บทที่ 382 ท่านฮูหยินจ้าว

เฉี่ยนอินทำปากจู๋พร้อมกับมองค้อนหยุนชาง นางเงียบไปไม่นานก็พูดขึ้นมาอีกว่า "เกือบลืมไปเลยเพคะ ก่อนพระชายาจะเสด็จมา สายลับที่พระชายาสั่งให้ไปสืบประวัติท่านฮูหยินจ้าวได้ส่งข่าวมาว่า ที่มาที่ไปของท่านฮูหยินจ้าวยังคงคลุมเครือ ดูเหมือนว่านางจะเป็นหญิงที่แม่ทัพจ้าวไปช่วยเหลือมาจากชายแดน แต่ตอนที่นางเข้ามาอยู่ในจวนจ้าว นางจำอะไรไม่ได้เลย แม้กระทั่งชื่อแซ่ของนางก็ได้แม่ทัพจ้าวเป็นคนตั้งให้เพคะ"

"จริงหรือ?" หยุนชางลืมตาขึ้นมาด้วยความอยากรู้ สิ่งที่นางเคยคาดคิดไว้ในใจเริ่มเด่นชัดขึ้นมาทุกที

เมื่อเฉี่ยนอินเห็นว่าในที่สุดหยุนชางก็สนใจนางแล้ว ก็รีบเจื้อยแจ้วต่อไปว่า "แม่ทัพจ้าวพึงพอใจในตัวท่านฮูหยินจ้าวไม่น้อย เขาพยายามดูแลนางเป็นอย่างดีมาโดยตลอด เห็นว่าเขาถึงกับกุเรื่องมาโกหกนางว่า เขาและนางเป็นสามีภรรยากันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เขายังกำชับให้ทุกคนในจวนพูดเช่นนี้ให้เหมือนกันให้หมด ท่านฮูหยินจ้าวที่สูญเสียความทรงจำไปจึงปักใจเชื่อว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆเพคะ......"

หยุนชางไม่คิดมาก่อนเลยว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ นึกย้อนไปตอนที่นางได้พบกับท่านฮูหยินจ้าวครั้งแรกที่ตำหนักของหัวจิ้ง นางดูอายุไม่มากแถมยังยิ้มแย้มแจ่มใส ใครเลยจะรู้ว่านางจะถูกหลอกลวงเช่นนี้ได้

แม่ทัพจ้าวหลงรักท่านฮูหยินจ้าวเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะยามออกรบหรือยามไปสมาคมกับมิตรสหาย เขาจะพาท่านฮูหยินจ้าวติดตามไปด้วยทุกหนทุกแห่ง ท่านฮูหยินจ้าวเองก็มีจิตใจห้าวหาญ นางสนอกสนใจเรื่องการศึกสงคราม มีความสามารถในการวิเคราะห์แผนการทำศึก นานวันเข้า ก็เป็นที่ยอมรับของเหล่าแม่ทัพคนอื่นๆ เมื่อนางตั้งครรภ์ นางก็กลับมาดูแลครรภ์ภายในจวนจ้าว จนนางได้ให้กำเนิดจ้าวอิงเจี๋ย เมื่อจ้าวอิงเจี๋ยลืมตามาดูโลกยังไม่ทันครบปี แม่ทัพจ้าวก็ได้เสียชีวิตในสนามรบ หลังจากนั้นเป็นต้นมา ท่านฮูหยินจ้าวจึงขึ้นมาดูแลกิจการต่างๆ นางแสดงฝีมือด้านการทำศึกมากมาย แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังทรงชื่นชมในความสามารถของนาง

หยุนชางพยักหน้า นางคิดไปถึงเมื่อตอนที่ท่านฮูหยินจ้าวเข้าวังมาเพื่อขอพบลูกชายของนาง พลันในใจของหยุนชางก็รู้สึกสงสารนางขึ้นมาอีกครั้ง

"แม่ทัพจ้าวให้การอบรมและฝึกปรือจ้าวอิงเจี๋ยมาเป็นอย่างดี เมื่ออายุได้ 5 ขวบ จ้าวอิงเจี๋ยก็ได้ลองประลองฝีมือแล้ว เขาจึงได้รับคำเรียกดังเช่นพ่อของเขา จนเขาได้กลายมาเป็นแม่ทัพจ้าว ท่านฮูหยินจ้าวได้รับบาดเจ็บจากสนามรบ สุขภาพไม่สู้ดีนัก นางจึงกลับมาพักรักษาตัวที่จวนจ้าว ไม่ออกปฏิบัติภารกิจอีกเลยเพคะ" น้ำเสียงของเฉี่ยนอินเองก็ฟังดูเศร้าอย่างไม่รู้ตัว สักพักนางก็ทำเสียงร่าเริงพูดขึ้นมาว่า "หม่อมฉันรู้สึกว่าอุปนิสัยของท่านฮูหยินจ้าวและพระชายามีส่วนที่เหมือนกันไม่น้อยเลยเพคะ"

หยุนชางมิได้พูดอะไรต่อ เมื่อเห็นว่าเรื่องราวของท่านฮูหยินจ้าวยังไม่กระจ่างชัดแจ้ง นางจึงพยายามคาดเดาเหตุการณ์ไปเรื่อยๆ

"จริงสิ สายลับยังบอกอีกว่า ระหว่างที่พวกเขาได้ไปเก็บข้อมูลมาจากบ่าวไพร่คนเฒ่าคนแก่ในจวนจ้าว พวกเขาได้พบกับสายลับของท่านอ๋อง ดูเหมือนว่าจะถูกส่งมาด้วยเรื่องเดียวกันเพคะ......"

หยุนชางรีบมองไปที่เฉี่ยนอินด้วยความใคร่รู้ "เจ้าว่าอะไรนะ พวกเขาได้พบกับสายลับของท่านอ๋องหรือ? คนพวกนั้นก็ไปตามสืบเรื่องราวของท่านฮูหยินจ้าวเช่นเดียวกันหรือนี่?"

เฉี่ยนอินเห็นท่าทีของหยุนชางดูผิดปกติ ดูไม่ออกเลยว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่ เฉี่ยนอินจึงเอ่ยขึ้นว่า "เพคะ เป็นสายลับของท่านอ๋อง แต่ว่าพระชายาวางพระทัยเถิดเพคะ สายลับของท่านอ๋องไม่เห็นคนของเราหรอกเพคะ ว่าแต่ ท่านฮูหยินจ้าวก็เป็นแค่ภริยาแม่ทัพคนหนึ่งเท่านั้น ท่านอ๋องและพระชายาจะสืบเรื่องของนางมาทำไมกันล่ะเพคะ?"

แต่หยุนชางกลับไม่ได้ยินคำถามหลังสุดของเฉี่ยนอินเสียแล้ว นางกำลังคิดหนัก ที่นางต้องการสืบเรื่องท่านฮูหยินจ้าวก็เป็นเพราะภาพวาดของจักรพรรดิแคว้นเซี่ยภาพนั้น หยุนชางเองเคยได้พบกับท่านฮูหยินจ้าวแล้ว นางจึงรู้ว่าหน้าตาของท่านฮูหยินจ้าวดูคล้ายกับอดีตฮองเฮาแคว้นเซี่ยในภาพวาด จึงได้ให้คนไปสืบประวัติท่านฮูหยินจ้าว แต่ว่าจิ้งอ๋อง ไม่รู้ว่าเขามีเหตุผลอะไรถึงได้......

ใช่แล้ว......หยุนชางนึกออกแล้ว ตอนอยู่ที่ค่ายทหารนอกเมืองซีอี ตอนนั้นหนิงหัวจิ้งอยู่ในวังหลวง จ้าวอิงเจี๋ยเป็นตายไม่มีผู้ใดรู้ ท่านฮูหยินจ้าวขอมาเยี่ยมเขาด้วยตัวเอง จิ้งอ๋องจึงได้พบกับท่านฮูหยินจ้าวแล้ว

หรือจิ้งอ๋องเองก็คิดเหมือนกันว่าท่านฮูหยินจ้าวหน้าตาคล้ายคลึงกับอดีตฮองเฮาแคว้นเซี่ย?

ศักยภาพของสายลับจิ้งอ๋องก็หาได้ต่างกันกับศักยภาพของสายลับของนาง นางกำลังคิดหนัก จิ้งอ๋องคงจะทราบเรื่องที่นางและเฉี่ยนอินคุยกันแล้วกระมัง?

แม้แต่นางเองยังสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล จิ้งอ๋องเองก็คงจะรู้สึกเช่นเดียวกัน หากนางเดาไม่ผิด ท่านฮูหยินจ้าวก็คงจะเป็นแม่แท้ๆของจิ้งอ๋อง ซึ่งก็คืออดีตฮองเฮาแห่งแคว้นเซี่ย ฮวาหลิง......