได้

ผู้ชายคนนี้...จะทำยังไงดี ดูเหมือนว่านางจะรักเขามากขึ้นเรื่อยๆแล้วสิ

"เลือดผสมเข้าหากันแล้ว" เสียงที่ตื่นเต้นของหัวหน้าเจิ้งดังขึ้นในห้องโถงอันเงียบงัน ซึ่งปลุกสติของทุกคนขึ้นมา และทุกคนก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อสักครู่นี้เกิดอะไรขึ้นในห้องโถงนี้

เลือดผสมเข้าหากันแล้ว หากเป็นเช่นนี้ ตัวตนของพระชายาจิ้งอ๋องจึงหมดความน่าสงสัยแล้ว สีหน้าของจิ่งเหวินซีขาวซีด นางพึมพำ "เป็นไปได้อย่างไร เป็นเยี่ยงนี้ได้อย่างไร หญิงสาวที่เสียชีวิตไปแล้วนั่นสิจึงจะเป็นหนิงหยุนชางตัวจริง................."

เมื่อหยุนชางได้ยินเช่นนี้ก็อมยิ้มขึ้นมา นางทราบดีว่าจิ่งเหวินซีกำลังพูดถึงใคร ตอนนั้นเมื่อนางไปถึงวิหารแคว้นหนิง หลังจากที่ท่านตารับตัวนางไป ท่านตาก็ได้นำตัวผู้หญิงคนนั้นมาเพื่อปลอมตัวเป็นนางแล้วอาศัยอยู่ในวิหารเพื่อตบตาผู้อื่น ก่อนที่จะกลับพระราชวัง นางได้สั่งการให้ฉินยีไปจัดการหญิงสาวนั้นเสีย ฉินยีไม่มีวิชาต่อสู้ นางคงไม่ทราบว่ามีคนแอบติดตามนางไป

นับว่าเป็นความผิดของนางที่ไม่สามารถจัดการกับผู้หญิงคนนั้นได้อย่างหมดจด ฉะนั้นจึงทำให้คนอื่นได้ถือโอกาสนี้มาสร้างปัญหานี้ขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม จิ่งเหวินซีไม่ทราบหรอก ว่าหญิงสาวนั้นไม่ใช่หยุนชางตัวจริง นางเป็นเพียงคนที่ท่านตานำตัวมาเพื่อปลอมตัวเป็นนาง

หยุนชางยิ้มเล็กน้อย จิบชา แล้วเงยหน้าขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "จะว่าไปแล้ว แม่นางจิ่งเอาแต่โวยวายว่าข้านั้นเป็นตัวปลอม อีกทั้งยังบอกอีกว่าข้าลอบสังหารพระราชธิดา และได้ทำผิดกฎหลอกลวงเบื้องสูง ข้าแสดงตามน้ำไปกับเจ้า แม่นางจิ่งมีความผิดใส้ร้ายพระราชธิดา เช่นนี้จะต้องลงโทษอย่างไรหรือ?ผู้พิพากษาสูงสุดแห่งศาลต้าหลี่อยู่ที่นี่หรือไม่? "

ชายวันกลางคนที่นั่งโต๊ะข้างๆ ตอบอย่างรวดเร็วว่า "เรียนพระชายา หม่อมฉันอยู่ที่นี่ขอรับ"

หยุนชางหัวเราะเบา ๆ "เจ้าบอกกับข้าได้หรือไม่ ว่าโทษของแม่นางจิ่ง ต้องจัดการอย่างไร?"

ผู้พิพากษาแห่งศาลต้าหลี่กล่าวอย่างรวดเร็วว่า "เรียนพระชายาขอรับ การใส่ร้ายพระราชธิดา โทษประหารชีวิตขอรับ ส่วนพระสงฆ์เหล่านี้ซึ่งให้ความเท็จ ก็จะต้องถูกจำคุกตลอดชีวิตและต้องโชว์ตัวประณามทั่วเมืองขอรับ"

หยุนชางพยักหน้าช้าๆ เมื่อได้ยินเช่นนี้ "อืม การดูหมิ่นพระราชธิดานั้น โทษประหารชีวิต แต่ข้าพึงนึกขึ้นได้ว่า แม่นางจิ่งผู้ที่อยู่ตรงหน้าเรานี้ เหมือนว่าได้กระทำความผิดหลอกลวงเบื้องสูงเสียด้วย โทษทั้งสองรวมกัน ข้าเกรงว่าคงต้องประหารด้วยวิธีทัพม้าแยกส่วนกระมั้ง "

ขณะที่หยุนชางกล่าว นางก็หันหน้าไปยิ้มให้จิ่งเหวินซีและถามเบา ๆ ว่า " ใช่หรือไม่ เสด็จพี่.........."

คำว่าเสด็จพี่นั้นนางเรียกได้อ่อนโยนอย่างมาก แต่กลับชัดเจนอย่างมากเมื่ออยู่ในห้องโถงที่ทุกคนเงียบเพื่อฟังการสนทนาระหว่างทั้งสอง

ความเกรงกลัวนั้นฉายแววผ่านดวงตาของจิ่งเหวินซี สีหน้าของนางไม่เปลี่ยนไป นางขมวดคิ้วและกล่าวว่า "วันนี้พระชายาได้รับการกระทบและเบลอไปแล้วหรือเพคะ จึงเรียกหม่อมฉันว่าเสด็จพี่...."