บทที่ 396 จักรพรรดิแคว้นเซี่ยมาเยี่ยมเยือน

หยุนชางทำเฉียนยินพูดมิออก ชั่วครู่จึงพึมพำด้วยเสียงเบา ๆ ขึ้นมาว่า "นู๋ปี๋เกรงว่าหวางเฟยจะคว้าน้ำเหลวนะเจ้าคะ นู๋ปี๋เป็นห่วงท่านเพียงเท่านั้น"

หยุนชางพลางหัวเราะออกมาเล็กน้อย จึงยิ้มออกมาว่า "หากเจ้าไม่มีอันใดทำจริงๆ นำสิ่งที่เจ้าสงสัยเมื่อครู่ ไปป่าวประกาศให้ผู้คนภายนอกรับรู้ แล้วจึงนำเรื่องนี้ไปเล่าให้นักเล่าเรื่องในโรงน้ำชาได้ฟัง เพื่อให้เขาได้ไปเผยแพร่ให้เหล่าราษฏรฟังกัน มิใช่มีคำกล่าวไว้หรือว่า ราษฏรจะเป็นผู้ตัดสินใจอย่างยุติธรรมเองว่าสิ่งใดถูกหรือผิด ?"

เฉียนยินได้ยินดังนั้น พลางหัวเราะคิกคักออกมาว่า " ใช่เพคะ นู๋ปี๋สามารถทำเช่นนั้นได้นี่นา " พูดจบพลางรีบร้อนวิ่งออกจากห้องไป

หยุนชางจึงหุบยิ้มลง แววตาเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย ลั่วชิงเหยียน ท่านไปอยู่ที่ไหนกันแน่ ? ถูกคนจับตัวไปหรือ ? หากท่านโดนจับตัวไปแล้ว เหตุใดองครักษ์เงาของท่านถึงไม่ส่งจดหมายมารายงานหม่อมฉันบ้าง หากท่านมิได้สูญเสียตัวตนไป ทำไมท่านยังไม่มาปรากฏตัวอีกเล่า ?

แม้ว่าหยุนชางจะปฏิบัติตัวต่อหน้าจิ่นกุ้ยเฟยกับจักรพรรดิหนิงและเฉียนยินด้วยลักษณะเงียบงัน ราวกับมิได้วิตกกังวลใด ๆ หากแต่ใครจะรู้ว่า ภายในใจของนางราวกับถูกกรีดออกมาล้วนแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เมื่อรู้ข่าวนางทั้งตื่นตระหนกและเต็มไปด้วยความว้าวุ่นในใจ

"หวางเฟย จักรพรรดิแคว้นเซี่ยเสด็จมาเยือนพะยะค่ะ " เสียงพ่อบ้านดังมาจากด้านนอก หยุนชางพลันตกตะลึงไปเล็กน้อย พลางลุกขึ้นยืน เพื่อเดินไปยังกระจกตรงหน้า พร้อมจ้องมองร่างบางในกระจกนั้น ใบหน้าซีดขาวเล็กน้อย อาภรณ์ที่สวมใส่ล้วนเป็นระเบียบร้อย จึงหันกายเดินออกไปจากประตู

เซี่ยหวนอวี่นั่งจิบชาอยู่ที่ห้องโถงดอกไม้ หยุนชางหยุดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าไปด้านใน ก่อนจะก้าวไปทักทายเซี่ยหวนอวี่ "มิรู้ว่าฝ่าบาทจะเสด็จมา ต้องขออภัยด้วยที่มิได้ตอนรับท่านด้วยตนเอง"

เซี่ยหวนอวี่พลางวางถ้วยชาลง สายตาจ้องไปยังหยุนชาง เมื่อมองดูชั่วครู่ จึงลืมตาขึ้นพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมยว่า "ได้ยินมาว่า เมื่อวานเจ้าได้รับบาดเจ็บงั้นหรือ ?"

"อาการเล็กน้อยเพคะ ขออภัยที่ทำให้ฝ่าบาทเป็นห่วงแล้ว" หยุนชางยิ้มเล็กน้อย พลางเดินไปยังเก้าอี้ด้านข้างเพื่อนั่งลง

เซี่ยหวนอวี่พลางเหลือบมองหยุนชางเล็กน้อย พลันหัวเราะเยาะออกมา "สามีเจ้าตอนนี้ มิรู้ว่าเป็นตายร้ายดีเช่นไร หากแต่เจ้าดูมิได้กังวลอะไรเลย ไม่รู้ว่าเป็นเจ้าที่ไร้เดียงสาเกินไปหรือเป็นเพราะว่าเย็นชาเกินไปกันแน่ "

หยุนชางจึงยิ้มตอบกลับ พร้อมมองไปยังถ้วยชาในมือเซี่ยหวนอวี่ด้วยสายตาเฉยเมยว่า "ฝ่าบาทก็เช่นกัน?"

เซี่ยหวนอวี่ได้ยินดังนั้น พลันหัวเราะออกมา "ลักษณะของเจ้าช่างคล้ายคลึงฮวาหลิงยิ่งนัก หากแม้แต่เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ชิงเหยียนยังจัดการไม่ได้ เขาจะเป็นบุตรชายของข้าได้เช่นไร?"

หยุนชางได้ยินเช่นนั้นก็มิได้เอ่ยอันใดออกมา หากแต่เกิดความรู้สึกภายในใจขึ้นมาบางอย่าง คนตรงหน้าช่างเป็นคนที่เย็นชาเสียจริง เขาสามารถพูดถึงฮวาฮองเฮาโดยสีหน้ามิเปลี่ยนได้ อีกทั้งเขายังหัวเราะถึงบุตรชายที่เพิ่งตายไปได้ไม่นานได้อีก เขายังสามารถมองดูลูกชายสองสามคนของเขาต่อสู้กันจนตายด้วยสายตาที่เย็นชา ช่างเป็นจักรพรรดิไร้หัวใจเสียจริง

"เจ้ามิอยากแก้แค้นให้สามีเจ้างั้นหรือ ? จักรพรรดิหนิงเป็นเสด็จพ่อของเจ้า ได้ยินมาว่าเขาทั้งรักทั้งหวงเจ้าเลยทีเดียว หากเจ้าจะยื่นมือเข้าไปสอดแล้วละก็ เกรงว่าเขาจะมิว่าอันใดกระมัง" เซี่ยหวนอวี่สังเกตุสีหน้าของหยุงชาง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "หรือเจ้ากล้วว่าจะหาฆาตกรตัวจริงไม่เจอกัน ? "

สายตาของหยุนชาเต็มไปด้วยความเย็นชา "ฆาตกรเป็นใคร เกรงว่าฝ่าบาทคงจะรู้ดีอยู่แล้ว ในเมื่อพูดมาแล้ว ชางเอ๋อร์ให้ความเคารพในตัวฝ่าบาทเป็นอย่างมาก ได้ยินมาว่าเมื่อก่อนฝ่าบาทได้ยึดอำนาจภูเขาเจียงซานมาจากพี่ชายของท่านด้วยมือของท่านเอง ในบรรดาโอรสของฝ่าบาททั้งหมด ต้องมีสักคนที่มีความสามารถลักษณะนิสัยทะเยอทะยานอย่างเช่นท่านสักสิบส่วน "